Mάρω Βαμβουνάκη: «Το παιδικό μου Πάσχα στα Χανιά προσπαθώ να αναστήσω»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Οι βιολέτες, όπως ανήσυχα, διορατικά μυρίζουν όταν κάτι δεν πάει καλά, κάτι απογοητεύει πάλι. Η Μεγάλη Εβδομάδα, όπως στάζει κερί και τάμα στηθρησκόληπτη ανάμνηση, στην άθεη απουσία».

«Πάντα εξαίσιοι και μυστικά εύστοχοι οι στίχοι της κυρίας Δημουλά! Τα μεγάλα πράγματα της ύπαρξης μόνο με σύμβολα μπορούν να εκφραστούν. Κερί είναι μια ζωή που λιώνει, υποχωρεί, αλλά με τρόπο που δεν την οδηγεί σε εξαφάνιση. Το ουσιώδες είναι το φιτίλι εντός της που με το λιώσιμο παίρνει φωτιά, θερμαίνει, φωτίζει. Μονάχα ως ισόβιο τάμα αξίζει να ζούμε τη ζωή μας. Τάμα να γιατρευτούμε από την ασθένεια, τάμα για την ψυχική -άρα και σωματική- υγεία μας».

Μιλάμε με τη συγγραφέα Μάρω Βαμβουνάκη για τα θεία Πάθη, την Αγάπη, ως μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης, και το Αναστάσιμο φως της ελπίδας. Η συνέντευξη αυτή ήταν για την εφημερίδα Ελευθεροτυπία το Πάσχα του 2014, διατηρεί την επικαιρότητα και ηδύτητα περιγράφοντας το μυστηριακό άρωμα της Μεγαλοβδομάδας.

-Οι ύμνοι της μεγαλοβδομάδας;

«Τι να προτοδιαλέξεις απ’ αυτόν τον εκτυφλωτικό χείμαρρο ποίησης και σοφίας που είναι οι
ύμνοι μας; Σκαλώνω όμως κάθε Μεγάλη Τρίτη σ’ εκείνες τις λέξεις από το τροπάριο της
Κασσιανής: «νυξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας, ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της
αμαρτίας»…

– Είναι ρίσκο η πίστη;

«Το μεγαλύτερο ρίσκο! Μετακομίζεις τη ζωή σου όλη από ένα μασίφ, σκληρό, ασφαλές οικοδόμημα, το εγώ σου, που από μωρό έχτισες, σε ένα πρόσωπο ρακένδυτο, πάμφτωχο, ανέστιο, κυνηγημένο από όλες τις εξουσίες, και που καμιά εγγύηση δεν σου δίνει. Επιπλέον είναι και αόρατος».

– Αγάπη, η μεγάλη πλήρωση της ύπαρξης;

«»Αγάπα και κάνε ό,τι θες!» Είναι μια εντυπωσιακότατη πατερική φράση αυτή. Μη βιαστούμε όμως να θεωρήσουμε αυτό το «ό,τι θες» κατά πώς μας συμφέρει. Οταν στ’ αλήθεια αγαπάς, αυτά που επιθυμείς να κάνεις δεν είναι όμοια με εκείνα που επιθυμείς άμα δεν αγαπάς. Η αγάπη ελευθερώνει περιορίζοντας».

– «Γεννιόμαστε με το πρόσωπο που μας χάρισε ο Θεός και με τα χρόνια αποκτούμε το πρόσωπο που μας αξίζει»;

«Το αρχικό μας πρόσωπο είναι δώρο, πεπρωμένο και στοίχημα. Το μετέπειτα πρόσωπό μας είναι το δικό μας έργο. Η ευθύνη μας. Είναι το απόσταγμα των επιλογών μας, των λογισμών μας. Ο Θεός μας προικίζει με πρόσωπο και ταλέντα-δεν υπάρχει πλάσμα δίχως ταλέντο-, η τελική όμως όψη μας είναι ζωγραφιά των χειρών μας. Υπάρχουν άνθρωποι που
γερνώντας γίνονται πιο ωραίοι, πιο ελκυστικοί, αυτοί όμως είναι δυστυχώς εξαίρεση».

– Αναγκαία η ελπίδα;

«Μα μόνο σκοτεινό είναι πάντα το φόντο της ελπίδας. Στο άπλετο φως η ελπίδα δεν φαίνεται. Ανάβει κανείς φαροφύλακας το φάρο μεσημέρι; Η αληθινή σχέση μας με τον Θεό είναι εκείνη που έχουμε όταν αισθανόμαστε πικρία, ή πως αδικούμαστε, ή πως είμαστε άτυχοι. Στις ώρες της απελπισίας μας φανερώνεται αν έχουμε Θεό. Τότε που δεν μας
κάνει τα χατίρια ή δεν εισακούει τις προσευχές μας. Μόνο τότε μετράει αν πιστεύαμε ή υποκρινόμασταν παιδιάστικα».

– Οι καμπάνες της Ανάστασης θα ηχήσουν εφέτος;

«Μα είναι δυνατόν; Υπάρχει περίπτωση να μην αναστηθεί ένας Θεός φέτος επειδή τα δικά μας οικονομικά περνούν ζόρια; Αυτή η κρίση μάς έχει παραλογίσει, μας έχει ξεβράσει τον πιο νοσηρό, τον πιο αντιπαθητικό εαυτό μας. Εγώ βρίσκω μεγάλη αξία σε τούτα τα γενικά αποκαλυπτήρια! Είναι σαν να αμφιβάλλουμε αν ξαναγεννηθεί ένα παιδάκι, αν θα
ξαναγαπήσουν οι άνθρωποι, αν ο ουρανός θα είναι στη θέση του αύριο άμα ξημερώσει. Το ότι η Αθήνα έχει πάλι γεμίσει, και από νωρίς, καταφουντωμένες πασχαλιές, δεν μας λέει τίποτα; Η ζωή είναι πολύ πιο ισχυρή από τις οδύνες μας. Πολύ
πιο έξυπνη από τα σχέδιά μας».

– Νοσταλγείτε το παιδικό σας Πάσχα στα Χανιά;

«Οπου κι αν πάω, ό,τι κι αν κάνω, εκείνα τα Χανιά κι εκείνα τα χρόνια προσπαθώ να αναστήσω. Προσπαθώ και να τα αποφύγω γιατί με πονούν, όμως εκείνα με καταδιώκουν. Βλέπετε, ό,τι σε πονάει είναι εκείνο που μένει ζωντανό».

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here