Με αφορμή την δρομολογούμενη απομάκρυνση του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

 

Πολλά χρόνια πριν, ο ακούραστος καρδιολόγος γιατρός και λογοτέχνης, συνάμα, Περικλής Σφυρίδης,  δημοσίευε μεταξύ των άλλων και μια συλλογή διηγημάτων του με τίτλο ‘Από πρώτο χέρι’. Τα τέσσερα διηγήματα της εν λόγω συλλογής βασίζονταν σχεδόν αποκλειστικά στις ιατρικές του εμπειρίες. Βεβαίως κατά πόσο αυτά ήταν ακριβή αληθινά γεγονότα και σε τι ποσοστό  βασίζονταν στη μυθοπλασία, είναι άγνωστο, όπως γίνεται άλλωστε πάντοτε στη λογοτεχνία.  Στο πρώτο (‘Το δίλημμα’) ένας νεφροπαθής αρνείται να του κόψουν το πόδι που είχε πάθει γάγγραινα και ζητά από το γιατρό του ευθανασία με αντάλλαγμα να τον κάνει κληρονόμο του. Στο άλλο (‘Η αναμέτρηση’), η υπόθεση εξελίσσεται ανάμεσα σε έναν φτασμένο καρδιοχειρουργό και έναν νεαρό δικηγόρο με αφορμή ένα ασθενή που αρνήθηκε να χειρουργήσει ο γιατρός επειδή δεν τον είχε πληρώσει,  και στο αμέσως επόμενο (‘Το μίασμα’), περιγράφονται με τραγικό και κωμικό συνάμα τρόπο τα επεισόδια που έλαβαν χώρα μέσα σε ένα νοσοκομείο όταν εισήχθη για χειρουργική θεραπεία  κατάγματος νεαρή ασθενής, φορέας του  AIDS. Στο τελευταίο διήγημα, που ακούει στο όνομα ‘Η συνεδρίαση’, ο πολυγραφότατος πεζογράφος μας αναφέρεται σε μια συνεδρίαση για εκλογή διευθυντή χειρουργικής κλινικής, μία από τις πολλές που ελάμβαναν χώρα μετά την εισαγωγή του Εθνικού Συστήματος Υγείας σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.  Οι υποψήφιοι ήταν τρεις, αλλά  η θέση μία. Εκεί λοιπόν, τα μέλη του συμβουλίου κρίσεως των γιατρών υποστηρίζουν τους υποψήφιους με βάση κυρίως  την κομματική  τους τοποθέτηση. Κάπου στη διαδρομή της συζήτησης, ανάμεσα στα αναφερόμενα άλλα κριτήρια και προσόντα των υποψηφίων, υπεισέρχεται και η πιθανή τους μετεκπαίδευση στη χώρα της Μεγάλης Βρεττανίας. Ήταν η εποχή κατά την οποία μεγάλος αριθμός γιατρών μας έφευγε για άλλοτε άλλο χρονικό διάστημα στη συγκεκριμένη χώρα η οποία ομολογουμένως για μεγάλη χρονική περίοδο είχε πετύχει αρκετά στο χώρο της υγείας και στην οποία προτιμούσαν επίσης αρκετοί συνάδελφοι  και από την Ελλάδα  που ήθελαν να αποκτήσουν ένα παραπάνω προσόν για  αξιοκρατική εξέλιξη και ανέλιξη στην νοσοκομειακή και ακαδημαϊκή  ιεραρχία.  ΄…Δηλαδή, κύριε συνάδελφε… υποστηρίζεις ότι όποιος πάει έξω για κάνα δυο χρόνια έχει το δικαίωμα να έρχεται πίσω και να καβαλάει όσους φτύνουν αίμα στα δικά μας νοσοκομεία’, ρωτάει ένας κριτής κάποιο  άλλο μέλος του συμβουλίου, όταν η διαδικασία της επιλογής του διευθυντού βρισκόταν στο αποκορύφωμά της!

Αφορμή για τις παραπάνω πρωινές αναμνήσεις και παλινδρομήσεις μου αποτέλεσε το γεγονός ότι από χθες, την 1η Φεβρουαρίου του 2020, η χώρα της Μεγάλης Βρεττανίας βρίσκεται έξω από την μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Η απόφαση του λαού της να αποχωρήσει από αυτή δεν ήταν ούτε εύκολη, ούτε προβλέψιμη, ούτε επιθυμητή από όλους, ειδικά μετά από σχεδόν μισό αιώνα παραμονής της εκεί, με τον δικό της βέβαια τρόπο. Η μεγάλη, όχι τόσο από γεωγραφικής άποψης, αυτή χώρα θα συνεχίσει, όπως τουλάχιστον υποστηρίζουν οι εκπρόσωποί της, την πορεία της έξω από την Ε.Ε., αλλά δίπλα στην Ευρώπη, ‘υπερασπιζόμενη τις κοινές μας αξίες και την ευρωπαϊκή κληρονομιά μας’!   Για πολλούς συμπατριώτες μας, η εξέλιξη θα αποτελέσει ένα ερώτημα για την  περαιτέρω πορεία τους εκεί, αφού μεγάλος αριθμός Ελλήνων την επέλεξε ως δεύτερη πατρίδα του. Αρκετοί μάλιστα από αυτούς εργάζονται σε ζηλευτές θέσεις και συνεισφέρουν τα μέγιστα στην κοινωνική και οικονομική ζωή αυτής της χώρας. Ο σοφός, σχετικά λιγομίλητος αείμνηστος καθηγητής μου, Christopher Wastell (1932 – 2012), υπήρξε σαφής και κατηγορηματικός και σε αυτό το σημείο. ‘Τώρα τους δίνουμε, αλλά κάποια στιγμή θα τα πάρουμε πίσω σε πολλαπλάσιο βαθμό’ έλεγε κάπου τριάντα χρόνια πριν στο κεντρικό Νοσοκομείο του Λονδίνου που άκουγε στο όνομα Westminster για όσους γιατρούς έρχονταν δίπλα του! Και φυσικά, όπως αποδείχτηκε, δεν είχε άδικο!

Δεν μου διαφεύγει το γεγονός ότι πολλές δεκαετίες πίσω, όταν ζούσα στη βρεττανική πρωτεύουσα και εργαζόμουνα σε εκείνο το κεντρικό νοσοκομείο της, μαζί με τους ευρωπαίους υπήρχε και ένας αριθμός γιατρών από την γνωστή Κοινοπολιτεία, συνάδελφοι οι οποίοι προσπαθούσαν να στεριώσουν επαγγελματικά και οικογενειακά εκεί. Κάποιοι τα κατάφεραν, άλλοι όχι.  Όταν ρώτησα στο Λονδίνο έναν συνάδελφο από το Μπαγκλαντές, μέλους της Βρεττανικής Κοινοπολιτείας,  γνωστότερης ως Κοινοπολιτείας των Εθνών,  γιατί δεν τα κατάφερε να πετύχει στις περιβόητες εξετάσεις για είσοδο στο Βασιλικό Κολέγιο Χειρουργών της Αγγλίας (το γνωστό FRCS, Fellow of the Royal College of Surgeons) η απάντησή του ήταν αποστομωτική: ‘Because of my skin’s colour, George’!  Μετά από λίγους μήνες τον έχασα.

Το παλιό κεντρικό νοσοκομείο Westminster του Λονδίνου. Το 1993, μεταφέρθηκε δυτικότερα, στην περιοχή του Τσέλσι.

Ταυτόχρονα, για να συνεχίσουμε, δεν πρέπει να λησμονούμε ότι κάπου δέκα χιλιάδες φοιτητών μας σπουδάζουν στα φημισμένα τους πανεπιστήμια και κολέγια πλουτίζοντας τις γνώσεις  και το βιογραφικό τους σημείωμα.  Έτσι η αποχώρηση της συγκεκριμένης χώρας από το ευρωπαϊκό οικοδόμημα, μετά από σαράντα επτά χρόνια,  ανοίγει καινούργιες σελίδες στη σχέση των δύο χωρών μας. Βεβαίως δεν πρέπει να μας διαφεύγει και το γεγονός ότι η χώρα αυτή σημάδεψε τη δική μας με δύο, κατά την γνώμη πάντοτε του γράφοντος, σπουδαία ιστορικά και εμβληματικά γεγονότα. Το Ηνωμένο Βασίλειο προσχώρησε στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), γνωστή και ως Κοινή Αγορά, την 1η Ιανουαρίου του 1973. Είχε δρομολογήσει, όμως, πολλά χρόνια πριν τα περιβόητα  ‘Δεκεμβριανά’ στην Αθήνα, και γιατί όχι εμμέσως και τον διαμελισμό της Κύπρου, αφού συμμετείχε ενεργά στη χάραξη της Πράσινης Γραμμής το 1963. Όλα τα παραπάνω γεγονότα και οι λεπτομέρειες βρίσκονται στις πλούσιες και  άκρως ενημερωμένες σελίδες της ιστορίας, γραμμένες και σβησμένες άπειρες φορές. Όμως αν αυτά ανήκουν στην ιστορία, κάποια άλλα βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη, τόσο για αυτή τη χώρα όσο και για εμάς. Η κλινική στην οποία εργάζεται ο γράφων για αρκετά χρόνια, εκπαίδευσε μεγάλο αριθμό γιατρών χειρουργών.  Πάνω από δέκα σήμερα από αυτούς βρίσκονται εγκαταστημένοι στη Μεγάλη Βρεττανία και ευημερούν, επαγγελματικά, οικονομικά, κοινωνικά  και οικογενειακά. Η δική μας χώρα δεν τα κατάφερε να τους φέρει πίσω, τουλάχιστον έως τώρα. Βεβαίως δεν είμαι καθόλου, μα καθόλου, σίγουρος αν και εκείνοι επιθυμούν κάτι τέτοιο, σήμερα.

Η χώρα της γηραιάς Αλβιώνας θα ακολουθήσει του λοιπού, το δρόμο της εκτός της Ε.Ε., όπως είχε κατά νου άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια. Το πιθανότερο είναι να στραφεί προς τις χώρες της πρώην Βρεττανικής Κοινοπολιτείας  για περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσά τους, για πολλούς και ποικίλους λόγους που ξεφεύγουν του παρόντος κειμένου.  Ο γνωστός  μου γιατρός από την φτωχή χώρα του Μπαγκλαντές, ευημερεί στην πατρίδα του, όπως κατόρθωσα και αλίευσα από τους απόμερους κολπίσκους του  δαιδαλώδους διαδικτύου, και μάλλον δεν ενδιαφέρεται τώρα για εργασία εκεί. Ίσως όμως, σκέφτομαι,  κάποιοι άλλοι συμπατριώτες του που θα ενδιαφερθούν, να τα καταφέρουν!

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here