Μια φορά στη Νέα Υόρκη

 

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Τον είδα ξαφνικά μια μέρα στον μακρύ διάδρομο του χειρουργείου. Αδυνατισμένος, κατακίτρινος, με λίγα μαλλιά, σίγουρα λιγότερα από ότι είχε παλιότερα. Ευγενικός όπως πάντα, με χαιρέτησε με το γνώριμο τρόπο του, κοιτώντας με βαθιά στα μάτια.

Τι κάνεις «πατρίδα»;

Μια χαρά, του ανταπάντησα. Εσύ;

Κάτι λίγους μήνες νωρίτερα ήταν καλά, όπως πάντοτε. Ξαφνικά, μια μέρα, έμαθα ότι κάτι σοβαρό του συνέβη.  Έκανε εξετάσεις, αξονικές, βρογχοσκοπήσεις, κυτταρολογικές και πάει λέγοντας. Στο τέλος διαγνώστηκε ότι έχει καρκίνο στα πνευμόνια. Και μάλιστα σε προχωρημένο στάδιο! Είχε περάσει φαίνεται το αρχικό σοκ της πάθησης και τώρα προσπαθούσε να συνέρθει, να προσαρμοσθεί στη καινούργια κατάσταση, να δει τι θα κάνει με την ανέλπιστη πραγματικότητα, στη συνέχεια! Στην αρχή απέρριπτε επίμονα κάθε θεραπευτική αγωγή, όπως γίνεται με τους ασθενείς αυτούς σε τέτοιες  περιπτώσεις, ακόμα περισσότερο με τους γιατρούς ασθενείς, μετά όμως το ξανασκέφτηκε καλύτερα φαίνεται, σκέφτηκε πως έχει πίσω μια οικογένεια, ένα μικρό παιδί που τον περιμένει πάντα, πως η ζωή είναι γλυκιά, πως πιθανόν να γινόταν κανένα θαύμα και αυτός ειδικά να γλύτωνε, ή τουλάχιστον να παρατεινόταν η ζωή του μερικά χρόνια, έστω μήνες, δεν ξέρω,  και ήδη ήταν κάτω από τη «φροντίδα» και τη χημειοθεραπεία των ογκολόγων συναδέλφων του, με ότι αυτό συνεπαγόταν για το παρουσιαστικό του και την ψυχική του κατάσταση. Απλανές βλέμμα, κάπως αδιάφορο και ξεχασμένο, κάπου χαμένο μερικές στιγμές, πικρό χαμόγελο στο βλέμμα του, εσωτερική προσπάθεια ανασύνταξης δυνάμεων, αντιδραστικά πάντα! Το αρχικό στάδιο της απόρριψης, της αντίδρασης, στο τέλος δίνει τη θέση του στο στάδιο της αποδοχής της κατάστασης, με  μια προσπάθεια ταυτόχρονα να ξαναβγεί ψυχολογικά στην επιφάνεια!

Δε βλέπεις τα χάλια μου! Μου πέσανε τα μαλλιά μου αλλά δεν πειράζει! Φυσικά του λέω. Είναι το λιγότερο, όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα!

Επαγγελματικά, βρισκόταν στην ίδια ακαδημαϊκή βαθμίδα γύρω στα είκοσι χρόνια. Παρά τις καλές σπουδές του στο εξωτερικό και την πετυχημένη  σταδιοδρομία του εκεί, γύρισε πίσω και μάλιστα αγαπούσε την πατρίδα του, αν και ουσιαστικά βρισκόταν μακρυά απ’ τα γενέθλια χώματα, τον καινούργιο τόπο που δραστηριοποιούταν τώρα και τους ασθενείς του. Δεν ήταν όμως αρεστός στο κατεστημένο, στους γύρω του, στους ανωτέρους του, χωρίς να γνωρίζω βέβαια  περισσότερες λεπτομέρειες και έτσι βρισκόταν στην ίδια θέση εδώ και χρόνια. Μόλις όμως μαθεύτηκαν τα… νέα του, έγιναν οι απαραίτητες διαβουλεύσεις, οι μυστικές συσκέψεις, και σε καμιά  εικοσαριά μέρες έγινε γενική συνέλευση και εξελέγη ομόφωνα στην άλλη βαθμίδα.  Την επόμενη και τελευταία στην ιεραρχία του, και όχι μόνο, απ’ ότι λέει και προβλέπει η επιστήμη της Ιατρικής! Με τη στατιστική όμως έννοια του όρου! Τον είχα δει και στο χειρουργείο μια δύο φορές, άλλοτε ήπιο και άλλοτε νευρικό και  ευέξαπτο να τριγυρνάει στο διάδρομο και να τα βάζει με όλους και με όλα! Σίγουρα όμως δεν ήταν πια αυτός που ήταν κάποτε! Κάτι ήδη είχε σπάσει μέσα του! Οριστικά, πιά!

Συνειδητοποίησα, αίφνης, την ταχύτητα του τζάμπο της Lufthansa, όταν είδα απ’ τη θέση μου δίπλα στο παράθυρο που καθόμουνα, πέρα, μακρυά προς το βάθος,  δεξιά,  ένα άλλο αεροπλάνο που ταξίδευε στην αντίθετη κατεύθυνση. Είμαστε κάπου οχτώ ώρες στον αέρα, ίσως παραπάνω, από την ώρα που φύγαμε από την Φρανκφούρτη. Από  κάτω μας πυκνά σύννεφα που γίνονταν πιο πολλά όπως πλησιάζαμε στο αεροδρόμιο JFK της Νέας Υόρκης. Νύχτωνε σιγά σιγά και το βάθος του αμερικάνικου ουρανού έπαιρνε ένα χρώμα λίγο ροζ, λίγο μωβ,  που άλλαζε συνέχεια αποχρώσεις και σχήματα. Στο τέλος σκοτείνιασε για τα καλά και έμειναν έξω από το αεροσκάφος μόνο τα φώτα του Long Island από κάτω μας. Πώς πέρασαν άραγε τόσα χρόνια απ’ την πρώτη αλλά και  την τελευταία φορά που ήρθα εδώ! Αναρίθμητα μου φαίνονται κάποια στιγμή! Και με ποιες συνθήκες και με ποια πρόσωπα,  θυμάμαι, έγιναν αυτά! Όμως ο ανθρώπινος οργανισμός έχει πολλά αμυντικά συστήματα της προσωπικότητάς του, όλα όσα είναι υπεύθυνα για την άμυνα του εγώ, και ένα από αυτά είναι και η απώθηση γεγονότων, στιγμών, πράξεων, λόγων, σχέσεων στην άκρη του μυαλού και  της μνήμης.

Έγιναν, λοιπόν, πολλά από τότε. Και εδώ και αλλού!  Και μέσα μας και στο εξωτερικό περιβάλλον! Γκρεμίστηκαν πύργοι σε αυτή εδώ την πόλη, ακολούθησε υστερία τρομοκρατική με ότι συνεπάγεται αυτό για τους ίδιους τους Αμερικανούς, αλλά και τους ξένους, έγιναν και γίνονται ακόμα πόλεμοι μακρυά από δω. Όπως και κάποιοι εναντίον αόρατων μικροσκοπικών εχθρών, τελευταία! Φίλοι, συγγενείς, συνάδελφοι και  γνωστοί μάς αποχαιρέτησαν, και εμείς μείναμε να κάνουμε λογαριασμούς και να θυμόμαστε πως υπήρχε κάποτε η βίζα  για τους Έλληνες,  τη μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για ένα διάστημα, που δεν μπορούσες να περάσεις την κόκκινη γραμμή  μέσα στο τέρμιναλ των αμερικάνικων αεροδρομίων που χώριζε τις Ηνωμένες Πολιτείες από τον υπόλοιπο κόσμο, τον παλιό! Να θυμόμαστε ακόμα πως κάποτε είμαστε αλλοιώς, πως υπήρχαν περισσότεροι γύρω μας,  και τώρα είμαστε απελπιστικά λιγότεροι!

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here