Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

1.

Θα ήθελα να σέρνομαι

Μέσα απ’ τα μακριά καστανά χορτάρια

Που είναι οι βλεφαρίδες σου.

Θα ’θελα να ισορροπήσω

Στην απόμακρη άκρη  απ’

Τις πισίνες των καφέ φύλλων

Αυτά είναι τα σκιερά σου μάτια.

Θα ήθελα να περάσω

Χωρίς φασαρία,

Τα λαμπερά νερά τους,

Τα απρόσιτα νερά τους,

Θα ήθελα να βυθιστώ

Πιο κάτω

Πιο κάτω ….

Και βαθιά να πνιγώ.

 

2.

Θα ήμουν κάτι περισσότερο από μια τσιχλόφουσκα;

Ή ένας ολοένα πλατειασμένος  κύκλος

Που σταματά σε μια άκρη;

Θα ήταν τα λευκά μου οστά

Τα μόνα   λευκά οστά

Που κυματίζουν μπρος και πίσω, μπρος και πίσω

Στα βάθη τους;

 

 

 

A Mona Lisa

1.

I should like to creep/Through the long brown grasses/That are your lashes;/I should like to poise/On the very brink/Of the leaf-brown pools/That are your shadowed eyes;/I should like to cleave/Without sound/Their glimmering waters/Their unrippled waters/I should like to sink down/And down/And down …./And deeply drown.

2.

Would I be more than a bubble-breaking?/Or an ever-widening circle/Ceasing at the marge?/Would my white bones/Be the only white bones/Wavering back and forth, back and forth/In their depths?

 

Τα ποιητικά θέματα της Αντζελίνα Ουέλντ Γκρίμκι με αντικείμενο τη θλίψη και το κενό, τη λαχτάρα και την απογοήτευση, τα οποία οι σχολιαστές έχουν αποτύχει να εξηγήσουν ικανοποιητικά, τουλάχιστον έως τώρα, σχετίζονται άμεσα με την περίπλοκη ζωή της Γκρίμκι και την ματαιωμένη της σεξουαλικότητα, η οποία και σηματοδότησε το έργο της, στο οποίο παρατηρείται μεγάλη συγκέντρωση ερωτικών στίχων. Το ωμό συναίσθημα και οι γυναικείες εικόνες, αφθονούν στα δημοσιευμένα ποιήματα. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους στίχους είτε αναφέρονται σε μια ρομαντική υπόθεση η οποία όμως  τώρα είναι πλέον νεκρή, είτε καταγράφουν μια σκληρή, ανίκανη και ατελέσφορη αγάπη. Τα  θέματα της ατομικής απομόνωσης και του πόνου, είναι αρκετά συχνά. Σε πολλά σημεία, η έντονη επιθυμία της ακολουθείται από την απόρριψη, ή και από το θάνατο. Συχνά απεικονίζει τα θέματά της με εικόνες που προέρχονται από την πλουσιοπάροχη  φύση. Οι απεικονίσεις της ομορφιάς της φύσης είναι πάντα λειασμένες, επεξεργασμένες και ιδωμένες κάτω απ’ την ταλαντούχα ευρηματικότητά της, όπως και οι αισθησιακές εικόνες μέσα σε τούτο  το ποίημά της.

Η ‘Μόνα Λίζα’ είναι ένα από τα πιο ξεχωριστά ποιήματα αγάπης της Γκρίμκι, όπου αμφισβητείται η σχέση μεταξύ λεσβιακής επιθυμίας και αισθητικής. Το μικρό, ούτως ή άλλως, ποίημα χωρίζεται σε δύο μικρότερα τμήματα. Το πρώτο τμήμα είναι μια ερωτική φαντασίωση που οραματίζεται την αποπλάνηση της αφηγήτριας από την εικονική Μόνα Λίζα, ενώ το δεύτερο είναι κάπως πιο διφορούμενο από το πρώτο, αφού στην πραγματικότητα λειτουργεί για να αμφισβητήσει το έργο που μόλις δημιουργήθηκε από την ποιήτρια. Αυτό που εννοείται ως πραγματικότητα σε αυτό το ποίημα, και αυτό που εννοείται ως ποιητική φαντασία, είναι ριζικά αβέβαιο. Η επιθυμία μεταξύ των γυναικών είναι πολύ λεπτή και ίσως γιατί όχι και υλική υπόθεση, μια επιθυμία ως τόπο πιθανής συνάντησης μεταξύ του λεσβιακού σώματος και της αισθητικής. Κάποιοι κριτικοί διάβασαν τους τελευταίους στίχους του πρώτου μέρους του ποιήματος ως στιγμιαία ένδειξη της πολύχρονης απόγνωσης της Γκρίμκι και  είδαν σ’ αυτή την συγκεκριμένη απώλεια τους ψυχικούς και καλλιτεχνικούς περιορισμούς του να είσαι μαύρη και ταυτόχρονα λεσβία συγγραφέας και την αναπόφευκτη απώλεια που συνοδεύει αυτές τις δύο ταυτότητες, σε μια αμερικάνικη κοινωνία με πολλαπλές στρεβλώσεις για την εποχή πάντοτε που έζησε η Αντζελίνα  Γκρίμκι.  Η τελική ερώτηση, με τα ‘λευκά οστά’ της, παραμένει αρκετά  αμφιλεγόμενη, και μάλλον η ποιήτρια εδώ μειώνει την προσωπική της ταυτότητα σε ‘λευκά οστά’, αφήνοντας τη φυλή, το φύλο  και κάθε κύρια προσωπική διάκριση,  αδύνατη έως άσχετη. Έχει, κατά μία έννοια, ισοπεδώσει ποιητικά την επιφάνεια του σώματος ώστε να αντιστοιχεί στη δισδιάστατη επιφάνεια ενός πίνακα ζωγραφικής, αφαιρώντας κάθε διάκριση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού, προσωπικού και δημόσιου, ή εαυτού και αλλότριου. Η ερώτηση υποδηλώνει ότι η Γκρίμκι επιθυμεί να γνωρίζει αν κι’ άλλες γυναίκες, ή και άνδρες φυσικά, έχουν επιχειρήσει αυτό που προσπαθεί εκείνη, να έχουν επιθυμήσει δηλαδή αυτό που η ίδια τόσο πολύ ήθελε να έχει στη διάθεσή της. Το ποίημα τελειώνει με αυτή την ερώτηση, υπογραμμίζοντας την ήδη υπάρχουσα ασάφεια στο συγκεκριμένο θέμα. Αυτό που παραμένει βέβαιο μέσα στο ποίημα, τελικά,  είναι αυτή η βαθιά λαχτάρα, η φανταστική επιθυμία που έχει η ποιήτρια να  οραματιστεί. Τι σημαίνει στο τέλος  αυτή η επιθυμία, αναρωτιέται η ποιήτρια; Είναι αυτή η επιθυμία ασυμβίβαστη με την γυναικεία και με τη φυλετική της ταυτότητα; Το ποίημα ‘Μόνα Λίζα’ αφήνει τα ερωτήματα αναπάντητα, ή ενδεχομένως με αμφίβολες υποθετικές απαντήσεις, επισημαίνοντας τις δυσκολίες της διαπραγμάτευσης πάνω στα περιρρέοντα θέματα της φυλής, της σεξουαλικότητας και της αισθητικής μέσα στην ποιητική  γραφή.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here