Μουσακάς-Μουσείο, σημειώσατε 1!

 

 

Βρισκόμαστε στο μέσο του καλοκαιριού. Ο ήλιος παραβγαίνει με τις   καθημερινές εξελίξεις στη χώρα για το ποιος θα μας κάψει πιο πολύ.  Οι οθόνες έχουν συγκεντρώσει το ενδιαφέρον ακόμη και των πιο αδιάφορων.  Μετά το μούδιασμα των πρώτων ημερών αποφασίζω να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου.  Ο τόπος μας προσφέρεται  για ιχνηλασία στα ιστορικά μονοπάτια του.  Eυκαιρία  να το εκμεταλλευτώ στην παρούσα φάση.  Η ματιά στο παρελθόν πάντα βοηθάει να ανασυντάξουμε δυνάμεις  για το μέλλον.

Σε λίγη ώρα βρίσκομαι σε σύγχρονο αρχαιολογικό μουσείο και μαγεύομαι από την οξύνοια και την καλαισθησία των αρχαίων μας προγόνων.  Tο βλέμμα μου τυχαία πέφτει σε μία από τις φύλακες.  Έκδηλη  η πλήξη της.  Πόσο θα πείραζε άραγε  να βρισκόταν  σε αυτή τη θέση ένας άνθρωπος με αληθινό  ενδιαφέρον για τέτοιους ανεκτίμητους θησαυρούς;  Το προσπερνώ.

Στρίβω στον επόμενο διάδρομο. Δίπλα  μου κάποιοι τουρίστες δείχνουν εκστασιασμένοι από τον πλούτο και την ομορφιά των εκθεμάτων.   Σιωπηλοί  θαυμάζουν το καθετί.  Πού και πού  ψιθυρίζουν κάτι μεταξύ τους.

Και τότε… αρχίζει η επίθεση του παρόντος στο παρελθόν.   Ακούγεται  τρανταχτή η φωνή της μέχρι πρότινος βαριεστημένης κυρίας να αναλύει μέσω  κινητού σε προσφιλές της πρόσωπο τη διαδικασία παρασκευής του μουσακά που ετοίμασε την Κυριακή.  Με κοιτούν οι τουρίστες, τους κοιτώ κι εγώ με ένα αμήχανο χαμόγελο.  «Άτυχη στιγμή για τη χώρα», σκέφτομαι.  Συνεχίζουμε ενοχλημένοι από τη βίαιη διακοπή.  Επιτύμβιες στήλες, μαρμάρινες σαρκοφάγοι, ασημένια νομίσματα και περίτεχνα αγγεία μαρτυρούν την ύπαρξη λαμπρού πολιτισμού στην περιοχή κάποιες χιλιάδες χρόνια  πριν. Έλα, όμως,  που ο μουσακάς είναι πολύ απαιτητικός!  Τώρα η φωνή της κυρίας φτάνει με ένα κρεσέντο στο σωστό τηγάνισμα.  Αλλά μαζί με τις μελιτζάνες «τηγανίστηκαν» και οι επισκέπτες του μουσείου τόσο,  που… ένα δυνατό «σσσσστ» ξέφυγε από ένα στόμα.   Ακολουθεί  σιωπή. «Αυτό ήταν! Γλιτώσαμε!» σκέφτομαι.

Και πριν προλάβουμε να βυθιστούμε ξανά στο παρελθόν, έρχεται η μπεσαμέλ. Να καταστρέψει έναν ολόκληρο πολιτισμό που διάβηκε στους αιώνες μέσα από φωτιά και σίδερο και έφτασε ως εδώ για να τον απορρίψει  έτσι ένα σύγχρονο πλάσμα.  Εξαίρεση, θεωρώ, στη συμπαθή τάξη των φυλάκων.

Δυστυχώς, τέτοιες συμπεριφορές μας εκθέτουν ανεπανόρθωτα διεθνώς.

Θυμώνω και ντρέπομαι μαζί.

Αναρωτιέμαι. Πόσες γενιές πρέπει να περάσουν για να γίνει συνείδηση  σε όλους μας  η προτροπή του Καζαντζάκη «Να αγαπάς την ευθύνη;»

Αν όσοι σχετίζονται με τον πολιτισμό μας επιχειρούσαν έναν αναστοχασμό ως προς τις προσφερόμενες υπηρεσίες, θα αποκομίζαμε  πολύ περισσότερα από τη «βαριά» μας βιομηχανία. Το οφείλουμε στα κληροδοτήματα των προγόνων μας, αλλά και στους εκπροσώπους του μέλλοντος, τα παιδιά μας.

 

 

ΑΝΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ

Εκπαιδευτικός Π.Ε.

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Σας βρίσκω πολύ αυστηρή και άδικη, κ. Ευαγγέλου, και σας το λέω με φιλία . Εσείς δηλαδή στην τάξη σας έχετε πάντα το λαμπερό και φλογοβόλο βλέμμα της δασκάλας και οι μαθητές σας ανταποκρίνονται εξίσου πυρακτωμένοι σε αυτή την εκπαιδευτική σχέση σας; Δεν υπάρχουν στιγμές που θα θέλατε να τους μυήσετε στον γαστρονομικό πολιτισμό μας ή στην χαρά των αισθήσεων και των γεύσεων; Δεν πειράζει για τα μάρμαρα, δεν είναι ασέβεια που μιλούσε για μουσακά στο τηλέφωνό της και οι αρχαιολογικοί χώροι δεν είναι εκκλησίες. Μικρό το σφάλμα της για να τη στηλιτεύσετε τόσο καλβινιστικά. Ορθόδοξοι είμαστε και ας ασκηθούμε στη συγχώρεση, εννοώ να συν+χωρέσουμε το δασκαλίστικο προφίλ μας με τις οδηγίες παρασκευής μουσακά σε ένα μουσείο- διότι πού ξέρετε; ίσως κάποτε να υπάρξουν και τέτοια μουσεία. Όταν η τροφή μας γίνει πλαστική και άγευστη, επειδή θα έχουμε χάσει τις γεύσεις και τις αισθήσεις μας προσπαθώντας να μην …χάσουμε τη σοβαρότητά μας.

    • κ. Θεολόγου
      Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για το σχόλιο και να ζητήσω συγγνώμη που δεν απάντησα νωρίτερα. Δυστυχώς, διέφυγε της προσοχής μου ότι η συγκεκριμένη ανάρτηση είχε σχόλιο.
      Λοιπόν, τα μάρμαρα -όπως λέτε- φυσικά και δεν πρόκειται να παρεξηγήσουν τη φύλακα με την οποία δεν έχω απολύτως τίποτα προσωπικό (όπως είδατε δεν αναφέρω καν το μουσείο).
      Πράγματι υπήρξα δηκτική. Μίλησα, όμως, για τρανταχτή φωνή και για κρεσέντο.
      Η δική μου κοσμοθεωρία λέει πως ακόμα και στο ταβερνάκι που μπορεί να βρεθώ με την παρέα μου δεν δικαιούμαι να συμπεριφέρομαι σαν να μου ανήκει ολόκληρος ο χώρος και οι υπόλοιποι δεν είναι υποχρεωμένοι να ανέχονται τις φωνές μου. Το ίδιο μαθαίνω και στους μαθητές μου. Φυσικά… δεν διεκδικώ κανένα αλάθητο. Και… επειδή δεν με γνωρίζετε, αν είχατε την ευκαιρία να γνωρίσετε τους μαθητές μου θα σας έλεγαν, ότι το βλέμμα μου είναι λαμπερό και περισσότερο υποστηρικτικό παρά «δασκαλίστικο”.
      Επομένως, η ένστασή μου ήταν στο ότι η συγκεκριμένη κυρία μιλούσε σαν να ήταν στην κουζίνα της ενώ βρισκόταν στον ίδιο χώρο όπου κάποιοι άλλοι άνθρωποι είχαν δείξει ενδιαφέρον να επισκεφτούν και να μάθουν κάτι διαφορετικό από το μουσακά (τον οποίο καθόλου δεν περιφρονώ).
      Όσο για τα μουσεία, δυσκολεύομαι κι εγώ ως εκπαιδευτικός αν τύχει να βρεθώ σε χώρους που κυριαρχεί το «Μη μιλάτε”, «Μην αγγίζετε τίποτα”. Για αυτό το λόγο προτιμώ να συνοδεύω τους μαθητές μου σε μέρη όπου μπορούν και να μιλήσουν και να δράσουν, σεβόμενοι όμως πάντα τους υπόλοιπους επισκέπτες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here