‘Με δυό μέτρα και σταθμά’ (A Double Standard) -Ένα ποίημα της Frances Ellen Watkins Harper (1825-1911)

 

 

 

Απόδοση-Σχόλια: Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Μήπως με κατακρίνεις που τον αγάπησα;

Αν όταν υπόμενα τελείως  μονάχη

Έκλαιγα για ψωμί ένας απρόσεκτος κόσμος

Στρίμωχνε στα χείλη μου μια πέτρα.

 

Μήπως με κατακρίνεις που τον αγάπησα;

Για ότι η καρδιά μου χτύπησε ευτυχισμένη κι ελεύθερη,

Όταν μου είπε με τους  πιο γλυκούς τόνους

Πως αγαπούσε  μόνο εμένα;

 

Μπορείς να με κατακρίνεις ότι δεν είδα

Κάτω απ’ το καυτό φιλί του

Τα τεχνάσματα του φιδιού, ούτε καν άκουσα

Το θανατηφόρο σφύριγμά του;

 

Μπορείς να με κατακρίνεις πως η καρδιά μου γινόταν κρύα

Ότι μπήκα στον πειρασμό, ο σατανάς άλλαξε

Όταν  διασκέδαζε πανηγυρικά και χαϊδευτικά

Και ψυχρά με απέρριπτε;

 

Θα τον κατακρίνεις, όταν σχεδίαζες από μένα

Τις φίνες σου ρόμπες  χώρια,

Αν με επιχρυσωμένα δολώματα έπρεπε ν’ αξιώσεις

Την ωραιότερή σου   σαν νύφη του;

 

Θα  κατακρίνεις τον κόσμο αν  πρέπει να σπρώξει

Πάνω του ένα παρακατιανό  στέμμα;

Και με δει ν’ αγωνίζομαι στο βάθος

Κι’ ύστερα με πατήσει κάτω σκληρά;

 

Το έγκλημα δεν έχει φύλο κι’ ακόμα σήμερα

Φοράω το σήμα της ντροπής

Ενώ ο ίδιος μέσα στην ομοφυλοφιλία και την περηφάνια

Εξακολουθεί να φέρει ένα τιμημένο όνομα.

 

Μπορείς να με κατακρίνεις αν έμαθα να σκέφτομαι

Τη μέγγενη του μίσους σου μια προσποίηση,

Όταν τόσο ψυχρά με πάτησες κάτω

Κι’ ύστερα  τον  συγχώρεσες;

 

Θα με κατακρίνεις αν αύριο

Ο ιατροδικαστής  πει,

Ένα τρισάθλιο  κορίτσι, απόβλητο, απεγνωσμένο,

Πέταξε τη ζωή του μακρυά;

 

Ναι, κατέκρινε τον κατήφορό μου,

Αλλά,  Ω! θυμήσου καλά,

Μες  το σπίτι σου, που πάτησες το χέρι

Αυτό που με οδήγησε κάτω στην κόλαση.

 

Είμαι ευτυχισμένη που οι δρόμοι του Θεού δεν είναι δρόμοι μας,

Ο ίδιος δεν φαίνεται σαν  άνθρωπος,

Μέσα στην αγάπη Του Ξέρω ότι υπάρχει χώρος

Για εκείνους που άλλοι απαγορεύουν.

 

Νομίζω ότι μπροστά απ’ το μεγάλο λευκό θρόνο Του,

Ο θρόνος του πεντακάθαρου φωτός,

Εκείνα τ’ άσπρα μνήματα  θα φορούν

Την απόχρωση μιας ατελείωτης νύχτας.

 

Ότι εγώ που ξέπεσα, κι’ αυτός που αμάρτησε,

Θα καρπωθούμε όπως έχουμε σπείρει

Ότι το όποιο βάρος της ζημιάς του

Πρέπει να αναλάβει και να αντέξει  μόνος.

 

Κανένα   χρυσό βάρος δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη ζυγαριά

Της δικαιοσύνης στα μάτια Του

Κι’ ότι είναι λάθος στη ζωή της γυναίκας

Στον άντρα δεν μπορεί να ’ναι δίκιο.

 

A Double Standard

 

Do you blame me that I loved him?/If when standing all alone/I cried for bread a careless world/Pressed to my lips a stone.

Do you blame me that I loved him/That my heart beat glad and free/When he told me in the sweetest tones /He loved but only me?

Can you blame me that I did not see/Beneath his burning kiss/The serpent’s wiles, nor even hear/The deadly adder hiss?

Can you blame me that my heart grew cold/That the tempted, tempter turned;/When he was feted and caressed/And I was coldly spurned?

Would you blame him, when you draw from me/Your dainty robes aside/If he with gilded baits should claim /Your fairest as his bride?

Would you blame the world if it should press/On him a civic crown/And see me struggling in the depth/Then harshly press me down?

Crime has no sex and yet to-day/I wear the brand of shame/Whilst he amid the gay and proud/Still bears an honored name.

Can you blame me if I’ve learned to think/Your hate of vice a sham/When you so coldly crushed me down/And then excused the man?

Would you blame me if to-morrow/The coroner should say/A wretched girl, outcast, forlorn/Has thrown her life away?

Yes, blame me for my downward course/But oh! remember well/Within your homes you press the hand/That led me down to hell.

I’m glad God’s ways are not our ways/He does not see as man/Within His love I know there’s room/For those whom others ban.

I think before His great white throne/His throne of spotless light/That whited sepulchers shall wear/The hue of endless night.

That I who fell, and he who sinned/Shall reap as we have sown/That each the burden of his loss/Must bear and bear alone.

No golden weights can turn the scale/Of justice in His sight/And what is wrong in woman’s life/In man’s cannot be right.

 

Η Φράνσις Χάρπερ ήταν, ταυτόχρονα, πολλά μαζί. Ποιήτρια, μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και ακτιβίστρια των πολιτικών δικαιωμάτων. Γεννημένη στη Βαλτιμόρη, το 1825, το μόνο παιδί ελεύθερων αφροαμερικανών γονέων, κατάφερε να εργαστεί σκληρά για δικαιοσύνη και ελευθερία καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής της. Χρησιμοποιώντας την εκπαίδευσή της   αγωνίστηκε  με δύναμη για τα πολιτικά δικαιώματα και εξέφρασε το πάθος της για την κοινωνική επανάσταση μέσω των δημόσιων ομιλιών της και της ποίησής της. Η Χάρπερ άρχισε να γράφει όταν ήταν παιδί και έτσι συνέχισε  στο μέλλον. Έγραψε σε εφημερίδες κατά της δουλείας και έγινε γνωστή ως η μητέρα της αφροαμερικανικής δημοσιογραφίας. Έγραψε επίσης πολλά ποιητικά κείμενα, ενώ το πρώτο της βιβλίο κυκλοφόρησε στην ηλικία των είκοσι ετών. Αφού δίδαξε για δύο χρόνια στο Οχάιο και την Πενσυλβάνια,  ξεκίνησε  καριέρα ταξιδεύοντας και κάνοντας ομιλίες για την κατάργηση της δουλείας, όταν  έμαθε για συγκεκριμένες φυλετικές αδικίες που συνέβαιναν γύρω της. Βοήθησε τους σκλάβους μέσω του ‘υπόγειου σιδηρόδρομου’ και ταξίδεψε στη Νέα Αγγλία ως εξέχουσα ομιλήτρια για την κατάργηση της δουλείας. Το σπίτι της έγινε ακόμη ένας σταθμός για τον ‘υπόγειο σιδηρόδρομο’ όπου πέρασε ικανό χρόνο ανακουφίζοντας τους πρώην δούλους στη διαφυγή τους και ακούγοντας τις επώδυνες ιστορίες τους. Αργότερα, αναφέρθηκε σε όλα αυτά  μέσα στις διαλέξεις,    στην ποίηση, τις ιστορίες και τα δοκίμια της.

Στο ποίημά της, ‘Με δυό μέτρα και σταθμά’ (A Double Standard), η Χάρπερ γράφει για τις πολυπλοκότητες του φύλου, της φυλής και των κοινωνικών προτύπων που συνδέονται μαζί τους. Σε αυτό το ποίημα, γράφει   ακριβώς για ότι λέει ο τίτλος, δηλαδή για τα  διπλά πρότυπα.  Οι άνδρες και οι γυναίκες συνδέονται τόσο στενά μεταξύ τους, αλλά  παρ’ όλα αυτά, οι γυναίκες τείνουν να τιμωρούνται πιο σκληρά, όπως φανερώνεται εύκολα.  Η φωνή της είναι ξεκάθαρη σε αυτό το ποίημα και δεν φοβάται να μοιραστεί με τους αναγνώστες της για το πώς νοιώθει αληθινά όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία συμπεριφέρεται απέναντι στις γυναίκες. Ήταν αναμφίβολα, μια γυναίκα μπροστά απ’ την εποχή της. Σε πολλά κείμενά της, ανέπτυξε τις δυσκολίες που έχει η ανάπτυξη ατόμων μικτής φυλής, ενώ πίστευε επίσης ότι οι γυναίκες θα μπορούσαν να έχουν ευτυχισμένη ζωή ακόμα και χωρίς άνδρες, κάτι που για την εποχή της έδειχνε ως μια τρομακτική ιδέα στην κοινωνία. Η Φράνσις Χάρπερ ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη στο ρόλο της και έμεινε αληθινή στα πάθη της. Η κυρίαρχη κοινωνία δεν την αποθάρρυνε να αγωνιστεί για αυτό που πίστευε, ούτε και για τα δικαιώματα της φυλής ή του φύλου της. Υπήρξε τολμηρό και φωτεινό παράδειγμα μιας δυναμικής γυναίκας η οποία ακολούθησε σοβαρά και πιστά τα  όνειρα και  τους στόχους της. Επωφελήθηκε από το γεγονός ότι γεννήθηκε μέσα στην ελευθερία και  χρησιμοποίησε αυτή τη δύναμη για να βοηθήσει και τους άλλους.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here