Μάνα, Θα Είχα Πάει Στα Καράβια (με τον Θέμη…). Τριλογία Θαλασσινών Άρθρων/B μέρος

Του Νικόλαου Τουλαντά

 

 

 

Εμπνευσμένος από μία ιστορική ανάλυση του Δρoς. Νίκου Λυγερού σχετικά με το ρόλο των καραβιών στην αρχαιότητα και το πρόσωπο του Θεμιστοκλή έγραψα τα παρακάτω:

Ο «ψημένος» Θεμιστοκλής και κάθε Θεμιστοκλής που στοχάζεται πάνω στο γεγονός πως οι γείτονες Πέρσες δεν παύουν ανά τα χρονικά να επισκέπτονται – «στρατιωτικώς» και όχι περιηγητικώς – τον χώρο του Ελληνισμού, ξέρει πως όλοι τους ανά γενεά, επειδή ακριβώς δεν τα βγάζουν πέρα έως τότε, στοχάζονται πάνω στον τελειωτικό κατά του Ελληνισμού πόλεμο και την υποδούλωσή του στην Περσική θεο-βασιλεία (μία πανάρχαια και σύγχρονη ανά περιοχές, εκδοχή διοίκησης). Ακόμα καλύτερα – λόγω ιστορικότητας -γνώριζε αυτό το γεγονός ο Μέγας Αλέξανδρος, ο οποίος το αντιμετώπισε με αντιεπιθετική – όχι άμεσα αμυντική -λογική..

Ο Θεμιστοκλής, έως το 480 π.Χ., που ο Ελληνισμός δέχεται συστηματικές παραβιάσεις κι εχθρικές επισκέψεις από την Περσική ανατολή, έχει ήδη δέκα χρόνια που κατασκευάζει στόλο. Όταν η Πυθία, ερωτώμενη επί της επικείμενης απειλής, «ομολογεί» το αυθαίρετο «το ξύλινο τείχος απόρθητο θα μείνει», ο Θεμιστοκλής, στην ανάλυση του χρησμού που κάνουν τα κεφάλια της εποχής, πετάγεται και σίγουρος ξαφνιάζει άπαντες: «Τα καράβια μου εννοεί!» (κάπως πιο διπλωματικά βέβαια). Όντως, αξιόφημοι θεοκατέργαροι (Καζαντζακική λέξη) της εποχής και ο στρατηγός και η μάντισσα. Τα καράβια, τα κατάφεραν. Δεν μας ενδιαφέρουν στοχασμοί για άλλου τύπου τείχη.

 

 

Τύμβος Σαλαμινομάχων. Η μάχη διεξήχθη στις 22 Σεπτεμβρίου το 480 π.Χ. στη βόρεια ακτή της Κυνοσούρας της Σαλαμίνας. Στο σημείο των τότε θαμμένων πεσόντων δεσπόζει το γλυπτό του Αχιλλέα Βασιλείου από το 2006.

 

Ο αρχαίος, μοιάζει με τον σύγχρονο κόσμο. Είναι σκληρός, πολύ. Στη σκληρότητα της βίας των εξουσιών των «δοκούντων άρχειν των εθνών» ανά καιρούς αντιστέκεται μόνο η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Όχι μίση και παιδικά συμπλέγματα. Και την αξιοπρέπεια, αν έχουμε κι εμείς, οφείλουμε να την τιμούμε χωρίς να την οικειοποιούμαστε κακοπροαίρετα, ειδικά με αυτή τη σύγχρονη πολυσυναντημένη ανεξήγητη «αυτοπεποίθηση» και σιγουριά ταύτισης με όλες αυτές τις αξίες αλλά όχι με ενδείξεις αληθινής παίδευσης και καλλιέργειας. Καμία επιρροή από παιδεία δε νιώθεις να έχουν πάρει μερικοί που εξυμνούν κατά τα άλλα τα αρχαιοελληνικά πράγματα.

Τα πλοία του Δυτικού πολιτισμού – μέσω Ελληνισμού – αποτέλεσαν κάποτε την καθοριστική Ναυτική Άμυνα της Ευρώπης απέναντι στο σκοτάδι του ολοκληρωτισμού σε συνδυασμό με τον επεκτατισμό, που θα μπορούσε να έχει ρημάξει πανέμορφους λαούς και παραδόσεις, όπως των Ελλήνων που απλά περνούσαν καλά με τις απορίες τους (όπως έλεγε ένας καλόγερος) και κάνουν παρέα και με εμάς σήμερα που προσπαθούμε να κρατήσουμε τα πράγματα αγνά και να τους μιμηθούμε χωρίς περαιτέρω οπισθοβουλίες μέσω επί μέρους στρατολογήσεων. Να αφήσουμε τα παιδιά να παίξουν, λέω. Το παιχνίδι, επειδή είναι από καρδιάς, ίσως καταφέρνει να υποστασιοποιεί ενεργούς, δημιουργικούς και – το σημαντικότερο – χαρούμενους πολίτες. Μόνο Παιδεία, Υγεία και Ιώδιο. Σας ευχαριστούμε.

 

 *Ο Νίκος Τουλαντάς είναι αυτοδίδακτος λογοτέχνης και δημιουργεί ερασιτεχνικά τα τελευταία 12 χρόνια. Έχει ασχοληθεί με την ποίηση, την στιχουργική και τα τελευταία 5 χρόνια με την δοκιμιογραφία. Το 2018 έλαβε μέρος στον 9ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Λογοτεχνίας του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων (Ε.Π.Ο.Κ) όπου και απέσπασε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία του Δοκιμίου.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here