Του Νίκου Π. Σώκου

Παρά το αφήγημα των φιλοκυβερνητικών μέσων για την τεράστια επιτυχία που σημειώνει η κυβέρνηση τόσο στην αντιμετώπιση της πανδημίας, όσο και στις μεταρρυθμίσεις που περνάει από την Ελληνική βουλή, στον γαλάζιο ουρανό που αστραπές δε φοβάται, τον οποίο υποσχόταν ο κ. Μητσοτάκης τον Ιούλη του 2019 παρουσιάζονται σιγά σιγά γκρίζα σύννεφα. Οι αντιδράσεις αυτές δε προέρχονται μονάχα όμως από παραδοσιακά αντιδεξιούς πολίτες, οι οποίοι ανέκαθεν ασκούσαν κριτική στην γαλάζια παράταξη, αλλά και από ανθρώπους φιλικά προσκείμενους στα ιδανικά που διαχρονικά υπηρετεί η Νέα Δημοκρατία. Το κυβερνόν κόμμα από την ίδρυση του έως και σήμερα συμπεριλαμβάνει ποικίλα ιδεολογικά ρεύματα, τα οποία με κοινό παρονομαστή την επικράτηση στην εξουσία συνεργάζονταν αρμονικά. Έτσι εν αντιθέσει με το προοδευτικό ρεύμα στην Ελλάδα και τον κόσμο, το οποίο έχει την τάση να διασπάται συνεχώς, η Νέα Δημοκρατία από το 1974 ως και σήμερα στις δύσκολες στιγμές συσπειρώνεται αποτελεσματικά και καταφέρνει να κυβερνά. Οι συγκρούσεις υπάρχουν στο εσωτερικό της παράταξης και φυσικά είναι πολλές, όμως σπάνια θα ακουστεί κάτι προς τα έξω, γεγονός που στην κοινή γνώμη την παρουσιάζει ως έναν συμπαγές πολιτικό φορέα, η πραγματικότητα όμως διαφέρει αρκετά…

Στην μια γωνία υπάρχει η λεγόμενη φιλελεύθερη συνιστώσα, άνθρωποι οι οποίοι τάσσονται ιδεολογικά στο πλευρό της οικογένειας Μητσοτάκη. Αυτή η πολιτική έχει τις ρίζες της στο κέντρο, στον Βενιζελισμό, ενώ μετα την αποστασία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και την ταύτιση του στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας εγκαταστάθηκαν εκεί ως μόνιμη κατοικία. Χαρακτηρίζονται από λιγότερο συντηρητισμό στα εθνικά θέματα και στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως παραδείγματος χάριν η απόπειρα επίλυσης του Μακεδονικού ζητήματος το 1993 ή η ψήφιση του συμφώνου συμβίωσης το 2015 από δεκαεννιά βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας. Ενώ στα οικονομικά ζητήματα είναι βαθιά νεοφιλελεύθεροι. Επιθυμούν όσο το δυνατόν λιγότερη κρατική παρέμβαση, ενώ η τάση τους προς την εύνοια απέναντι στον ελιτισμό δυστυχώς διαφαίνεται σε κάθε τους κίνηση, επιπλέον οι αυταρχικές και συντηρητικές μεθόδους που χρησιμοποιούν από τη μία τους ενώνουν με τους πιο “δεξιούς” νεοδημοκράτες, από την άλλη όμως γκρεμίζουν το φιλελεύθερο δήθεν προοδευτικό προσωπείο και εντάσσονται στο ενιαίο γαλάζιο συνονθύλευμα.

Κάπου στη μέση συναντάμε εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται ως δεξιοί, λαϊκοί δεξιοί, πολιτικοί απόγονοι της Ε.Ρ.Ε και του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Αυτή η συνιστώσα ήταν η ραχοκοκαλιά της Νέας Δημοκρατίας καθοριστικός παράγοντας για την ίδρυση της το 1974. Ο συντηρητισμός λοιπόν εδώ είναι έντονος τόσο σε ανθρωπιστικά και εθνικά θέματα, χωρίς όμως αυτό να ταυτίζεται με τον εθνικισμό, η πλειοψηφία των τελευταίων υιοθετούν έντονα την στρατηγική του Κωνσταντίνου Καραμανλή, απέναντι στην αριστερά και τον προοδευτισμό. Είναι αναντίρρητα περισσότερο κρατιστές από τους φιλελεύθερους συντρόφους τους και σίγουρα πιο κοντά στον λαό τουλάχιστον όσον αφορά τη ρητορική τους, εξού και ο όρος “λαϊκή δεξία”. Παρόλ’αυτά το φιλολαϊκό τους προσωπείο εξαντλείται όταν πρόκειται να κάνουν πολιτική και η εύνοια τους προς τους ημετέρους είναι εμφανής μαρτυρώντας την υποκριτική διάσταση της λαϊκής τους ρητορείας.

Τέλος υπάρχουν και εκείνοι που υιοθετούν είτε τη μια είτε την άλλη ιδεολογική προσέγγιση προβάλλοντας όμως συγχρόνως και τα δικά τους πιστεύω… Αναφέρομαι φυσικά στην κρυφή εθνικιστική συνιστώσα της Νέας Δημοκρατίας. Τους πολιτικούς κληρονόμους του φανατικού αντιβενιζελισμού, του καθεστώτος του Ιωάννη Μεταξά και όχι μόνο… Εκείνους που ακόμη και εν έτει 2021 ονειρεύονται ξερονήσια για τους πολιτικούς τους αντιπάλους, την ίδια στιγμή που φορούν ελληνιστικές περικεφαλαίες και διαμαρτύρονται σε κεντρικά σημεία της Ελλάδος. Όπως ο φασισμός και ο εθνικισμός βάσισε την υπάρξη του δανειζόμενος τα χειρότερα σημεία άλλων ιδεολογιών, έτσι κι εκείνοι τη μία παριστάνουν τους πολιτικούς του λαού, ταπεινούς υπηρέτες της πατρίδος και την άλλη τρώνε σιγά σιγά το μεδούλι του απλού πολίτη μέσα από την πολιτική τους δράση, ενώ παράλληλα αναζητούν τρόπους να ικανοποιήσουν τα φιλοφασιστικά φετίχ τους μέσα από την γραμμή της εκάστοτε γαλάζιας κυβέρνησης. Από τη μια το γεγονός ότι μια πολιτική δύναμη σαν την Νέα Δημοκρατία έχει καταφέρει, να συσπειρώσει ακροδεξιά πολιτικά στοιχεία και ψηφοφόρους στο δυναμικό της, θα μπορούσε να είναι θετικό αφού θεωρητικά θα απέτρεπε την ύπαρξη και την έκφραση κατ’ εξοχήν πολιτικών σχημάτων που υπηρετούν ανοιχτά τον νεοφασισμό. Δυστυχώς όμως η πολιτική πραγματικότητα που βιώνει η Ελλάς τα τελευταία δύο χρόνια φανερώνει ότι κουμάντο στους γαλάζιους δεν κάνει ούτε η παραδοσιακή δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, αλλά ούτε και ο κύριος Μητσοτάκης και οι “φιλελεύθεροι”. Άλλωστε τέτοια αστυνομοκρατία, ούτε στα πιο ακραία όνειρα του δεν είχε φανταστεί ο κύριος Σαμαράς και η συνιστώσα του…

Περίτρανη απόδειξη αυτού του συλλογισμού είναι ότι, παρόλη τη μεταστροφή του πρωθυπουργού γύρω από το θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών και την σίγουρη στήριξη των εσωτερικών υποστηρικτών του για τα πρωτόκολλα συνεργασίας με τη Βόρεια Μακεδονία, οι δύο πρώην πρόεδροι και οι υποστηρικτές τους είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τα καταψηφίσουν. Αυτή η ενδεχόμενη ανταρσία δεν είναι μονάχα επικίνδυνη για την κομματική πειθαρχία γύρω από το πρόσωπο του πρωθυπουργού, αλλά και λαμβάνει σημαντικό ρόλο στη συμπεριφορά μεγάλου ποσοστού των ψηφοφόρων της δεξιάς παράταξης.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο δεσποτικός τρόπος που ασκεί πολιτική ο πρωθυπουργός και το επιτελείο του τα δύο χρόνια διακυβέρνησης τους, έχει δυσαρεστήσει πολλούς κι εκτός των πρώην αρχηγών της παράταξης. Η καταψήφιση της συνεπιμέλειας των παιδιών από την Όλγα Κεφαλογιάννη και την Μαριέττα Γιαννάκου είναι ένα από τα πολλά σημαντικά περιστατικά δυσαρέσκειας, όπως αντίστοιχα και οι δηλώσεις Τζαβάρα σχετικά με το κλείσιμο των πανεπιστημιακών τμημάτων στην Ηλεία. Ο κύριος Μητσοτάκης επιχειρεί ανεπιτυχώς να εφαρμόσει μια πολιτική μωσαϊκό των διαφορετικών αντιλήψεων που παρουσιάζονται στο κόμμα του. Πασχίζει να δημιουργήσει ένα κλίμα ικανοποίησης από όλους και εν τέλει επιτυγχάνει το αντίθετο… Ακραίος νεοφιλελευθερισμός από τη μία ακροδεξιές τακτικές από την άλλη και στο βάθος μια αντιπολίτευση που στέκεται με χέρια σταυρωμένα και βλέμμα κενό… Στη μέση ο Ελληνικός λαός φυσικά, ο οποίος τραυματίζεται συνεχώς από εκείνους που θεωρούν ότι η εξουσία είναι ενοικιαζόμενο δωμάτιο, για κάποιο καιρό το απολαμβάνει ο ένας, ύστερα ο άλλος, ενώ στο μεσοδιάστημα εκείνοι ως κακοί ενοικιαστές καταστρέφουν λίγο λίγο το διαμέρισμα χρεώνοντας ζημιές τον ιδιοκτήτη, ο οποίος στην περίπτωση μας είναι η Ελλάδα!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here