Μητσοτάκης κατά άρθρου 16 του Συντάγματος και δημόσιας εκπαίδευσης, παρουσία Θεοδωράκη

ΦΩΤΟ: ΙΝ ΤΙΜΕ(Γ. ΛΙΑΚΟΣ)
Γιατί να το κρύψουμε άλλωστε, ο Κυριάκος Μητσοτάκης  βλέπει εχθρικά την δημόσια εκπαίδευση. Το πρόβλημά του δεν είναι η αναμόρφωση του δημόσιου σχολείου αλλά η ενίσχυση της επιχειρηματικής παιδείας. Σε όλα τα επίπεδα και φυσικά με την οικονομική ενίσχυση του κράτους.
Δεν παραξενεύει η θέση του να αλλάξει το άρθρο 16 του Συντάγματος για να επιτραπεί η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Ομως η εμμονή του να θέσει στη ημερήσια διάταξη μέτρα καθαρά νεοφιλελεύθερου χαρακτήρα στη παιδεία, επενδύοντας στη λογική των κουπονιών (vouchers), που θα δίνει το κράτος εν είδει επιδόματος στους γονείς ώστε εκείνοι να μπορούν κάνοντας χρήση τους να στείλουν το παιδί τους σε ιδιωτικά σχολεία, προκαλεί πολλά ερωτηματικά. Η λογική αυτή ενισχύει την ιδιωτική εκπαίδευση και τους σχολάρχες, υπονομεύοντας ανοικτά το δημόσιο σχολείο.

Δριμεία επίθεση στην πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα στον τομέα της Παιδείας εξαπέλυσαν το απόγευμα της Δευτέρας ο Πρόεδρος της Ν.Δ. κ. Κυριάκος Μητσοτάκης και η επικεφαλής του Δικτύου για τη Μεταρρύθμιση κ. Άννα Διαμαντοπούλου, που βρέθηκαν στο πάνελ παρουσίασης του βιβλίου του κ. Τάσου Αβραντίνη «Εκπαίδευση, μια ελεύθερη επιλογή ή μια γάτα που γαβγίζει».

Μιλώντας σε εκδήλωση παρουσίασης τουβιβλίου του Τάσου Αβραντίνη με τίτλο:Εκπαίδευση: Ελεύθερη επιλογή ή μια γάτα που γαβγίζει, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επιτέθηκε με σφοδρότητα στη εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, τάχθηκε για μιά ακόμη φορά υπέρ της αλλαγής του άρθρου 16 του Συντάγματος και υποστήριξε ότι με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα υπήρχαν και σημαντικά οφέλη για την οικονομία.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι στο ακροατήριο της εκδήλωσης βρέθηκε και ο Πρόεδρος του Ποταμιού κ. Σταύρος Θεοδωράκης, αποδεικνύοντας την εκλεκτική πολιτική του συγγένεια με τον «μεταρρυθμιστή» Κυριάκο Μητσοτάκη. Παρούσα και λάβρα κατά της κυβέρνησης και η κ. Αννα Διαμαντοπούλου.

Η νεοφιλελεύθερη ατζέντα Μητσοτάκη στη Παιδεία

«Θα μπορούσαμε να συζητάμε για 100.000 ενδεχομένους ξένους φοιτητές, 10.000 νέες θέσεις διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού και πάνω από 5.000 νέες θέσεις διοικητικού προσωπικού. Αλλά προφανώς, για να γίνουν όλα αυτά, θα πρέπει επιτέλους να σπάσουμε το ιερό ταμπού του άρθρου 16 του Συντάγματος, το απόλυτο τοτέμ της αντιμεταρρύθμισης στη χώρα» δήλωσε ο κ. Μητσοτάκης στην εκδήλωση

Για τα κουπόνια

Αναφερόμενος στα «κουπόνια εκπαίδευσης» (vouchers) -ένα μοντέλο επιδοματικής πολιτικής στην εκπαίδευση που χρηματοδοτεί το μαθητή και όχι το σχολείο και έτσι δίνει την ελευθερία επιλογής- ο κ. Μητσοτάκης είπε απευθυνόμενος στο συγγραφέα:

«Δεν ξέρω, αγαπητέ Τάσο, αν είμαστε έτοιμοι να πάμε κατευθείαν σε αυτό το στάδιο και να συζητήσουμε τόσο τολμηρές προτάσεις. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν είμαστε ακόμα ώριμοι να το κάνουμε, όχι να το συζητήσουμε, αλλά να πάμε σε αυτή τη λογική. Αλλά ας ξεκινήσουμε τουλάχιστον με ένα πλαίσιο παρεμβάσεων που θα απελευθερώσουν τα σχολεία από τον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο και θα δώσουν περισσότερες δυνατότητες επιλογής στους γονείς αλλά και περισσότερο πεδίο αυτονομίας στους δασκάλους, στους διευθυντές για να μπορούν να βελτιώσουν την ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας που παρέχουν στα παιδιά».

«Οι κρατικές υπηρεσίες, όποιες και αν είναι αυτές, οφείλουν να είναι στοχευμένες πρωτίστως στον πολίτη και όχι στον πάροχο» ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Μητσοτάκης και εξήγησε: «Η πολιτική, δηλαδή, για την Παιδεία -για να το πω με πολύ απλά λόγια- πρέπει να βάζει πρώτα το μαθητή και το φοιτητή, όχι το δάσκαλο και τον καθηγητή».

Ο πρόεδρος της ΝΔ επιτέθηκε στην κυβέρνηση διότι «έχει εγκλωβιστεί σε συντεχνιακά ζητήματα και σε συνθήματα του χθες, που δυστυχώς δεν παρακολουθούν τις ραγδαίες αλλαγές που συντελούνται στο χώρο της εκπαίδευσης παγκόσμια».

Σημείωσε δε ότι «δυστυχώς σε μία εποχή όπου τα ζητήματα της Παιδείας πρέπει να αποτελούν κεντρικό μέρος ενός Εθνικού Σχεδίου ανασυγκρότησης, στη χώρα μας συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο… Δυστυχώς, στη χώρα μας δεν γίνεται καμία απολύτως συζήτηση για το ποιες ειδικότητες και ποιες δεξιότητες χρειαζόμαστε, λαμβάνοντας υπόψη τον παραγωγικό μετασχηματισμό της οικονομίας τον οποίον εισηγούμαστε. Αν δηλαδή είναι προς όφελος της εθνικής οικονομίας, να παράγουμε τον αριθμό των δικηγόρων, των γιατρών ή των μηχανικών που παράγουν σήμερα τα πανεπιστήμια. Και σίγουρα δεν γίνεται καμία απολύτως συζήτηση για το πώς αλλάζει η ίδια η αγορά εργασίας, ως αποτέλεσμα των ραγδαίων εξελίξεων στον τομέα της τεχνολογίας».

Συνεχίζοντας την κριτική στην κυβέρνηση είπε ότι «αντί να σκέπτεται με όρους 2030, μας επιστρέφει ουσιαστικά πίσω στο 1982. Κατεδαφίζει ό,τι καλό έγινε στο χώρο της Παιδείας, για να ικανοποιήσει τελικά τη δική της σκληρή εκλογική πελατεία…Εκδηλώνει όλα τα νεομαρξιστικά της απωθημένα στον πολύπαθο χώρο της εκπαίδευσης. Θα ήθελα εδώ να δανειστώ μία φράση την οποία χρησιμοποίησε ο Θάνος Βερέμης στην εισαγωγή που έγραψε για το βιβλίο, η οποία νομίζω ότι αποτυπώνει σε μία πρόταση ακριβώς το σκεπτικό της κυβέρνησης: «Η υπονόμευση της αριστείας είναι η ασφαλέστερη ενέργεια ισοπέδωσης της εκπαίδευσης».

Εκτεταμένη αναφορά έκανε στο νόμο Διαμαντοπούλου (4009/2011) ο οποίος όπως είπε «ξηλώνεται μεθοδικά και βάσει συγκεκριμένου σχεδίου». Αφού θύμισε ότι τον στήριξε με πάθος σαν βουλευτής πρόσθεσε: «Κανονικά θα έπρεπε ήδη να τον έχουμε αξιολογήσει – όπως προέβλεπε και ο ίδιος ο νόμος – και να συζητάμε για το πώς θα τον βελτιώσουμε. Διότι, πράγματι επιδέχεται βελτίωση το συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο. Αντί για αυτό μιλάμε για το ξήλωμα ενός νόμου. Μιλάμε για την απόλυτη επιστροφή στην πραγματικότητα του 1982. Προφανώς είναι μια εποχή με την οποία ο κ. Τσίπρας αισθάνεται πολύ μεγαλύτερη ιδεολογική οικειότητα».

Συμπλήρωσε την κριτική του λέγοντας ότι «το ξήλωμα και η παρέμβαση στην Παιδεία δεν περιορίστηκε μόνο στην ανώτατη εκπαίδευση. Έχουμε ένα συνολικό πλαίσιο παρεμβάσεων και στη λειτουργία των σχολείων με την κατάργηση ουσιαστικά των πρότυπων σχολείων, την επαναφορά του κομματισμού στις επιλογές των διευθυντών και μια σειρά από αυθαίρετες και μη μελετημένες προτάσεις για τον προγραμματισμό του τρόπου λειτουργίας του Γυμνασίου».

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση για την τροποποίηση του άρθρου 16 του Συντάγματος προς τον σκοπό να επιτραπεί και η δημιουργία ιδιωτικών ΑΕΙ και ΤΕΙ, τα οποία ήδη λειτουργούν έμμεσα και μερικά (ΙΕΚ και ιδίως Κολλέγια), με βάση τον κοινό και τον κοινοτικό (ευρωπαϊκό) νομοθέτη. Μόνο που η λειτουργία τέτοιων ιδιωτικών εκπαιδευτικών μονάδων δεν θα έπρεπε να γίνει εις βάρος της δημόσιας εκπαίδευσης και γενικώτερα της εκπαίδευσης και εξηγούμαστε πιό συγκεκριμένα και με βάση τις παραπάνω προτάσεις που αναφέρονται στη σχολιαζόμενη είδηση. Η καθιέρωση vouchers για τους απόρους και γενικά οικονομικά αδύνατους μαθητές και ιδίως φοιτητές θα κατέληγε, έμμεσα μεν αλλά απολύτως σίγουρα, σε ενίσχυση των ιδιωτικών εκπαιδευτικών μονάδων, στα οποία θα πήγαιναν τελικά τα σχετικά χρηματικά ποσά (vouchers) και τα οποία βέβαια θα είχαν αφαιρεθεί από την οικονομική ενίσχυση των δημοσίων εκαπιδευτικών μονάδων και του προϋπολογισμού τους, ιδίως με τις σημερινές συνθήκες που επικρατούν στην Ελληνική Οικονομία (Δημό0σια και ιδιωτική), με συνέπεια την ακόμη μεγαλύτερη από σήμερα οικονομική ασφυξία των δημοσίων μονάδων που θα κατέληγε στην υποβάθμισή τους και ενδεχόμενα και στην σταδιακή τους κατάργηση, (κλείσιμό) τους, με τελικό αποτέλεσμα τη δημιουργία μονοπώλειου υπερ των ιδιωτικών! Επίσης η λειτουργία ιδιωτικών εκπαιδευτικών μονάδων, ιδίως ανώτατης ή ανώτερης βαθμίδας, θα έπρεπε να συνοδεύεται από νομικό πλαίσιο οργάνωσης και λειτουργίας τους αντίστοιχο εκείνου που ισχύει και για τα δημόσια Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, δηλαδή που να καθιερώνει υποχρεωτικά ανώτερους τίτλους σπουδών ή επιστημονικής καταξίωσης (διδακτορικό ή άλλο αντίστοιχο πανεπιστημιακό ή και επαγγελματικό, αλλά πιστοποιημένο, τίτλο), καθώς και χώρους και επιστημονικό εξοπλισμό (βιβλιοθήκες, εργαστήρια, σπουδαστήρια, κ.ά,) που να συντελούν στην ορθή διδασκαλία και έρευνα και πρόοδο της Επιστήμης και όχι μόνο στην οικονομική πρόοδο του προϋπολογισμού και των εσόδων της ιδιωτικής (επιχειρηματικής) μονάδας: εξάλλου, στον ίδιο (τελευταίο προηγούμενα) στόχο θα απέβλεπε και η γενική καθιέρωση, τοσο στα δημόσια όσο και στα ιδιωτικά (επιχειρηματικά ή κοινοφελη) υποχρέωση παροχής υποτροφιών στους άξιους/επιμελείς αλλά και αδύναμους οικονομικά σπουδαστές. Μόνο έτσι θα μπορούσε να υπάρξει πραγματική και όχι …ρητορική, πρόοδος στο συγκεκριμένο θέμα, της συζήτησης δηλαδή για το άρθρο 16 του Συντάγματος και γενικώτερα την Παιδεία, ιδίως Ανώτατη και Ανώτερη, στην Ελλάδα, η οποία παρά τα όσα λέγονται, χωρίς επιχειρήματα, αλλά πάντοτε με …ρητορεία (!), δεν έχει πάρα πολλά να ζηλέψει από άλλες χώρες: αυτά για τα οποία την κατηγορούν μερικοί, πολιτικοί ιδίως ,δεν οφείλονται κυρίως στην ακαδημαϊκή κοινότητα (πλειοψηφία διδασκόντων και διδασκομένων) αλλά μάλλον στους κατηγόρους και ιδίως πολιτικούς ή πολιτικάντηδες (για να μην βάλλουμε δικαίους και αδίκους στο ίδιο σακί), αφού, όχι μάλλον αλλά σίγουρα και πανθομολογούμενα, αυτοί προκάλεσαν και διατηρούν το «όποιο χάος» θέλουν να υπάρχει στα ΑΕΙ/ΤΕΙ, φέρνοντας τα κόμματα στο επίκεντρο της πανεπιστημιακής ζωής (όχι μόνο με τα «τραπεζάκια έξω», αλλά μάλλον ….και με τα «καρεκλάκια μέσα»). Γι’ αυτό χρειάζεται πραγματικό διάλογος για την Παιδεία και όχι πολλοί μονόλογοι: αλλά κατι τέτοιο απαιτεί να μην μείνουν πιστοί με εμονή στα λάθη τους ,τόσο οι Πανεπιστημιακοί (λίγοι μεν, περισσότεροι όμως από τρείς), ούτε οι πολιτικοί ή και πολιτικάντηδες (οι τελευταίοι είναι σίγουρα περισσότεροι των τριών επίσης, ίσως και δεκατρείς, σίγουρα όμως …όχι 1013 ,για να μην ακολουθήσουμξε κι εμείς κάτι που «είναι του συρμού», να κατηγορούνται συλλήβδην οι πολιτικοί, φορτόνοντας ‘ετσι τα σημερινά δεινά επι δικαίων και αδίκων, γιατί ούτε «όλοι μαζί τα φάγαμε», αλλά ουτε και «όλοι μαζί …μας έφαγαν». H υπερβολή… «βλάπτει σοβαρά την υγεία», ίσως… ακόμη περισσότερο κι από το τσιγάρο, το οποίο, ευτυχώς, το κοψαμε προ πολλού κι όχι τελευταία με την κρίση.
    Αυτά τα απλά και μάλλον πληρως κατανοητα (νομίζουμε) προς το παρόν και μάλιστα, χωρίς φόβο ή παθος και ελπίζουμε να έχουν την δέουσα ανταπόκριση από την πλειοψηφία των συμπατριοτών μας (πολιτικών και διδασκόντων/διδασκομένων) που θεωρούμε όχι μόνο καλόπιστους, αλλά και που μάχονται για το καλό της Πατρίδας μας και γι’ αυτό θέλουν να συμβάλλουν για την εξέλιξη και πρόδο της παιδείας (εδώ σίγουρα το 1013 ή και υπερπολλαπλάσιό του, μαζί με τον Μεγάλο Ελληνα Μουσουργό που τίμησε, τιμά και θα εξακολουθήσει, καλά πάντοτε να είναι,να τιμά την Ελλάδα, αλλά και τον Πολιτισμό, στα πλαισια του οποίου περισσότερο τοποθετείται η Παιδεία και όχι μόνο της Οικονομίας ,όπως ίσως θέλουν να πιστεύουν μερικοί, ευτυχώς λίγοι και πάλι, το καταλαβαίνουν ή όχι οι ίδιοι.
    Με εγκάρδια και ειλικρινή αισθήματα Τιμής, προς όλους, είτε συμφωνούν είτε όχι με τις παραπάνω σκέψεις και απόψεις μας,
    Ιωάννης Χ. Βούλγαρης, Ομότιμος Καθηγητής Νομικής ΔΠΘ και συνταξιούχος πανεπιστημιακός Παρισίων (παλαιάς Νομικής Σχολής Παρισίων και Πανεπιστημίων Παρίσι ΧΙΙ και Παρίσι Ι) (ivoulga@law.duth.gr)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here