Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΥ

Αναπληρωτή Καθηγητή Ευρωπαϊκών Σπουδών, Τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ

 

Η πρόσφατη συνέντευξη της Μαρίν Λε Πεν στην εκπομπή L’ Emission politique” (France 2) αποτελεί ένα μετα-ενωσιακό μανιφέστο που απορρίπτει καταστατικές πτυχές του διεθνούς και ευρωπαϊκού γίγνεσθαι. Οργανωτικά, θεσμικά και αξιακά παραπέμπει σε ένα νέο δι-ευρωπαϊκό περιβάλλον ενός διττού οικονομικού προστατευτισμού και κοινωνικού ρατσισμού που αποδομεί τους άξονες κοινής δράσης και συναντίληψης στην Ευρώπη. Οι προγραμματικές δηλώσεις της [1] δεν διαφέρουν σημαντικά από αυτές που είχε κάνει το 2012. Στρατηγικές επιλογές αποτελούν η έξοδος από το ευρώ και ένας συγκρουσιακός προστατευτισμός. Η πολιτική της περιγράφει ένα ευρωπαϊκό οργανωτικό πρότυπο κατακερματισμού και παίγνιων μηδενικού αθροίσματος.

Η Μαρίν Λε Πεν άσκησε κριτική κατά του Hamon για ανοχή κατά του ριζοσπαστισμού και προσπάθησε να ταυτίσει τους Fillon και Macron με στόχο την ανάδειξη της ως τη μοναδική «αξιόπιστη» λύση έναντι των σημαντικών προβλημάτων που ταλανίζουν τη γαλλική κοινωνία και κατακερματίζουν την ΕΕ. Προώθησε την εικόνα μίας αντι-συστημικής υποψήφιας που αγωνίζεται κατά ενός συστήματος που επιθυμεί να ελέγξει πολιτικά τη δικαιοσύνη. Πολλά από τα παραπάνω είναι κοινά στοιχεία με την επικοινωνιακή πολιτική και παρελκυστική ρητορεία του Ν. Τραμπ με την οποία ταυτίζεται σε πολλούς τομείς, κυρίως σε επίπεδο ενός λανθάνοντος και «ανατρεπτικού» πολιτικού βολονταρισμού.

 

Ο πολιτικός λόγος της φέρει σαφή στοιχεία οικονομικού εθνικισμού και ενός ευρω-αναθεωρητισμού. Ο λαϊκισμός της επενδύει στην κόπωση του εκλογικού σώματος από την πολυεπίπεδη αποδόμηση κοινωνικών κεκτημένων. Κόπωση, άρνηση, αποστασιοποίηση, αντίδραση, απόρριψη είναι τα νοηματικά στοιχεία στα οποία επενδύει.

Κάποιοι από τους άξονες των προγραμματικών δηλώσεων της έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον και παραπέμπουν σε πρωτόγνωρα δεδομένα για την ίδια τη Γαλλία αλλά και την Ευρώπη. Εν πρώτοις δείχνει αποφασισμένη να θέσει ισχυρά αντικίνητρα για την απασχόληση μη Γάλλων. Οι επιχειρήσεις που θα απασχολούν μη Γάλλους θα κληθούν να πληρώσουν πρόσθετη φορολογία. Υπό αυτό το πρίσμα επενδύει στην αντικειμενική ανάγκη επιβίωσης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων αναγκάζοντας τες να απασχολούν μόνο Γάλλους. Αυτό ερμηνεύεται από την ίδια ως μία έκφραση πατριωτισμού που δίνει προτεραιότητα στους Γάλλους. Η ίδια εξάλλου δήλωσε ότι «η διαφορά ανάμεσα σε εμένα και το Fillon είναι οι Γάλλοι». Η επιλογή αυτή κατατέμνει μία ιστορικά πολυπολιτισμική κοινωνία δημιουργώντας ή ενισχύοντας την ετερότητα και την ανισότητα σε επίπεδο ευκαιριών.

Σε επίπεδο εσωτερικής ασφάλειας αυτό συνιστά μια εν δυνάμει απειλή, αφού η περιθωριοποίηση ενός μέρους της κοινωνίας μπορεί να το οδηγήσει στον ριζοσπαστισμό. Η στάση της είναι ισοπεδωτική, αφού έμμεσα ταυτίζει τον ριζοσπαστισμό με το σύνολο του Ισλάμ, γεγονός που δαιμονοποιεί συνολικά τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς, δημιουργώντας συνθήκες δια-θρησκευτικής σύγκρουσης.[2]

Ο δεύτερος άξονας των δηλώσεων της αφορά την εκπαίδευση και τις κοινωνικές παροχές. Στην πρώτη περίπτωση στηρίζει με σαφήνεια την ιδιωτική εκπαίδευση, υποβαθμίζοντας δραματικά το δημόσιο χαρακτήρα της παιδείας στη Γαλλία. Σε επίπεδο κοινωνικών παροχών υποσχέθηκε αύξηση μισθών και συντάξεων, συνταξιοδότηση στα 60 αλλά και αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους. Αυτό, τη στιγμή που οι αντίπαλοι της, πλην της αριστεράς, έχουν προαναγγείλει απολύσεις στο δημόσιο τομέα και αύξηση των ωρών απασχόλησης με την κατάργηση του 35ωρου να αποτελεί κοινό στόχο των Fillon και Macron. Ουσιαστικά αποστασιοποιείται από τη δέσμευση της χώρας έναντι της ΕΕ να προχωρήσει σε διαρθρωτικές αλλαγές.

Αποδίδει σειρά προβλημάτων στους μη Γάλλους, ενισχύοντας το ρατσισμό και τη βαλκανοποίηση της κοινωνίας. Aπέδωσε μάλιστα τις πτωτικές τάσεις των μισθών σους «ξένους» οι οποίοι υπο-αμείβονται και συμπαρασύρουν τους μισθούς των υπολοίπων. «Να δώσουμε προτεραιότητα στην απασχόληση των Γάλλων» δήλωσε. Ουσιαστικά οι μη Γάλλοι λειτουργούν ως αποδιοπομπαίος τράγος που ευθύνεται για τις νέο-φιλελεύθερες πολιτικές της Ένωσης. «Η απόδοση της γαλλικής υπηκοότητας γίνεται με πολύ εύκολο τρόπο» και αυτό «θα πρέπει να αλλάξει» δήλωσε. Αυτός είναι ο ένας άξονας της προσπάθειας της να εξοστρακίσει κοινωνικά και πολιτισμικά «παρείσακτους» κάτι που προκάλεσε την οξύτατη κριτική Βελγίδας υπηκόου που παρενέβη στο τέλος της συνέντευξης.

Αμφισβήτησε επί της ουσίας την έννοια της αλληλεγγύης, αφού άσκησε κριτική για τα χρήματα που δαπανήθηκαν για τη διάσωση της Ελλάδας, θεωρώντας ότι η στήριξη αυτή στέρησε από τη χώρα πολύτιμους πόρους που θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί στο εσωτερικό. Οι θέσεις της όσον αφορά το προσφυγικό έχουν λειανθεί. Στο παρελθόν είχε δηλώσει ότι «τα πλοιάρια πους τους μεταφέρουν θα πρέπει να ωθηθούν βιαίως στα διεθνή ύδατα» ενώ σήμερα δηλώνει ότι «δεν είναι ένα τέρας» και ότι οι «πρόσφυγες-μετανάστες θα πρέπει να προωθηθούν με δικά μας μέσα στις πατρίδες τους».

Η πολιτική της Μαρίν Λε Πεν περιγράφει μία μικρή Γαλλία, μία Γαλλία που αποποιείται το ρόλο της ως μεγάλης ευρωπαϊκής δύναμης, ως μίας πολιτισμικής και αξιακής υπερδύναμης, ενός δημοκρατικού οργανωτικού προτύπου. Η Γαλλία της Μαριν Λε Πεν είναι μία μικρή φοβισμένη χώρα που αρνείται τον ιστορικό ρόλο του πρωταγωνιστή στα ευρωπαϊκά δρώμενα.

[1] Μεταξύ αυτών επαναφορά της θανατικής ποινής μετά από δημοψήφισμα και αυστηρή επιβολή ταξιδιωτικών περιορισμών στους Μουσουλμάνους,

[2] Ζήτησε τη ρητή απαγόρευση των  θρησκευτικών συμβόλων σε δημόσιους χώρους

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here