N.Δ: Αναζητώντας νέο ηγέτη στα όρια της γραφικότητας και της παρακμής

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

ΦΩΤΟ: ΙΝ ΤΙΜΕ (Γ. ΛΙΑΚΟΣ)

Η διαπίστωση πως η ΝΔ, ειδικά τα τελευταία χρόνια, πάσχει από σοβαρά πολιτικά και ιδεολογικά προβλήματα, είναι κοινά αποδεκτή από το σύνολο σχεδόν των στελεχών της πάλαι ποτέ κραταιάς κεντροδεξιάς παράταξης. Αυτό όμως που δεν φαντάζονταν ούτε εκείνα, είναι ότι αυτή της ιδεολογικο-πολιτική παθολογία θα μετατρέποντας σε αυτοκαταστροφικά σύνδρομα για το κόμμα τα οποία θα εξελίσσονταν μάλιστα μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς γραφικότητας και πλήρους παρακμής.

Υβρεις, αντιπαραθέσεις, μηνύσεις και υποψήφιοι πρόεδροι που αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος της πολιτικής αναγέννησης της παράταξης την οποία η νεο-δεξιά περίοδος Σαμαρά μετέφερε στο δεξιό άκρο του πολιτικού εκκρεμούς, οδηγούν τη ΝΔ ολοταχώς στη ανυποληψία και ίσως στη διάλυση.

Η μάχη και οι έντονες διαφωνίες για την διαδικασία εκλογής νέου προέδρου, εμπεριέχει και την ουσία της αντιπαράθεσης: Που δεν είναι άλλη από την αδυναμία του προσφερόμενου πολιτικού της προσωπικού να απαντήσει στα καίρια  ζητήματα που έχει ανάγκη το κόμμα για να συνέλθει και επανέλθει εντός τροχιάς.

Αντ’ αυτού, βλέπουμε γραφικότητες  υποψηφίων που σε άλλες εποχές θα ταίριαζαν μόνο σε περιθωριακά κομματίδια αλλά και μια ανοικτή προσωπική σύγκρουση άνευ προηγουμένου.  Η χαμηλή πολιτική ποιότητα της αντιπαράθεσης που αναδεικνύεται από τη μάχη της διαδοχής με τους 4  υποψηφίους, ενισχύει ακόμη περισσότερο την θέση πολιτικής αδυναμίας και τα αδιέξοδα ενός  κόμματος, που θέλει κατά τα άλλα να εκφράσει τον ευρύ  κεντροδεξιό χώρο.

Οι φωνές, τα επεισόδια, τα γαλλικά του Βαγγέλη δεν είναι είναι τίποτα άλλο παρά κινήσεις τακτικής σε μια μάχη χαρακωμάτων που η έκβαση της είναι τόσο αβέβαιη, όσο άδηλο είναι αυτή τη στιγμή και το μέλλον της ΝΔ ως ενιαίου κόμματος. Οσο λείπει δηλαδή η ουσιαστική πολιτική αντιπαράθεση θέσεων απόψεων και αρχών, τόσο αυτή θα μεταφέρεται στο δευτερεύον, στο επιφανειακό, στην εικόνα.

Η προσπάθεια να εμφανισθούν εκ των υστέρων ενωμένοι οι υποψήφιοι και η ΝΔ, με αμήχανες φωτογραφίες και χαμόγελα, δεν αλλάζει την οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

ÓÕÍÁÍÔÇÓÇ ÔÙÍ ÔÅÓÓÁÑÙÍ ÕÐÏØÇÖÉÙÍ ÐÑÏÅÄÑÙÍ ÔÇÓ ÍÅÁÓ ÄÇÌÏÊÑÁÔÉÁÓ ÐÑÉÍ ÔÇ ÓÕÍÅÄÑÉÁÓÇ ÔÇÓ ÊÏÉÍÏÂÏÕËÅÕÔÉÊÇÓ ÏÌÁÄÁÓ ÔÏÕ ÊÏÌÌÁÔÏÓ

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και χαμένη ταυτότητα της Ν.Δ

Παλαιότερα, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν ηγούνταν στη ΝΔ, ακολουθούσε περίπου το ίδιο μοντέλο.  Λιγότερη πολιτική, περισσότερη πυγμή.  Εκείνος ήταν όμως αναμφισβήτητος ηγέτης και της ΕΡΕ και την ΝΔ. Τώρα όποιος επιχειρεί να μιμηθεί πρακτικές του παρελθόντος,  με επιδείξεις άσκοπου και αχρείαστου τσαμπουκά,  απλά κινδυνεύει να βρεθεί πολιτικά εκπρόθεσμος. Η συμπαράσταση των καραμανλικών, δεν θα κερδηθεί στην κάλπη με άκομψα παιγνίδια μίμησης του παλιού, αλλά με απόπειρα ανακάλυψης νέων δρόμων.

Η επανεφεύρεση της ταυτότητας της ΝΔ, είναι αυτή την ώρα το εισιτήριο για αυτό που αποκαλούσαμε κάποτε πολιτική επανίδρυση της μεγάλης συντηρητικής παράταξης. Ουδείς από τους 4, ανεπαρκείς πολιτικά υποψήφιους της συντηρητικής παράταξης, ψάχνει αυτή την ταυτότητα. Προφανώς όλοι τη θεωρούν δεδομένη.

Αλλα πόσο δεδομένη είναι η πολιτική ταυτότητα ενός κόμματος που παλινδρόμησε τα χρόνια του Σαμαρά, από την φιλελεύθερη πρόταση στον ακροδεξιό λαικισμό;

Από την άλλη οι αποκαλούμενοι και ¨βαρώνοι» του κόμματος, δεν επιθυμούν ανεξέλεγκτες καταστάσεις και εκπλήξεις. Βέβαια οι παλιοί ¨βαρώνοι» λιγοστεύουν με τον καιρό και οι νέοι δεν είναι ευτυχώς, σε θέση να παίξουν ρόλο επιτροπείας, στο κόμμα. Φιλοδοξούν βέβαια να ασκούν επιρροή, να μαζεύουν κόσμο γύρω τους, να γίνονται σημαία αναφοράς, αλλά ως εκεί.

Ο ρόλος των Καραμανλικών, ο Βαγγέλης  και οι αστάθμητοι παράγοντες

Η μεγάλη οικογένεια των Καραμανλικών» που συμπιέστηκε από τις επιλογές Σαμαρά, θέλει τώρα να επιστρέψει στην κανονικότητα. Θεωρεί ότι η επιστροφή στις ρίζες με άρωμα ανανέωσης στο μέλλον, θα διατηρήσει την ενότητα της παράταξης και θα την επαναφέρει, αν όχι ολικά, τουλάχιστον μερικά, στην κλασσική κεντροδεξιά τροχιά της.

Χωρίς να τρελαίνονται κιόλας, οι «Καραμανλικοί», έπεισαν τον Μεϊμαράκη να είναι υποψήφιος, με την υπόσχεση ότι θα τον στηρίξουν και θα βγεί.  Προφανώς ούτε και αυτοί πιστεύουν ότι ο Μεϊμαράκης είναι η στρατηγική λύση που έχει ανάγκη η ΝΔ. Θα μπορούσε όμως να είναι η τακτική, μεταβατική λύση προς μια νέα ΝΔ κι ένα νέο ιδεολογικο-πολιτικό πρόγραμμα εξουσίας, που θα πρέπει να προταθεί και να δοκιμασθεί στα επόμενα 2-3 χρόνια, της κυριαρχίας Τσίπρα.

Γι αυτό και προσπάθησαν να αποτρέψουν τον προερχόμενο από το ίδιο κεντροδεξιό καλούπι, Απ. Τζιτζικώστα να μην κατέλθει τώρα ως υποψήφιος αλλά να περιμένει τη σειρά του. Ομως εκείνος θεώρησε δεν έχει λόγο να περιμένει μια μελλοντική σύγκρουση του με τον Κων.  Μπακογιάννη, τον έτερο περιφερειάρχη Στ. Ελλάδος, στον οποίον  η οικογένεια Μητσοτάκη εναποθέτει τις πραγματικές της ελπίδες να επανακάμψει στην ηγεσία της ΝΔ(και όχι φυσικά στον Κυριάκο).

Μπροστά στο νέο θολό τοπίο, η πλευρά Μεϊμαράκη και άρα των Καραμανλικών, δεν βλέπει με καλό μάτι την ανάδειξη του νέου ηγέτη της ΝΔ με εκλογές σε μια διευρυμένη και ανεξέλεγκτη λαϊκή βάση. Θεωρούν ότι στη σημερινή φάση της ΝΔ δεν χωρούν άλλοι αστάθμητοι παράγοντες και πειραματισμοί. Ισως έτσι εξηγείται και η έντονη, υβριστική είπαν πολλοί, συμπεριφορά του Βαγγέλη. Ο οποίος με την στάση του επιχείρησε να ¨πουλήσει» στο κομματικό του ακροατήριο την «αυθεντικότητα και την ιδιαιτερότητα» που δήθεν τον χαρακτηρίζει.

Τα σενάρια της διάσπασης

Η ενότητα στη ΝΔ είναι εύθραυστη αλλά δεν θα απειληθεί σοβαρά. Ουδείς από τους 4 θα έφταναν ποτέ σε κινήσεις διάσπασης. Το γεγονός και μόνο ότι διεκδικούν την προεδρία τους αποκλείει από αυτή την προοπτική. Δεν σημαίνει όμως το ίδιο με τρίτους, που δεν διεκδικούν την ηγεσία.

Αυτή τη στιγμή, ουδείς μπορεί να πεί με σιγουριά ότι όσοι αισθανθούν στο άμεσο μέλλον ότι  δεν χωρούν πολιτικά στο νέο μοντέλο (εάν και εφόσον επιτευχθεί), θα στριμωχθούν για να μείνουν.  Το σενάριο της δημιουργίας ενός νέους αμιγούς δεξιού κόμματος, ήταν και είναι πολιτική φιλοδοξία αρκετών στην,διευρυμένη με στελέχη του ΛΑΟΣ, Νέα Δημοκρατία.

Μάλιστα δεν είναι και λίγοι εκείνοι που θεωρούν αυτή τη πολιτική κίνηση αναγκαία, για δύο βασικούς λόγους, Πρώτον για να αποκτήσει η περισσότερο κεντρώα ΝΔ,ένα φυσικό πολιτικό σύμμαχο προς τα δεξιά. Και δεύτερον για να αποτελέσει αυτό το νέο ντούρο δεξιό κόμμα το ανάχωμα και τον υποδοχέα, ψηφοφόρων από τα υπερβολικά φουσκωμένα ποσοστά της Χρυσής Αυγής. Γιατί ουδείς θεωρεί ότι σε πιο ομαλές συνθήκες θα έχει λόγο ύπαρξης ένα εγκληματικό νεοναζιστικό μόρφωμα με μανδύα πολιτικού κόμματος.

Αλλά μήπως αυτή ακριβώς τη λογική δεν είχε και η νεοδεξιά πολιτική των Σαμαρά-Μπαλτάκου που τόσο τσαλάκωσε την εικόνα της ΝΔ;

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here