Του κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού

Κάθε Μεγάλη Τρίτη η Εκκλησία μας προσφέρει το μεγάλο ποίημα, το αποκορύφωμα της ποιητικής τελειότητος, το ποίημα της Αγίας Κασσιανής, που πολλοί πίστεψαν ότι υπήρξε αμαρτωλή.

Υπήρξε μοναχή και αγία. Αλλά εξέφρασε στα ποιήματά της και στους ύμνους της, το δράμα της ανθρώπινης ψυχής.

Ο Κύριος καλείται στο σπίτι ενός Σίμωνος και δέχεται την πρόσκληση.

Φαίνεται όμως ότι ο άνθρωπος αυτός δεν κάλεσε τον Κύριο γιατί πίστεψε στους λόγους του, ούτε γιατί Τον αγαπούσε αληθινά· μάλλον ήθελε να δείξει στους άλλους ότι έχει τη δύναμη να φέρει το Διδάσκαλο στο δικό του σπίτι. Και κάλεσε και τούς φίλους. Πρέπει δε να ήρθαν και κάποιοι περίεργοι. Και γέμισε ο οίκος.

Και ήταν ο Χριστός εκεί φιλοξενούμενος. Κι ενώ όλοι περίμεναν ν’ ακούσουν τούς λόγους Του, να δουν το Διδάσκαλο που κάνει και θαύματα, εμφανίζεται μια γυναίκα.

Φαίνεται ότι αυτή η γυναίκα είναι σε όλους γνωστή. Την ξέρουν καλά. Είναι η πόρνη της γειτονιάς. Την βλέπουν και, θα ’λεγε κανείς, κάποιοι τρομάζουν, κάποιοι οπισθοχωρούν για να μην την ακουμπήσουν καν, κάποιοι γουρλώνουν τα μάτια… ίσως επιχειρούν και να την εμποδίσουν… αλλά αυτή επιμένει… Επιμένει να προχωρεί για να μπει μέσα στο σπίτι.

Κι έτσι κι έγινε! Εισέρχεται στο σπίτι και τρέχει και αγκαλιάζει τα πόδια του Χριστού μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων όσων παρευρίσκονται.

Και ο Κυριος την αφήνει! Την αφήνει να ξεπλέξει τα μαλλιά της, να βγάλει μύρο, να το περιχύσει στα πόδια Του, να τα σφουγγίσει μ’ αυτά τα μαλλιά με τα οποία, φαίνεται, προσείλκυε τούς άνδρες, και με δάκρυα να φιλεί τους πόδας του Κυρίου ζητώντας να τη συγχωρήσει.

Κι έτσι και έγινε! Ο Κύριος συγχώρεσε αυτή τη γυναίκα. Ο Χριστός αντελήφθη ότι όλοι αναρωτιόντουσαν· «Μα είναι δυνατόν ο Διδάσκαλος;». Και τότε στράφηκε και είπε σ’ αυτόν που τον είχε καλέσει· « Εσύ με κάλεσες στο σπίτι σου, κι έπρεπε να μου δώσεις ασπασμό και δεν μου τον έδωσες· αυτή η γυναίκα ασπάσθηκε τα πόδια μου. Εσύ έπρεπε, όπως λέγει η φιλοξενία, να μου πλύνεις τα πόδια για να μπω στο σπίτι σου, και δεν το έκανες. Αυτή η γυναίκα πλένει με δάκρυα τα δικά μου πόδια. Και είναι δάκρυα μετανοίας. Εσύ δεν αγάπησες· αυτή συγχωρέθηκε γιατί πολύ αγάπησε».

Αυτό είναι το περιστατικό που παίρνει η Αγία Κασσιανή και πλέκει αυτούς τούς περίφημους ύμνους και δείχνει αυτό που σήμερα καταγράφεται σε τούτη την Ακολουθία. Αυτό που είπε ο ίδιος ο Κύριος. Ότι «πόρνες και αμαρτωλοί προάγουσι υμάς εις την Βασιλείαν των Ουρανών».

Γιατί; Γιατί αυτοί έχουν συνείδηση της αμαρτίας. Κι όταν έρθει η ώρα και η στιγμή και βρουν τον εαυτό τους, τότε ξέρουν τι σημαίνει αληθινή και μεγάλη μετάνοια· κι αυτό σώζει!

Αντιθέτως, αυτοί που έχουν πίστη στον εαυτό τους, αυτοί που δεν τούς δόθηκε ευκαιρία να αμαρτήσουν τόσο φανερά στα μάτια των ανθρώπων, πολλές φορές μένουν ράθυμοι, βασισμένοι στον εγωισμό και στην αυτάρκεια, πιστεύοντας ότι είναι άξιοι της σωτηρίας, και, δυστυχώς, χάνουν την ευκαιρία να γίνουν πολίτες της Βασιλείας, γιατί δεν νοιώθουν ποτέ μέσα τους αληθινή μετάνοια και μεγάλη αγάπη για τον Χριστό.

Βαδίζουμε στην Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα και η Αγία μας Εκκλησία, με τούς ύμνους αυτούς θέλει ακριβώς να μας επισημάνει το γεγονός της μετανοίας στη ζωή μας για άλλη μια φορά.

Μπορεί να μην έχουμε τις αμαρτίες που είχε εκείνη η γυναίκα, αλλά ποιός τολμά να πει ότι στην ψυχή του δεν έχει ανάλογες και μεγαλύτερες αμαρτίες;

Ποιός τολμά να πει ότι τήρησε πάντοτε το Λόγο και το Νόμο του Θεού στη ζωή του;

Ποιός τολμά να πει ότι μπόρεσε να αγαπήσει όσο θα ‘πρεπε να αγαπήσει τούς ανθρώπους;

Ποιός τολμά να πει ότι δεν υπήρξαν στιγμές ραθυμίας και πτώσεως;

Ποιός τολμά να πει ότι δεν έχει βάρος στην καρδιά του, γιατί αθέτησε αυτά που ο Θεός ζητάει από μας;

Είμαστε ακριβώς στην ίδια μοίρα, και πολλές φορές πολύ χειρότερη, γιατί εκείνη είχε επίγνωση της αμαρτίας της και βρήκε το δρόμο και το θάρρος και ταπεινώθηκε στα μάτια των άλλων.

Είχε την τόλμη ν’ ανοίξει δρόμο για να περάσει προκειμένου να φθάσει στον Διδάσκαλο και να ζητήσει τη μετάνοια.

Έχυσε δάκρυα, που εμείς δεν μπορούμε να χύσουμε, γιατί έχουμε πίστη στον εαυτό μας.

Γονάτισε και σφόγγισε τα πόδια του Χριστού, ενώ εμείς στεκόμαστε όρθιοι γιατί έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Δεν είπε λόγια, ούτε μεγάλα ούτε τρανά. Μόνο έκλαψε, κι έλαβε τη συγχώρηση.

Και θα ‘ρθει λίγο μετά, επάνω στον Γολγοθά, ο ληστής και θα «ληστέψει» και τον Παράδεισο. Γιατί κι αυτός ακολούθησε τα ίδια βήματα, της μετάνοιας και της ταπείνωσης, ζητώντας το έλεος του Χριστού.

Αυτός είναι ο δρόμος της σωτηρίας.

Δεν μας σώζουν τα καλά μας έργα· αυτά είναι ο καρπός της αγάπης μας.

Δεν μας σώζουν οι μεγάλες προσευχές· αυτή είναι η φωνή μας προς τον Θεο.

Μας σώζει η αληθινή μετάνοια! Η συνείδηση της αμαρτωλότητός μας. Η ταπείνωση μπροστά στα μάτια του Θεού και των ανθρώπων. Το βάπτισμά μας, και πάλιν και πολλάκις, στο μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως. Στην χάρη του Θεού.

Εκεί είναι η σωτηρία μας! Αυτός είναι ο δρόμος μας!

Και είναι ο δρόμος που οδηγεί μέσα από τον Γολγοθά σ’ αυτό που μας περιμένει, στον κενό τάφο, στην Ανάσταση, στη νίκη του θανάτου, στην κατάργηση του Άδη, στην κληρονομιά της αιωνιότητας· γιατί εκεί μετά υπάρχει αγάπη, υπάρχει συγχώρηση, υπάρχει το Σώμα του Χριστού που κοινωνούμε. Το αναστημένο, το αναμάρτητο, που γίνεται και δικό μας σώμα, γιατί τότε το αξίζουμε! Όταν έχουμε ακολουθήσει τα βήματα αυτής της γυναίκας.

Μη βιαστούμε να καταδικάσουμε κανέναν. Πολλές φορές, και μάλιστα εμείς οι άνθρωποι της Εκκλησίας, υψώνουμε το χέρι για να καταδικάσουμε ανθρώπους.

Όχι! Ο Χριστός μας έδειξε ότι αυτοί μας προάγουν στη Βασιλεία των Ουρανών.

Μη βιαστεί κανείς να πει ποιός είναι για την Κόλαση και ποιός για τον Παράδεισο. Ας αφήσουμε αυτό το έργο στα χέρια του Θεού. Εμείς ξέρουμε το δρόμο της δικής μας σωτηρίας, Αυτός ξέρει το δρόμο της σωτηρίας όλων των ανθρώπων.

Εμείς έχουμε την ευθύνη της δικής μας ψυχής και πρέπει να γίνουμε οδηγοί των ψυχών των ανθρώπων, μέσα από το δρόμο της μετανοίας και μόνο απ’ αυτόν.

Ας αφήσουμε τον Θεό να κρίνει τούς ανθρώπους, γιατί εμείς άδικα θα κρίνουμε και θα πάρουμε βάρος στην ψυχή μας…

Κι ας θυμόμαστε πάντοτε ότι, όπως κρίνουμε, θα κριθούμε· όπως συγχωρούμε, θα μας συγχωρήσει· όπως αγαπάμε, θα μας αγαπήσει.

Ιδού ο δρόμος της λύτρωσης!

Γι’ αυτό η Εκκλησία μάς καλεί να αφήσουμε τη ραθυμία και να γευθούμε τους καρπούς της μετανοίας!

Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΠΟΥ ΣΤΑΥΡΩΝΟΥΜΕ» του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου, από τις εκδόσεις «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ»

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here