Νεκροταφείο 4.000 ετών στο Αλιβέρι, με χρυσό σκουλαρίκι και δαχτυλίδια που μαρτυρούν επαφές με την Κρήτη

Εντυπωσιακά είναι τα ευρήματα των ανασκαφών που πραγματοποιήθηκαν στη θέση Μακριά Ράχη Καράβου στο Αλιβέρι από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Ευβοίας, σε ιδιωτικό χωράφι, όπου πρωτοβρέθηκαν αρχαιοτητες κατά την ανέγερση του νέου εργοστασίου της ΔΕΗ στην περιοχή το 2007.  Η ανασκαφή πλέον βαίνει προς το τέλος της και κατά καιρους ανακοινώνονταν όσα βρίσκονταν.

 

αρχαία στο Αλιβέρι


Σύμφωνα με νέα ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού, εντοπίστηκαν σημαντικά ευρηματα σε νεκροταφείο που ήταν σε συνεχή χρήση για περισσότερο από 2.500 χρόνια».

Μάλιστα, τρεις σφραγιδόλιθοι, που βρέθηκαν σε ασύλητο θαλαμοειδή τάφο του 1300-1100 π.Χ. διαθέτουν εξαιρετική καλλιτεχνική αξία.  (Οι σφραγιδόλιθοι είναι ουσιαστικά πολύτιμοι ή και όχι πολύτιμοι  λίθοι που ενσωματώνονταν σε δαχτυλίδια)

«Στον πρώτο σφραγιδόλιθο παριστάνεται αίγαγρος που δέχεται επίθεση από δύο λύκους, στον δεύτερο, ελάφι σε συνεστραμμένη στάση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζει ο τρίτος σφραγιδόλιθος, από σάρδιο, στον οποίο παριστάνεται όρθια μιξογενής δαιμονική μορφή (Minoangenius) που μεταφέρει στους ώμους ένα νεκρό ελάφι. Το ίδιο ακριβώς θέμα συναντάται σε σφραγιδόλιθο από την Κρήτη και σε ελεφάντινο πλακίδιο από τη Θήβα», αναφέρει το υπουργείο Πολιτισμού.

Τα κτερίσματα (κατά την αρχαιότητα, τα αντικείμενα τα οποία τοποθετούσαν στον τάφο μαζί με το νεκρό, αντικείμενα αξίας, καθημερινής χρήσης ή αγαπητά σ΄ αυτόν κατά τη διάρκεια της ζωής του)  που βρέθηκαν στους τάφους δείχνουν ότι οι κάτοικοι του παράκτιου οικισμού στον Κάραβο Αλιβερίου, αξιοποιώντας το φυσικό λιμένα, είχαν αναπτύξει σημαντικές εμπορικές σχέσεις με την ηπειρωτική και νησιωτική χώρα. Στη μυκηναϊκή εποχή, οι σχέσεις αυτές έφταναν έως την Κρήτη.

Οι αρχαιολόγοι αυτά τα 11 χρόνια έχουν βρει χρυσο ενώτιο (σκουλαρίκι), οστέινη περόνη (είδος καρφίτσας από κόκκαλο), χάλκινα νομίσματα, μελαμβαφή μικρογραφικά αγγεία του 4ου αιώνα π.Χ., όπως ληκύθια (μικρά μυροδοχεία), πυξίδα, πήλινο ειδώλιο χοίρου (αγαλματίδιο), άβαφη τριφυλλόσχημη οινοχόη και πρόχους ρωμαϊκών χρόνων (η πρόχους ήταν αγγείο με νερό για να πλένουν τα χέρια τους οι επισκεπτες).

Τέλος, εντοπίστηκε ένας αγωγός ρωμαϊκών χρόνων, που διατρέχει το νεκροταφείο με διεύθυνση από ΒΑ προς ΝΔ, σε μήκος περίπου 25 μ. και πιθανότατα προμήθευε με νερό παρακείμενο λουτρό παλαιοχριστιανικών χρόνων.

Η ανασκαφική έρευνα, η οποία συνεχίζεται, βαίνει προς το τέλος της. Τη διεύθυνση της ανασκαφής έχει ο αρχαιολόγος της Εφορείας Aρχαιοτήτων Ευβοίας Κωνσταντίνος Μπουκάρας, ενώ τη συντήρηση των ευρημάτων διεξάγουν οι συντηρήτριες αρχαιοτήτων Φωτεινή Ποπώλη και Γεωργία Καγκέλη.

 

Σύμφωνα με την ανακοίνωση, βρέθηκαν:

Α) Ασύλητος κτιστός λακκοειδής τάφος της Πρωτοελλαδικής ΙΙΒ εποχής (Φάση Λευκαντί Ι – Καστρί 2.400-2.300 π.Χ.), μνημειώδους κατασκευής. Το δάπεδο ήταν στρωμένο με ποταμίσια άμμο και το εσωτερικό του, σε δεύτερη φάση, είχε χωριστεί με εγκάρσιο τοίχο σε δύο τμήματα. Στο ανατολικό τμήμα εντοπίστηκε ταφή σε ανακομιδή, προφανώς γυναίκας, κτερισμένη (με αντικειμενα για συντροφιά στο νεκρό) με ζεύγος χρυσών ενωτίων, μία ασημένια και δύο χάλκινες περόνες (καρφίτσες). Στο δυτικό τμήμα εντοπίστηκε κατά χώραν ταφή προφανώς ανδρος, σε συνεσταλμένη στάση, κτερισμένη με χάλκινο εγχειρίδιο, αιχμή βέλους και στιλβωμένη ραμφόστομη σφαιρική πρόχου (αγγείο με νερό)

aliveri2

το «μαχαίρι» και η αιχμή βέλους που βρέθηκαν

aliveri1

Σε μικρή απόσταση από τον τάφο, εντοπίστηκε κεφαλή μαρμάρινου κυκλαδικού ειδωλίου τύπου Λούρου (3.200-2800 π.Χ.).

Β). Ασύλητος θαλαμοειδής τάφος της Υστεροελλαδικής ΙΙΙΒ-Γ εποχής (1300-1100 π.Χ.) με διάμετρο θαλάμου 2,40 μ. και μήκος δρόμου 7,50 μ. Περιείχε 11 ταφές σε ανακομιδή και μία κατά χώραν. Στο εσωτερικό του εντοπίστηκαν 6 ακέραια και τουλάχιστον άλλα 7 θραυσμένα αγγεία, κυρίως ψευδόστομοι αμφορίσκοι (μικροί αμφορείς με κλειστό το επάνω στόμιο, αλλά με παράπλευρο στόμιο) αλάβαστρα (κάπως στενά, ψηλόλιγνα δοχεία), πρόχους (αγγείο με νερό για να πλένουν τα χέρια) και κύπελλο, χάλκινη πόρπη (ζώνη), 53 σφονδύλια από στεατίτη (κυλινδρικά βαριά αντικειμενα για το γνέσιμο), λίθινες χάντρες, περίτεχνα κομβία από ελεφαντόδοντο και τρεις εξαιρετικής καλλιτεχνικής αξίας σφραγιδόλιθοι. […].

Στη ρωμαϊκή εποχή, τμήμα της στέγης του τάφου κατέπεσε και χρησιμοποιήθηκε ως αποθέτης, χωρίς να διαταραχθούν τα κατώτερα ταφικά στρώματα. Από τα ανώτερα στρώματα προήλθαν πολλά οστά ζώων και τμήματα αγγείων της ρωμαϊκής εποχής (1ος – 3ος αιώνας μ.Χ.).

Γ). Συνολικά, 24 ακόμη τάφοι, δύο εγχυτρισμοί (ταφές παιδιών σε αγγεία) και μία καύση ύστερων κλασικών (τέλη 4ου αι. π.Χ.), ελληνιστικών (3ος-1ος αιώνας π.Χ.) και ρωμαϊκών χρόνων (1ος-3ος αιώνας μ.Χ.), σε συστάδες των 2 έως 4 τάφων, ερευνήθηκαν στο ίδιο αγροτεμάχιο. Από τους τάφους, 7 ανήκουν στον τύπο του κεραμοσκεπούς καλυβίτη, 16 στον τύπο του απλού λακκοειδούς με κάλυψη από ακατέργαστες πλάκες και ένας κτιστός κιβωτιόσχημος ρωμαϊκών χρόνων.

aliveri4

 

aliveri6

 

aliveri5

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here