Να μη φοβηθούμε τη Χάγη

Του ΠΑΝΟΥ ΤΡΙΓΖΗ*

Ολοι αναγνωρίζουμε ότι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις διέρχονται κρίσιμη φάση. Το να αποδίδει κανείς τις αναμφισβήτητες ευθύνες στην κυβέρνηση Ερντογάν είναι το πλέον εύκολο. Το δύσκολο όμως είναι η ανάληψη πρωτοβουλιών για αποφυγή νέων εντάσεων, ενδεχομένως και θερμού επεισοδίου.

Επίσης εύκολη και δημαγωγική είναι η πρόταση να οπλιστούμε «μέχρι τα δόντια», ενώ η χώρα μας μόλις βγήκε από μια δεκάχρονη καταστροφική κρίση. Ξεχνούν κάποιοι ότι η κρίση χρέους, η χρεοκοπία και τα μνημόνια οφείλονται σε μεγάλο βαθμό και στον δανεισμό για πολυδάπανους εξοπλισμούς που, όπως αποδείχτηκε, ευνόησαν την κερδοσκοπία και τη διαφθορά.

Πάντοτε η Αριστερά υποστήριζε την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων με διάλογο στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Θυμίζω επίσης ότι ως ΣΥΝ είχαμε υποστηρίξει την απόφαση της Ε.Ε., το 1999, να συμπεριλάβει την Τουρκία στις υποψήφιες για ένταξη χώρες, διευκολύνοντας έτσι και την πορεία ένταξης της Κύπρου το 2004. Οι αρνητές αυτών των επιλογών προέρχονταν κυρίως από τη Δεξιά και την Ακροδεξιά.

Η επιλογή της Χάγης, που παλαιότερα είχε προτείνει και ο Κωστής Στεφανόπουλος και στην οποία επανέρχεται τώρα η Ντόρα Μπακογιάννη, είναι μια πολύ σοβαρή πρόταση που πρέπει να εξεταστεί υπεύθυνα, μακριά από αντιλήψεις ότι αν προσφύγουμε είμαστε «χαμένοι από χέρι». Μη φοβηθούμε τη Χάγη, την οποία δεν φοβήθηκαν οι Παλαιστίνιοι, επιτυγχάνοντας το 2004 απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου με 14-1 εναντίον του γνωστού τείχους της ντροπής στα κατεχόμενα.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ., που ως αντιπολίτευση ανέβαζε τους τόνους μέχρι «τουρκοφαγίας» ακόμα και για λεπτότατα ζητήματα, ας προσπαθήσει να χαλιναγωγήσει τις ακροδεξιές απόψεις στον χώρο της, καθώς και να αποφύγει απερίσκεπτες αντιδράσεις, όπως έκανε η κυβέρνηση Σημίτη το 1996 στην περίπτωση της κρίσης στα Ιμια, που έδωσε την ευκαιρία στην Τουρκία να μιλήσει για «γκρίζες ζώνες».

Δυστυχώς, η κυβέρνηση Ερντογάν, που το κόμμα του (AKP) κέρδισε τις εκλογές το 2002 υποσχόμενο τον εκδημοκρατισμό και ευρωπαϊκό προσανατολισμό της Τουρκίας, έχει υιοθετήσει ακραίες, αυταρχικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές, ενώ στην εξωτερική πολιτική εγκατέλειψε τη γραμμή Νταβούτογλου για «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες», έχοντας τώρα προβλήματα με όλες τις γειτονικές χώρες, όπως επιβεβαιώνει και η εισβολή στη βόρεια Συρία.

Ομως την ίδια ώρα, μέσα στην Τουρκία, υπάρχει ένας λαός, που αγωνίζεται για ειρήνη και δημοκρατία κι αυτός είναι που καταψήφισε, αρχές του 2019, τους εκλεκτούς του Ερντογάν για δημάρχους σε Αγκυρα, Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη. Ας αναπτύξουμε λοιπόν και τη «διπλωματία των λαών και των πολιτών».

*μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ

Από την Εφημερίδα των Συντακτών

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here