Μιχάλης Αμάραντος: «Ο καλλιτέχνης είναι παλμογράφος της κοινωνίας»

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Έφυγε έξι χρονών από τη Σύρο, όταν ο πατέρας του, που ήταν δάσκαλος, πήρε απόσπαση για την Αθήνα. Έχει μόνο παιδικές αναμνήσεις. Θυμάται την πλατεία με το άγαλμα του Μιαούλη, τόπο συνάντησης για τους μεγάλους και παιχνιδιού για τα παιδιά, τις εκδρομές στα παραθαλάσσια μέρη το καλοκαίρι, το λιμάνι με τα μεγάλα βαπόρια που τα κοίταζε με θαυμασμό. Μνήμες βαθιά αποτυπωμένες. Μιλάμε με τον Συριανό ζωγράφο Μιχάλη Αμάραντο.

Η απόφαση να γίνεις ζωγράφος; 

Δεν ήταν απόφαση, διότι δεν υπήρξαν επιλογές. Ήξερα ότι θέλω να γίνω ζωγράφος. Η πιο αγαπημένη ώρα ήταν όταν κοιτούσα βιβλία με έργα ζωγράφων και μετά έκανα τα αντίγραφά τους. Και όταν πήγαινα στις ελάχιστες τότε αίθουσες τέχνης. Μετά το Γυμνάσιο ακολούθησαν μια αποτυχημένη, ευτυχώς, προσπάθεια στις εξετάσεις για τις οικονομικές σχολές και μετά μια προσπάθεια επιτυχημένη, ευτυχώς, στις εξετάσεις στην Σχολή Καλών Τεχνών.

-Ο αντίκτυπος της κρίσης στην τέχνη;

Μια παρατεταμένη περίοδος κρίσης, και όχι απαραίτητα μόνο της οικονομικής, έχει πάντοτε αντίκτυπο στην τέχνη. Ο καλλιτέχνης είναι παλμογράφος όσων συμβαίνουν στην κοινωνία, μέρος της. Επηρεάζεται από τον κοινωνικό περίγυρο και εκφράζεται μέσα από αυτόν. Έτσι, είναι φυσικό να διαπιστώνω κι εγώ ότι περνούν οι επιπτώσεις της κρίσης, τα σημάδια της, στην καθημερινότητά. Το έργο είναι απόρροια όσων βιώνει ο καλλιτέχνης ως δημιουργός και είναι φυσικό να εκφράζει τη δική του θέση και πρόταση για όσα συμβαίνουν.

Οι επιπτώσεις της κρίσης στην αγορά της τέχνης; 

Σε μεγάλο βαθμό και σε μία κατηγορία ανθρώπων μέσου εισοδήματος θεωρώ πως οι επιπτώσεις είναι εμφανείς. Όσοι είχαν μικρή οικονομική δυνατότητα πριν την κρίση και επιθυμούσαν να αγοράσουν ένα έργο ζωγραφικής, μπορούσαν να το αποκτήσουν. Τώρα, οι ίδιοι με την ασφυκτική πίεση το προσπερνούν. Κάποιοι άλλοι, όμως, με υψηλή αγοραστική δυνατότητα βρίσκουν ευκαιρίες στην αγορά, άλλοι πάλι επενδύουν στην τέχνη και η κρίση λειτουργεί αποδοτικά γι αυτούς.

Η κρίση παράγει νέους τρόπους καλλιτεχνικής έκφρασης; 

Κατά κανόνα, δεν γίνονται εύκολα αποδεκτά έργα και απόπειρες έκφρασης που δεν απευθύνονται σε ευρύτερο κύκλο ενδιαφέροντος, έργα που θεωρούνται δύσκολα να πωληθούν ή ακριβά να πραγματοποιηθούν. Η προσαρμογή σε κάθε νέα πραγματικότητα, πόσο περισσότερο σε αυτήν της κρίσης, είναι τροχοπέδη αλλά και εφαλτήριο για νέους εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης. Αλλά στη ροή του χρόνου, το μοντέρνο, το σήμερα, γίνεται χθες, κλασσικό, και έτσι έτρεχε πάντοτε ο χρόνος στην τέχνη. Η πολύπλευρη πίεση της κρίσης και στους καλλιτέχνες, είναι φυσικό να οδηγεί σε νέους τρόπους καταγραφής αυτής της νέας πραγματικότητας.

-Είστε αισιόδοξος για το μέλλον; 

Δεν είμαι απαισιόδοξος. Έτσι κι αλλιώς, είναι μικρά τα περιθώρια να επηρεάσουμε τα όσα συμβαίνουν. Και η τέχνη μου δεν μπορεί να παρέμβει στα όσα ζούμε, παρά μόνον ως καταγραφή, σαν καταγγελία αυτών που συμβαίνουν, τα οποία προσλαμβάνω με τη δική μου προσωπική ματιά. Ως και ο τρόπος που οραματίζεται το μέλλον ο καλλιτέχνης, δεν μπορεί να επηρεάσει τις ευρείες μάζες ή να έχει επιπτώσεις άμεσες στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Συνεχίζω να ζωγραφίζω, να περιπλανώμαι στα χρώματα και τα σχήματα του έργου, για το οποίο είμαι εγώ υπεύθυνος, απερίσπαστος παραμερίζοντας κάθε τι που μπαίνει εμπόδιο σε αυτήν τη ζωτική μου ανάγκη να εκφράζομαι. Το έργο τέχνης είναι πέραν από το σήμερα. Προφανώς, όταν βρίσκομαι έξω από αυτήν τη δημιουργική διαδικασία βιώνω την αγωνία και την ανασφάλεια του άγνωστου αύριο, όπως και τόσοι άλλοι.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here