Οι 10 «νάρκες» της διαπραγμάτευσης-Γιατί ζητούν νέα μέτρα οι δανειστές- Τα λάθη της κυβέρνησης- Ο ρόλος του Σόιμπλε

 

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

ΦΩΤΟ: ΑΡ- EUROKINISSI

Η εβδομάδα των παθών ξεκινά ήδη για την ελληνική κυβέρνηση, η οποία είναι υποχρεωμένη να φτάσει σε λύση και συμφωνία με τους δανειστές, μέσα στις επόμενες 5 ημέρες, κινούμενη σ΄ένα άκρως επικίνδυνο και άγνωστο γι αυτήν, «ναρκοπέδιο». 

Οι δανειστές δείχνουν ήδη τις άγριες προθέσεις τους, εναρμονιζόμενοι πίσω από μια πρόταση που περιλαμβάνει πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα, υπό την αίρεση της αποτυχίας των στόχων του προγράμματος.

Οι τύποι μεταφέρουν διαρκώς και αενάως τα βάρη της προσαρμογής και των δικών τους παιδαριωδών λαθών στην ελληνική κοινωνία και δή στους ασθενέστερους. Και για να το πετύχουν αυτό κοροϊδεύουν, απειλούν και εκβιάζουν ανοικτά την ελληνική κυβέρνηση, με νέο κύκλο πιστωτικής ασφυξίας.

Οπως άφησε να εννοηθεί ο πρωθυπουργός, στα πρόσθετα μέτρα που ζητούν περιλαμβάνονται νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις καθώς και απολύσεις!

Εντάξει, είναι κακά και απαράδεκτα τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ, όμως το μεγάλο αφεντικό της Ευρωζώνης, ο Δτ. Σόιμπλε, που επιμένει να το θέλει στα πόδια της Ευρώπης, δεν το χρησιμοποιεί τελικά για τη «βρώμικη» δουλειά;

Οι δέκα νάρκες έτοιμες να σκάσουν

Τα έως τώρα δεδομένα, σύμφωνα με όσα ομολογούνται δημοσίως αλλά και όσα εμμέσως πλην σαφώς υπονοούνται από τα συμφραζόμενα:

  1. Το ΔΝΤ απαιτεί να ληφθούν πρόσθετα δημοσιονομικά μέτρα μεταξύ 2,6-3,6 δις ευρώ, καθώς θεωρεί ότι τα συμφωνημένα 5,4 δις έως το 2018 δεν αρκούν για την επίτευξη του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5% το 2018.
  2. Ο Πολ Τόμσεν, επικεφαλής του γραφείου της Ευρώπης του Ταμείου, έχει επανειλημμένα πεί ότι θα απαιτηθούν μέτρα 8-9 δις ευρώ για να καλυφθούν οι στόχοι. Εναλλακτικά έχει προτείνει τη μείωση του στόχου για πρωτογενές πλεόνασμα 1,8% , κάτι που απορρίπτει όμως η Κομισιόν, ΕΚΤ και ο ΕSM.
  3. Eτσι εξηγείται η εμμονή του ΔΝΤ στη λήψη πρόσθετων δημοσιονομικών μέτρων, τα οποία όμως εμμέσως παραδέχθηκε ο πρωθυπουργός το Σάββατο, περιλαμβάνουν επιπλέον περικοπές σε μισθούς του δημοσίου και συντάξεις μαζί με απολύσεις με απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Το ΔΝΤ εισηγείται το προσφιλές του μείγμα πολιτικής: μετάθεση των νέων βαρών όσο γίνεται περισσότερο στις πλάτες των πολλών και μη εχόντων, μικρότερο κράτος άρα και κοινωνικές παροχές, λιγότεροι δημόσιοι υπάλληλοι, νέα συρρίκνωση μισθών και συντάξεων.
  4. Στο πλαίσιο αυτής ακραιφνούς ταξικής πολιτικής επιμένει στον εξής φορο-λογικό παραλογισμό: να μειωθεί δραστικά το αφορολόγητο πολύ κάτω από τις 9.000 ευρώ ώστε να πληρώνουν περισσότερο φόρο τα χαμηλά εισοδήματα αντί τα υψηλά!  Και από την άλλη, το ΔΝΤ αρνείται μετά βδελυγμίας, την μικρή λελογισμένη αύξηση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, με το επιχείρημα ότι θα πληγούν οι δυνητικές …επενδύσεις και η αναμενόμενη ανάκαμψη!!!
  5. Ο πρωθυπουργός και η ελληνική διαπραγματευτική ομάδα έχουν διαμηνύσει εξ αρχής ότι δεν πρόκειται να δεχθούν τίποτα περισσότερο από όσα προβλέπει η συμφωνία του περασμένου καλοκαιριού. Με το τρόπο αυτό αποκλείουν το ενδεχόμενο να δεχθούν πρόσθετα μέτρα, πέραν δηλαδή του συμφωνημένου πακέτου των 5,4 δις έως το 2018.
  6. Αυτό ακριβώς είπε ο πρωθυπουργός στη μίνι περιοδεία του, στον Γάλλο πρόεδρο Φρ. Ολάντ και τον πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς, ζητώντας ταχεία ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων στη βάση των συμφωνημένων. Και την συναίνεση αυτή φαίνεται ότι την πήρε σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο. Το ερώτημα όμως είναι τι γίνει τελικά στη πράξη, όταν θα τεθούν εναλλακτικές προτάσεις στο τραπέζι.
  7. Το ΔΝΤ όμως βάζει κι άλλα πράγματα στο τραπέζι. Οι «μεταρρυθμίσεις» που ζητά και θεωρεί αδιαπραγμάτευτες αφορούν τρεις μεγάλους τομείς. Το ασφαλιστικό, τα εργασιακά και τα κόκκινα δάνεια. Στο μεν ασφαλιστικό απαιτεί δραστικές μειώσεις συντάξεων, καθώς εκτιμά ότι τίποτα άλλο δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα. Στα εργασιακά, με την ανεργία κοντά στο 24,5%, ζητεί απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Και για τα «κόκκινα δάνεια», αποτελεί πάγια πολιτική του, η πώλησή τους σε κερδοσκοπικά funds ως αναγκαία πράξη για την ενίσχυση της κεφαλαιακής συνοχή των τραπεζών και την αποφυγή νέας ανακεφαλαιοποίησης.
  8. Η ελληνική κυβέρνηση έχει σοβαρό πρόβλημα και με τις 3 απαιτήσεις του ΔΝΤ. Πρώτον γιατί δεν προβλέπονται στη συμφωνία του καλοκαιριού του 2015, αλλά τίθενται στην ατζέντα μονομερώς από το Ταμείο. Δεύτερον, γιατί αποτελούν κλασσικά μέτρα νεοφιλελεύθερης λογικής και ενίσχυσης της κοινωνικής αδικίας πάνω σε μιά κοινωνία που υποφέρει επί πέντε χρόνια. και τρίτον, γιατί δεν συνάδουν με το μίνιμουμ της κοινωνικής ευαισθησίας και της αντίληψης για την κοινωνική δικαιοσύνη που πρέπει να έχει μια κυβέρνηση της αριστεράς.
  9. Το θέμα της πώλησης των κόκκινων δανείων δεν μπορεί να περιλαμβάνει σε καμία περίπτωση στεγαστικά δάνεια των χαμηλών εισοδημάτων. Δεν είναι δυνατόν και δεν θα  αντέξει πολιτικά και κοινωνικά μια κυβέρνηση της αριστεράς, τις εξώσεις ανέργων στις οποίες θα οδηγήσει μαθηματικά η μαζική πώληση των κόκκινων δανείων.
  10. Το ίδιο θα συμβεί και με την απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων. Υποτίθεται οτι σε εξέλιξη ένας ευρύς διάλογος με τους ευρωπαικούς φορείς και την διεθνή οργανισμό εργασίας, με στόχο την αναζήτηση των βέλτιστων πρακτικών και την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων.Η απαίτηση του ΔΝΤ κινείται στην εντελώς αντίθετή κατεύθυνση και δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Οι διαφορές ΔΝΤ-Ευρώπης πλήττουν τελικά την Ελλάδα

Είναι ξεκάθαρο ότι ΔΝΤ και Ευρωπαίοι εταίροι δεν έχουν κοινή γραμμή πλεύσης όσον αφορά την αντιμετώπιση του ελληνικού προγράμματος. Η ευρωπαϊκή προσέγγιση μοιάζει περισσότερο πολιτική από τεχνοκρατική, αν και δεν λείπει η τεκμηρίωση. Οπως δείχνουν τα πράγματα Ελλάδα και Ευρωπαίοι τα βρίσκουν σε μεγάλο βαθμό. Εχουν περισσότερες συγκλίσεις παρά αποκλίσεις. Γι αυτό και η ελληνική και όχι , στρατηγική, περιλαμβάνει την σύνταξη δύο χωριστών κειμένων συμφωνίας, με το ΔΝΤ να διατηρεί της επιφυλάξεις του στα παραπάνω σημεία. Αλλωστε δεν συμμετέχει ακόμη επισήμως στο πρόγραμμα ως δανειστής αλλά ως τεχνικός σύμβουλος.

Το πρόβλημα εδώ περιπλέκεται ωστόσο λόγω της εμμονής των Γερμανών κυρίως, να μετάσχει οπωσδήποτε το ΔΝΤ στο ελληνικό πρόγραμμα. Η ενεργός συμμετοχή του όμως που σημαίνει ότι δανείσει κι εκείνο χρήματα, έχει μια βασική προϋπόθεση: Την εξασφάλιση της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους. Κι εδώ τα πράγματα φτάνουν σε αδιέξοδο. Το μεν ΔΝΤ δεν βλέπει βιωσιμότητα υπό τις παρούσες συνθήκες και ζητά μέτρα ελάφρυνσης(δραστικού κουρέματος θα επιθυμούσε), μετά το 2022. Από την άλλη η ΕΕ και βασικά οι Γερμανοί αποκλείουν το κούρεμα, λόγω των ευρωπαϊκών συνθηκών αλλά δεν αποκλείουν τη συζήτηση για εξασφάλιση της μακροπρόθεσμης βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.

Ο ρόλος του Σόιμπλε

Ο Δρ Σόιμπλε έχει καταλάβει ότι πρέπει να δώσει κάτι για το ελληνικό χρέος προκειμένου να πάρει τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Με το οποίο όμως διαφωνούν οι Ευρωπαίοι στις εκτιμήσεις. Το περίεργο είναι ότι η διαφωνία-διάσταση απόψεων έχει μετατραπεί σ΄έναν αέναο φαύλο κύκλο, με θύμα την Ελλάδα. Από τη μια το ΔΝΤ βλέπει ότι δεν βγαίνουν οι αριθμοί και επικαλούμενο το προσφυγικό προτείνει την αναπροσαρμογή-ελαστικοποίηση των στόχων πρωτογενούς πλεονάσματος μαζί με γενναία ελάφρυνση χρέους. Από την άλλη, οι ευρωπαικοί θεσμοί επιμένουν στα μεγάλα πλεονάσματα για την άμεση εξυπηρέτηση του χρέους, αρνούνται επί του παρόντος την σύνδεσή των στόχων με το προσφυγικό και φυσικά την προς τα κάτω αναπροσαρμογή τους, ενώ για το χρέος, συζητούν στη βάση της ελάφρυνσης του ετήσιου βάρους εξυπηρέτησής του. Σε αυτόν τον φαύλο κύκλο, το ΔΝΤ αναλαμβάνει και πάλι το ρόλο του «κακού» και ζητά περισσότερα μέτρα, αφού οι προτάσεις του για αναπροσαρμογή-ελαστικοποίση δεν γίνονται δεκτές.

Μέσα σ΄αυτό τον ορυμαγδό θέσεων και απόψεων, ανακύπτει το ερώτημα: Εκανε καλά η Ελληνική κυβέρνηση όταν προσπάθησε να αναδείξει και να εκμεταλλευθεί ως διαπραγματευτικό όπλο τις αποκαλύψεις των WikiLeaks για τον διάλογο Τόμσεν-Βελκουλέσκου; Ηταν δυνατόν να έρθουν σε πραγματική ρήξη Ευρωπαίοι και ΔΝΤ, η οποία θα οδηγούσε σε οριστική αποχώρηση του Ταμείου και εξαγορά του μεριδίου των δανείων του από τον ESM και την αποπληρωμή τους με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο; Εδώ  μάλλον, όπως προκύπτει και από το αποτέλεσμα, έκανε λάθος εκτίμηση η ελληνική κυβέρνηση. Από τη στιγμή που η Γερμανία θέλει πάση θυσία το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, όποια ανοικτή και δημόσια πρωτοβουλία κατά της τακτικής και των θέσεων του Ταμείου, η οποία διαφωνία τους δεν θα μετατρεπόταν ποτέ σε ρήξη. Τουλάχιστον όχι με τέτοιο τρόπο.

Γι αυτό και χρειάζεται τώρα, αυτή τη βδομάδα τις πέντε μέρες έως το κρίσιμο Eurogroup της 22ης Απριλίου, μεγάλη προσπάθεια για να βρεθεί λύση και συμφωνία.

Το λάθος της κυβέρνησης και η νέα πρόταση

Η πρόταση που μπήκε στο τραπέζι, ότι και να λέει η κυβέρνηση, είναι ιδιαιτέρως προβληματική. Είναι μια πρόταση συγκερασμού των αντίρροπων τάσεων η οποία όμως μετατρέπει τελικά την Ελλάδα σε σάκο του μποξ. Για να αποφύγει την αποτυχία που θα σημάνει νέες περιπέτειες και σενάρια Grexit, η κυβέρνηση δήλωσε ότι συζητά, χωρίς να αποδέχεται όμως, τη πρόταση που κατατέθηκε στην Ουάσινγκτον κατά τις συζητήσεις που έχει εκεί ο υπουργός Οικονομικών Ευκλ. Τσακαλώτος, σύμφωνα με την οποία, θα ληφθούν νέα, πρόσθετα μέτρα το 2018, εάν δεν επιτευχθεί ο στόχος για πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%. Τα μέτρα αυτά δεν αθροίζονται στα σημερινά των 5,4 δις ευρώ. Απλά τα πρόσθετα μέτρα θα είναι ισοδύναμα και θα καλύψουν την όποια απόκλιση καταγραφεί από το στόχο.

Για να δεχθεί αυτή τη πρόταση, η κυβέρνηση ζητά να συμπεριληφθεί σε πακέτο μέτρων για την ελάφρυνση του χρέους. Αλλα αρκεί μια τέτοια πρόβλεψη για να συναινέσει στη λήψη πρόσθετων μέτρων, τα οποία έως σήμερα ξόρκιζε;

Είναι φανερό ότι η ελληνική κυβέρνηση βαδίζει σ΄ένα επικίνδυνο και αχαρτογράφητο ναρκοπέδιο. Εχει μπροστά της μόλις μια βδομάδα για να πετύχει συμφωνία αλλιώς θα αναβιώσουν(έχουν ήδη) κινδυνολογικά σενάρια του 2015.

Η ελληνική κυβέρνηση από το ηρωικό, «δεν θα πάρουμε κανένα παραπάνω μέτρο από όσα προβλέπονται στη συμφωνία», κάτω από τον εκβιασμό των δανειστών, δείχνει διατεθειμένη να υποχωρήσει. Τα νέα μέτρα, έστω και υπό την αίρεση της αστοχίας των προβλέψεων(πράγμα σφόδρα πιθανό και λόγω της προσφυγικής κρίσης), είναι ακόμη μια ήττα. Αναγκαίος ελιγμός θα ξαναπούν ορισμένοι, Ναί, ίσως αλλά ελιγμός παραδοχής της ήττας. Ο συσχετισμός δύναμης στην ΕΕ, παρά τα περί αντιθέτου λεγόμενα, δεν είναι ακόμη ευνοϊκός για τις ελληνικέ θέσεις. Η Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης και συνοχής, μπορεί να περιμένει…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here