Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Η φτωχή οικιακή βοηθός δε βρίσκει την πρόσβαση στον ειδικό για το ασαφές νευρολογικό πρόβλημα που ενδεχομένως θα απειλήσει τη λειτουργική της ακεραιότητα -και κατά συνέπεια τη δυνατότητά της να επιβιώσει συνεχίζοντας να δουλεύει.
Λέει -και έτσι είναι.

Ανατρέχω βιαστικά στα φάρμακα και τις άλλες θεραπευτικές προσεγγίσεις για τέτοιες περιπτώσεις. Ύστερα περιέρχομαι νοητά τις γνωστές από τη βιβλιογραφία και από τη μικρή μου εμπειρία παρενέργειές τους.

Καταλήγω αντιστικτικά στην απογοητευτική τους αποτελεσματικότητα και παρηγορούμαι για λογαριασμό της και για λογαριασμό μου· εκεί που καταφεύγουμε οι γιατροί όταν βρισκόμαστε σε αμηχανία ενώπιοι της αδυναμίας μας να προσφέρουμε κάποια βοήθεια.
Μια ακόμα εφαρμογή λοιπόν του «too much pain for no gain»; Ίσως.
Σκέφτομαι τώρα -μηδενιστικά ίσως και βολικά για τις όποιες συλλογικές ενοχές- ότι η φτώχεια μπορεί κάποιες -λίγες ή αρκετές- φορές να γίνεται ένα ανεπιθύμητο προνόμιο, ένα δωρεάν εισιτήριο για τη σωτηρία από την πολυώνυμη ιατρική βία -και ανεπάρκεια.

Ένα ιατρικό παράδοξο κι αυτό.
Ας μην αρκεί να αντισταθμίσει στη χωλαίνουσα συνείδησή μου τις άλλες, συντριπτικά περισσότερες, που η ιατρική -βία ή χάδι- σώζει.

Η ιατρική που έπρεπε να φτάνει να σκεπάζει όλους -καλώς έχοντες, μετρίως έχοντες και σε βαριά ανέχεια-  με τις φτερούγες της.
Ας μην παρηγορεί τη φτώχεια για τη φτώχεια της.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here