Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Εδώ και πολλά,  μα πάρα  πολλά χρόνια, συνήθισα πια, και το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού το περνάω στην πόλη, όπου κι’ αν ζούσα! Τότε που οι περισσότεροι φεύγουν για άλλα μέρη, οι δρόμοι αδειάζουν από αυτοκίνητα, κινείσαι καλύτερα και μπορείς να δεις τα πράγματα με άλλο μάτι, κάτω από άλλο αισθητικό πρίσμα! Με την επήρεια της ανεβασμένης θερμοκρασίας, σαν να έχεις από μια άποψη  τον δικό σου πυρετό. Κι’ όλα αυτά τα καλοκαίρια έγιναν κάπως σαν συνήθεια, κάτι σαν προσπάθεια αναλογισμού, απολογισμού της χρονιάς, αυτής της χρονιάς που αρχίζει το Σεπτέμβριο και τελειώνει τον Ιούλιο! Και ακόμα σαν περισυλλογή, σαν προσπάθεια ανασυγκρότησης σωματικής, ψυχικής, αναδιάταξης των αισθήσεων, των συνηθειών, των καινούργιων δεδομένων, αυτών που θα επηρεάσουν με το δικό τους τρόπο τη ζωή μας  για το μαλακό προειδοποιητικό φθινόπωρο και τον επελαύνοντα  δύστροπο  χειμώνα!

Φέτος αδήριτη ανάγκη αλλαγής πλεύσης, αναγκαία αλλαγή πορείας μετά απ’ αυτό το καλοκαίρι! Όχι ότι θα γίνει τίποτα σπουδαίο, διαφορετικό, αλλά να όπως και να το κάνουμε άλλαξαν ορισμένα πράγματα, βλέπεις μερικές φορές ότι πρέπει να ζήσεις κάπως διαφορετικά! Η επιθυμία, ο πόθος να είσαι ο εαυτός σου, αυτός που θα έπρεπε να είσαι και όχι κάποιος άλλος, ε ναι λοιπόν, δημιουργούν καινούργια δεδομένα, άλλες συνθήκες. Σκονισμένα βιβλία, από τα ψηλότερα ράφια της βιβλιοθήκης, εκεί που συνήθως δεν ψάχνεις ούτε εσύ ούτε κανένας άλλος, τα κατεβάζεις στο γραφείο σου, τα ανακαλείς από την απραξία, τα κατεβάζεις κάτω λοιπόν  και μπορεί να ανακαλύψεις πραγματικά θαμμένους  θησαυρούς! Βιβλία άλλα ξεχασμένα, εγκαταλειμμένα σαν παλιούς έρωτες, άλλα διαβασμένα, αδιάβαστα, που μπορούν να σε συντροφέψουν  και τούτο το χειμώνα! Γιατί κι’ αυτά έχουν τη δική τους ζωή, τις δικές τους απαιτήσεις! Που μπορούν εκεί που δεν το περιμένεις να σου δώσουν απίστευτα πράγματα, απρόσμενα στοιχεία, πρακτικές ξεκαθαρισμένες, τακτικές αντιμετώπισης καταστάσεων, μεθόδους, στάσεις ζωής! Χωρίς, βέβαια, να ξέρεις που οδηγούν τελικά όλα αυτά, γιατί σίγουρα η λογοτεχνία, τα βιβλία, μάς δίνουν μαθήματα ζωής, μαθήματα όχι τόσο για το πώς μπορούμε να φτάσουμε κάπου, αλλά το τι μπορούμε να κάνουμε σε ένα σημείο της, σε μια καμπή της, σε μια στάση της! Όλα τα άλλα, το τελειωτικό μενού, το τέρμα, εκεί που θέλεις να φτάσεις, αν φτάσεις δηλαδή, τον τρόπο, την πορεία,  στα δίνει η ίδια η ζωή  με τις χαρές και τις λύπες της ! Μέρα και νύχτα!  Όπως αυτή η νύχτα απόψε, η τόσο βουρκωμένη, με το φεγγάρι κρυμμένο πάνω απ’ τα κεφάλια μας, με  την ηρεμία του χειμωνιάτικου τοπίου, ειδικά αυτή την ώρα, με το κρύο αεράκι να φυσά γλυκά και να παρασέρνει ότι θα ήθελες  μακριά σου και να αφήνει ότι επιθυμείς δίπλα σου! Σκεφτόμουνα λοιπόν βραδιάτικα, την άλλη μέρα, όλες αυτές τις μέρες, πόσο τυχερός είναι όποιος μπορεί να ανοίξει πολλά παράθυρα στη ζωή του και να κλείσει όσες πόρτες μπορεί, γιατί οι πόρτες ανοίγουν σε τετράγωνα δωμάτια, σε κελιά με μια έννοια, σε εγκλωβίζουν σε ένα συγκεκριμένο χώρο, με τη γεωμετρική έννοια του όρου, ενώ τα παράθυρα σού ανοίγουν δρόμους προς τα έξω, κατευθύνσεις διαφορετικές, μονοπάτια για  άλλα μέρη, άλλους ανθρώπους, σε άλλες ιδέες, σε αποκαλύψεις καινούργιες! Μερικές φορές, σκέφτομαι, πρέπει να ζεις κάτι, από το να ζεις από κάτι!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here