Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Ο προηγούμενος αιώνας υπήρξε ομολογουμένως απλόχερος, στα έθνη και βεβαίως στην ιστορία. Αιματηροί και απερίγραπτοι παγκόσμιοι πόλεμοι, ακραία και ολοκληρωτικά καθεστώτα, οικονομικές και πυρηνικές καταστροφές, το μεγαλεπήβολο άλμα του ανθρώπου στο αενάως νοσταλγικό φεγγάρι των ποιητών, μερικά από τα αξιοσημείωτα γεγονότα. Όμως και ο καινούργιος, όπως δείχνει από τις πρώτες του δεκαετίες, δεν θα μας αφήσει αδιάφορους. Ήδη μετράμε την επίθεση στους δίδυμους πύργους στο παγκόσμιο κέντρο εμπορίου στο Μανχάταν (11η  Σεπτεμβρίου, 2001) πριν καλά-καλά ξεκινήσει, την πολύπλευρη οικονομική κρίση, αργότερα, που γονάτισε έθνη και ηπείρους για τουλάχιστον δέκα χρόνια, και τώρα την εισβολή και πανδημία του κορονοϊού, με αβέβαιη ακόμα πορεία και κατάληξη, όχι αποκλειστικά στην οικονομική παράμετρο, αλλά το σπουδαιότερο στην παγκόσμια γεωπολιτική σφαίρα.

Ήπειροι και έθνη, λαμβάνουν ότι καλύτερα και πιο πρόσφορα μέτρα δύνανται,  αυτοσχεδιάζοντας στην πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό, γνωστής ούσης της ιδιομορφίας της διαμορφωθείσας κατάστασης, και προσπαθώντας να περιορίσουν, κατά το δυνατόν, τις άμεσες απώλειες και τις απώτερες συνέπειες. Όμως τα μάτια των  πολιτικών παρατηρητών εστιάζονται στον υφέρποντα και συγκεκαλυμμένο σινοαμερικανικό πόλεμο, ο οποίος εξελίσσεται σε πολλαπλά επίπεδα. Κι’ όλα αυτά, βεβαίως,  σε μια περίοδο κατά την οποία  η ιατρική συνεργασία και έκδηλη, πρακτική και χειροπιαστή αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών, είναι περισσότερο από ποτέ άκρως επιτακτική. Έχει ήδη λεχθεί πολλάκις στο παρελθόν ότι ο εικοστός αιώνας ανήκει στην Κίνα και η τελευταία το επιδεικνύει σταθερά, αν και σε με ήπιο, επί του παρόντος, τρόπο.  Ο γνωστός μας πλανητάρχης, τουλάχιστον έως τώρα, από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού, δεν παύει να κατηγορεί την αχανή χώρα της Κίνας για την αρχική εκδήλωση και εξάπλωση της πανδημίας, απειλώντας την μάλιστα να την σύρει μελλοντικά στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, ζητώντας εξηγήσεις και αποζημιώσεις για το κακό που συσσώρευσε στον πλανήτη. Η Κίνα, με τη σειρά της, εφαρμόζει αντίθετη τακτική αντικρούοντας τα βέλη,   εμφανιζόμενη ως  η παγκόσμια προστάτιδα δύναμη πολλών άλλων λαών, αποστέλλοντας υγειονομικό υλικό και κατατοπισμένους στο επίμαχο θέμα επιστήμονες όπου γης, και βεβαίως στην Ιταλία, αφήνοντας την Αμερική να ασχολείται με τις ιδιαιτερότητες του Προέδρου της, κυρίως εν όψει των προσεχών προεδρικών εκλογών. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι άλλα απασχολούν την συγκεκριμένη  περίοδο τον Πρόεδρο Τραμπ και το σπουδαιότερο είναι η επανεκκίνηση της αμερικανικής οικονομίας η οποία  και θα του προσδώσει τις αναγκαίες ψήφους για το ύπατο αξίωμα, άλλη μια φορά. Εστιαζόμενοι εδώ, δεν πρέπει να παραλείψουμε να δούμε την γενικότερη αντιπαραβολή δύο στην ουσία αντίθετων συστημάτων, το αμερικανικό με τον άκρατο φιλελευθερισμό και  απ’ την άλλη το κινεζικό σύστημα με τον γνωστό κρατικό του συγκεντρωτισμό. Η πανδημία έφερε ξανά στο προσκήνιο, για τους μη κατέχοντες κάποιες λεπτομέρειες, ότι η γνωστή μας υπερδύναμη για ακόμα μια φορά βρίσκεται αδύναμη να εξυπηρετήσει υγειονομικά κάποιες δεκάδες εκατομμύρια πολιτών της που βρέθηκαν με την επέλαση του ιού στο έλεος του όποιου θεού πιστεύουν. Το έλλειμμα της ενδεδειγμένης πολιτικής της Αμερικής, εν προκειμένω, εκμεταλλεύτηκε με κατάλληλο τρόπο  η Κίνα, προσπαθώντας να φέρει τον εαυτό της ένα σκαλί ψηλότερα στην παγκόσμια σκηνή.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, τέλος, για ακόμα μια φορά, παρουσιάζεται στο πολιτικό γίγνεσθαι, ως έρμαιο των μικρών και μεγαλύτερων αντιθέσεων των κρατών της, με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να αρθρώσει σοβαρό και αξιοπρόσεκτο λόγο, κατάσταση την οποία εκμεταλλεύονται ακραίες πολιτικές φωνές στο εσωτερικό της.  Η χώρα μας, ίσως υπήρξε τυχερή αφού οι πολιτικοί της είδαν γρήγορα την  μελλοντική εξέλιξη των πραγμάτων και εμπιστευόμενοι τους καθ’ ύλην αρμόδιους επιστήμονες, κέρδισαν κάποιους πόντους στο πολιτικό προσκήνιο, τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας. Πως θα συνεχισθεί τώρα η   πορεία της χώρας, εξαρτάται από πολλά πράγματα με σπουδαιότερο τη συνέχιση της σοβαρότητας των πολιτικών της. Κάποιες εξαιρέσεις ήρθαν τελευταία στο φως της δημοσιότητας με αφορμή διάφορες επιχορηγήσεις και αμαύρωσαν εμφανώς το πεδίο των έως τώρα επιτυχιών της. Η σκέψη να επανέλθουν τα φορτηγά στους δρόμους βγάζοντας τους μουσαμάδες από πάνω τους και προσφέροντας ήχους γνωστών τραγουδιών και γνωστές παρουσίες, μάλλον δεν ήταν και πάλι η ενδεδειγμένη αντιμετώπιση της προαναφερόμενης πολιτικής αστοχίας. Τα καταλλήλως επισκευασμένα φορτηγά, οι πάσης φύσεως νταλίκες και τα ξεσκέπαστα σαραβαλιασμένα ντάτσουν ανήκουν σε όσους επιθυμούν να διασχίσουν νύχτα τον θεσσαλικό κάμπο, αν και εγώ για να είμαι ειλικρινής προτιμώ την ημέρα λόγω των απερίγραπτων και σαγηνευτικών τοπίων που ξεδιπλώνονται  εκμαυλιστικά στα παιδικά μου μάτια, κι’ ακόμα στους έρημους δρόμους της νύχτας και τους ξενύχτηδες, καθώς και στους συμπαθείς πωλητές γεωμήλων στις γειτονιές, όπως ο αείμνηστος Χάρρυ Κλυνν, κάποτε!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here