Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Για να μην υπάρξει η παραμικρή παρεξήγηση…
Για να μη μπορεί από κανέναν να θεωρηθεί πως βασική προϋπόθεση στην Ελληνική Πολιτεία για να αποθεωθεί κάποιος ή κάποια »από ψηλά» για το θάρρος του/της, να ξεσηκώσει κύμα ολόκληρο από μιμητές και μιμήτριες και να μπορέσει να επιβάλλει αναψηλάφιση αδικιών που κατήγγειλε μετά από χρόνια, είναι να είναι αθληταράς ή αθληταρού ικανός/ή να σηκώνει την ελληνική σημαία στους Ολυμπιακούς ιστούς.
Επιτρέψτε μας μια ερώτηση που συνάμα είναι και εισήγηση: Για την περίπτωση του φόνου της πολύ σπουδαίας γυναίκας κρατουμένου Κατερίνας Γκουλιώνη που επειδή τόλμησε και όρθωσε ανάστημα – όχι ετεροχρονισμένα σε έναν κλασικό δεξιό Έλληνα φαλλοκράτη, αλλά σε παρόντα χρόνο ενάντια σε μια ολόκληρη, πανίσχυρη, φονική πατριαρχική/φασιστική δομή – όχι μονάχα δεν αποθεώθηκε αλλά και κατέληξε όπως κατέληξε, δεν θα ήταν χρήσιμη μια τιμητική αναψηλάφιση;
Όσοι κι όσες δεν γνωρίζετε τη συγκεκριμένη υπόθεση, οι βασικές λεπτομέρειές της έχουν ως ακολούθως:
Τι το τόσο σπουδαίο σχετικά με την πρωταγωνίστρια της υπόθεσής μας Κατερίνα Γκουλιώνη; Κατ’ εμάς το σπουδαιότερο όλων των σπουδαίων, αυτό που σε όλο τον κόσμο αναγνωρίζεται ως το σπουδαιότερο όλων των μέτρων κρίσης της σπουδαιότητας των ανθρώπων. Με αντίτιμο την ζωή της η Κ. Γκουλιώνη άνοιξε δρόμο βελτίωσης της ζωής των άλλων ανθρώπων.

Η ύπαρξη της Κατερίνα Γκουλιώνη είναι ταυτισμένη με τον κοινωνικό αγώνα να δοθεί τέλος στο όνειδος της κολπικής εξέτασης των κρατουμένων στις Ελληνικές γυναικείες φυλακές.
Η Γκουλιώνη ήταν αυτή που πρωτοστάτησε στον αγώνα, αυτή που ενάντια στην συνεχή βία των καταστολέων όρθωσε την αξιοπρέπειά της και τον προσωποποίησε, αυτή που με τον (υπό “περίεργες” συνθήκες, κατά την διάρκεια της μεταγωγής της με πλοίο στις φυλακές της Κρήτης) θάνατό της τον συμβόλισε, αυτή που μετά τον θάνατό της τον επέβαλε ως δίκαιο.
Λίγες μέρες μετά την 18η Μαρτίου 2009, ημερομηνία που η Κατερίνα Γκουλιώνη βρέθηκε νεκρή από – ποιους άλλους; – τους έχοντες αναλάβει την ευθύνη της φύλαξής της, η κολπική εξέταση αρμοδίως και επισήμως καταργήθηκε.
Ανεπισήμως; Αφήστε αυτό το “κομμάτι” για κάποια στιγμή αργότερα, κρατώντας κατά νου ότι αυτού του τύπου οι (υπαρξιακοί) αγώνες σε άκρως καταπιεστικά περιβάλλοντα δεν συναντιούνται ποτέ με ημερομηνία επίσημης λήξης, είναι διαρκείς.
Τι άλλο να κρατήσετε κατά νου δοθείσης της ευκαιρίας, τιμώντας ενεργά τη μνήμη αυτής της τόσο απελευθερωτικής προσωπικότητας, της τόσο σπουδαίας – με μέτρο την (κυριολεκτική) προσφορά ζωής της στους απελευθερωτικούς κοινωνικούς αγώνες των ανθρώπων – γυναίκας;
Τι άλλο από δυο δικά της λόγια (σε δυο δόσεις δοσμένα), δυο λόγια αποκαλυπτικά ευθέως αυτού του μέτρου, δυο λόγια – καθρέφτες του ώστε εντός τους και εσείς να έχετε την σπουδαία τιμή να καθρεφτιστείτε. Να μετρηθείτε:
«Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω “και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω” ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταματήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τους επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε. Ποτέ δεν πρόκειται να ξεπεράσω τα όσα υπέστην και υπόκειμαι μέσα στη φυλακή.»
«Υπάρχει κάτι που δε θα μπορέσετε ποτέ να μου πάρετε, γιατί όλα τ’ άλλα μου τα πήρατε: Το ότι δε σας μοιάζω.»

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here