Με την πίκρα ότι δεν πήραμε το «Χρυσό Λέοντα», προσπεράσαμε το εξαιρετικό «Ρόμα»

«Η Ευνοουμένη» του Λάνθιμου είχε αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές και είχαμε τη βεβαιότητα ότι θα έπαιρνε το Χρυσό Λέοντα, οπότε χτες που ο Έλληνας δημιουργός πήρε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής Κριτών όχι όμως το Χρυσό Λιοντάρι, μείναμε με την απογοήτευση και ουσιαστικά αφήσαμε ασχολίαστο το βασικό βραβείο.

Όμως η ταινία που κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι είναι εξαιρετική και επανορθώνουμε σήμερα. Ο Κουσαρόν  γύρισε μια προσωπική ταινία, με τις αναμνήσεις του και όσα του αφηγήθηκε η γκουβερνάντα του για τα μικράτα του στο Μεξικό ή για το Μεξικό στα μικράτα του. Ο Μεξικανός σκηνοθέτης Αλφόνσο Κουαρόν, παραλαμβάνοντας τον Χρυσό Λέοντα για ταινία «Roma» στο 75ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας ευχαρίστησε ιδιαίτερα την γκουβερνάντα του.

 

Ο Κουαρόν (γνωστότερος στο ελληνικό κοινο απο την ταινια Gravity με τον Τζορζ Κλούνεϊ και τη Σάντρα Μούλοκ)   ευχαρίστησε  και τις ηθοποιούς του «που ενσάρκωσαν όλες τις γυναίκες που τον μεγάλωσαν». Όπως είπε, σήμερα (σ.σ. χτες δηλαδή) είναι τα γενέθλια της νταντάς του, στην ιστορία της οποίας στηρίχτηκε η ταινία και της αφιέρωσε το βραβείο, δηλώνοντας «την αγάπη του σ’ εκείνη, στην οικογένειά του και στην πατρίδα του, το Μεξικό».

Το «Roma» του Αλφόνσο Κουαρόν είναι μια  νεορεαλιστική ασπρόμαυρη ταινία με  αναμνήσεις του σκηνοθέτη από την Πόλη του Μεξικού  του ’71. Σε ένα μεσοαστικό σπίτι η ζωή κυλά ρουτινιάρικα.  Ο πατέρας (γατρός) και η μικροβιολόγος  μαμά (η οποια όμως δεν ασκεί το επάγγελμα) χωρίζουν με σιωπηρή οδύνη. Τα τέσσερα παιδιά και η γιαγιά είναι σαν να μην ξέρουν ότι χωρίζουν. Ολα περνούν από τα χέρια κι από τα μάτια της Κλέο, της μιας από τις δυο υπηρέτριες του σπιτιού. Μικρό κορίτσι και  η ίδια, ετοιμαζεται να αρραβωνιαστεί, αλλά φροντίζει για όλα και για όλους στο σπίτι του γιατρού, χωρίς κανένας να της δίνει σημασία εκτός απο την κάμερα. Ακόμα και ο αρραβωνιαστικός δεν δειχνει να την εκτιμά για όσα πραγματικά αξίζει. Σαν το σπήλαιο το Πλάτωνα, τα αεροπλάνα πετούν, μα οι ήρωες δεν τα κοιτάνε ψηλά στον ουρανό, παρά κοιτάνε τη σκιά τους στο χώμα.

Η μητέρα είναι έτοιμη να τα τινάξει όλα στον αέρα και η αυτοσυγκράτησή της δοκιμάζεται.Μικρολεπτομέρειες φανερώνουν την προσπάθεια ολων να μη δώσουν σημασια στην πραγματικότητα και στην ουσια, παρά να εστιάζονται με παθος στο φαίνεσθαι και στα προσχήματα χωρίς να αλλάζουν τιποτα, πάση θυσία αφήνοντάς τα να μοιάζουν ίδια με χτες  και σταθερά. Λεπτομέρειες όπως το γεγονός ότι το οικογενειακό αυτοκινητο είναι πολύ μεγάλο για το γκαράζ, όπως το ότι κανείς δεν κοιτάζει τις αφίσες που έχουν γεμίσει τους δρόμους, ενώ πλησιάζει η σφαγή του Κόρπους Κριστι, μια τρομακτική βιαιότητα που η οικογένεια θα «βιωσει» και πάλι μέσα από το σπίτι, κοιτώντας απο το παράθυρο (Είχαν σκοτωθεί  120 φοιτητές στη διαδήλωση στις 10 Ιουνίου του 1971)

Ο Κουαρον δεν κατηγορεί κανέναν, απλά περιγράφει και ειδικά τις γυναίκες της ταινιας, τις πραγματικές πρωταγωνίστριές του, με  μεγάλη τρυφερότητα. Ομως ουσιαστικά προκειται για ένα πολιτικό και κοινωνικό σχόλιο.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here