Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Η ποίηση, ήταν μια  σοβαρή μορφή τέχνης, από τις πολλές που αναφέρθηκαν ή εμπνεύστηκαν από τη Μεγάλη Μετανάστευση των Αφροαμερικανών από το Νότο στο βιομηχανικό βορρά, έναν αιώνα πριν, και ο Λάνγκστον Χιουζ  ένας από τους μεγαλύτερους εκπροσώπους της. Στο ‘Μπλουζ της Βόρειας Διαδρομής’ (Bound Noth Blues, 1926), τα λόγια του αφροαμερικανού ποιητή, είναι αντιπροσωπευτικά και αρκούντως χαρακτηριστικά :

Κατηφορίζοντας το δρόμο, Θεέ μου.

Κατηφορίζοντας το δρόμο.

Κάτω στο δρόμο, Θεέ μου.

Κάτω, κάτω στο δρόμο.

Ψάχνω να βρω κάποιον

Για να με βοηθήσει να μεταφέρω αυτό το φορτίο.

Ο δρόμος βρίσκεται  μπροστά μου,

Τίποτα άλλο δεν κάνω, παρά περπατώ.

Ο δρόμος βρίσκεται  μπροστά μου,

Περπατώ και περπατώ και περπατώ.

Θα ήθελα να συναντήσω έναν καλό φίλο

Να έρθει να συζητήσουμε.

 

Σιχαίνομαι να είμαι μόνος,

Θεέ, δεν μ’ αρέσει να είμαι λυπημένος.

Λέω, δεν μ’ αρέσει να είμαι μόνος,

Δεν μ’ αρέσει να είμαι μόνος και  λυπημένος.

Αλλά κάθε φίλο που βρίσκεις, μου φαίνεται

Σαν να προσπαθούν να κάνουν το κακό σου.

 

Δρόμος, δρόμος, δρόμος, Ω!

Δρόμος, δρόμος, δρόμος, δρόμος!

Δρόμος, δρόμος, δρόμος, Ω!

Για το δρόμο προς Βορρά

Αυτές οι πόλεις του Μισισιπή δεν είναι

Κατάλληλες. Δεν έχουν ελπίδα.

 

Bound Noth Blues

Goin’ down the road, Lawd/Goin’ down the road/Down the road, Lawd/Way, way down the road/Got to find somebody/To help me carry this load.

Road’s in front o’ me/Nothin’ to do but walk/Road’s in front of me/Walk…an’ walk…an’ walk/I’d like to meet a good friend/To come along an’ talk.

Hates to be lonely/Lawd, I hates to be sad/Says I hates to be lonely/Hates to be lonely an’ sad/But ever friend you finds seems/Like they try to do you bad.

Road, road, road, O!/Road, road…road…road, road!/Road, road, road, O!/On the no’thern road/These Mississippi towns ain’t/Fitfer a hoppin’ toad.

Ο Λάνγκστον Χιουζ φυσικά συνέχισε να διερευνά το θέμα της μετανάστευσης σε μεταγενέστερα ποιήματα όπως το ‘Εισιτήριο χωρίς επιστροφή’ (One Way Ticket, 1949), στο οποίο ο αφηγητής παρουσιάζει βαθιά θλίψη και  λύπη που αναγκάστηκε να ξεσηκωθεί και να πάει  να αρχίσει τη ζωή του κάπου αλλού, μακρυά, σαν να ήταν οποιοδήποτε αντικείμενο που θα μπορούσε να μετακινηθεί εύκολα. Στο ποίημα μάλιστα αυτό, ο Χιουζ εμπνεύστηκε από τους πίνακες της εικαστικής σειράς του Τζέικομπ Λώρενς (Jacob Lawrence, 1917-2000), και του ζήτησε μάλιστα να του ζωγραφίσει κάτι για μια έκδοση του 1949.

Εισιτήριο χωρίς επιστροφή

Μαζεύω τη ζωή μου,

Και την παίρνω  μαζί μου,

Και την πάω κάτω στο

Σικάγο, στο Ντιτρόιτ,

Μπάφαλο, Σκράντον,

Σε οποιοδήποτε μέρος που να είναι

Βόρεια και Ανατολικά,

Και όχι Νότια.

 

Μάζεψα τη ζωή μου,

Και την παίρνω στο τραίνο,

Στο Λος Άντζελες, Μπέικερσφηλντ,

Σιάτλ, Ώκλαντ, Σωλτ Λέικ

Οποιοδήποτε μέρος που είναι

Βόρεια και Δυτικά,

Και όχι στο Νότια.

 

Έχω βαρεθεί

Με τους νόμους του Τζιμ Κρόου,

Ανθρώπους που είναι σκληροί

Και φοβούνται,

Που λιντσάρουν και τρέχουν,

Που φοβούνται από  εμένα

Και εγώ από αυτούς

 

Μάζεψα τη ζωή μου,

Και την παίρνω  μακρυά,

Με εισιτήριο χωρίς επιστροφή –

Να φύγω για το Βορρά

Να φύγω πέρα από τη Δύση

Να χαθώ.

‘One Way Ticket’

I pick up my life /And take it with me /And I put it down in /Chicago, Detroit/Buffalo, Scranton/ Any place that is/ North and Eas/ And not Dixie.

I pick up my life /And take it on the train/ To Los Angeles, Bakersfield/ Seattle, Oakland, Salt Lake/ Any place that is/ North and West/ And not South.

I am fed up/ With Jim Crow laws/ People who are cruel/ And afraid/Who lynch and run/ Who are scared of me/ And me of them

I pick up my life /And take it away/ On a one-way ticket- / Gone up North/ Gone out West/ Gone

Ο Μεγάλος Πόλεμος προκάλεσε μεγάλη έλλειψη εργατικού δυναμικού στο Βορρά. Παράλληλα πολλοί πολίτες ξένων χωρών είχαν επιστρέψει στις πατρίδες τους.

 

Μετά το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο, εκατοντάδες χιλιάδες λευκοί εργάτες εγκατέλειψαν το εργατικό δυναμικό.  Η αρχή του πολέμου επιβράδυνε επίσης τη ροή του μεταναστευτικού εργατικού δυναμικού, όπως έκανε και ένας μεταγενέστερος νόμος που επέβαλε αυστηρότερες απαιτήσεις εισόδου για τις νέες αφίξεις. Την ίδια στιγμή, η σύγκρουση προκάλεσε ζήτηση στην Ευρώπη για τα αμερικανικά βιομηχανικά αγαθά, και οι αμερικανικές εταιρείες όπως ήταν φυσικό προσπάθησαν να ανταποκριθούν και να συμβαδίσουν με τις αυξημένες παραγγελίες, αλλά οι διαθέσιμοι εργάτες ήταν απελπιστικά λίγοι. Αποτέλεσμα αυτού ήταν τα αφεντικά των βαριών βιομηχανιών του Βορρά να στραφούν πλέον στους αφροαμερικανούς και στις γυναίκες, δύο πηγές εργατικού δυναμικού οι οποίες  είχαν προηγουμένως προκλητικά αγνοηθεί.

Μαύροι  εργαζόμενοι στην Εταιρεία Oakley Chemical, Νέα Υόρκη, 1917.

Η διαθεσιμότητα θέσεων εργασίας στη βιομηχανία του αμερικανικού Βορρά ενθάρρυνε πολλούς μαύρους νότιους να φύγουν από το σπίτι τους και να αναζητήσουν την τύχη τους εκεί.  Η μετανάστευση πήρε σημαντική δυναμική γύρω από το 1915 και οι αριθμοί αυξήθηκαν απότομα μέσα στα επόμενα χρόνια. Σχεδόν μισό εκατομμύριο νότιοι είχε ταξιδέψει βόρεια στο κλείσιμο της δεκαετίας.  Το φαινόμενο ανακοινώθηκε σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλη τη χώρα και γιορτάστηκε δεόντως στο μαύρο Τύπο. Πολλοί  μετανάστες έστειλαν προηγουμένως επιστολές με τις οποίες  αναζητούσαν αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τις συνθήκες και τις προοπτικές εργασίας από τις εκκλησίες, τις εφημερίδες και τις κοινοτικές οργανώσεις.  Ήδη από το 1917, ο ιστορικός και ακτιβιστής W.E.B. Du Bois, περιέγραφε την μετανάστευση ως ‘κοινωνική εξέλιξη που λαμβάνει χώρα  μπροστά στα μάτια μας’!

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here