Μαίρη Γκαζιάνη: Ζάχαρη άχνη

 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΟΥΣΗ

Η Αύρα γεννιέται μια κρύα νύχτα του Γενάρη σε μια μικρή επαρχιακή πόλη κι είναι το όγδοο παιδί μιας πολυμελούς πολυμελούς οικογένειας. «Σε χρίζω μάνα» είπε η μια από τις τρεις μοίρες που στάθηκαν πάνω από την κούνια της. Κι αυτός ο ρόλος την ακολούθησε σ΄ όλη της τη ζωή. Πρώτο της μωρό το αδερφάκι που γεννήθηκε μετά απ΄ αυτήν, ύστερα η κούκλα που της έφερε ο αδερφός της από την Αμερική, κι ακολούθησαν ανίψια και παιδιά που δεν γέννησε. Ή μήπως γέννησε; Έφηβη γνωρίζει τον Λεωνίδα, έναν φαντάρο που υπηρετεί τη θητεία του. Η απλή γνωριμία τους κατέληξε σ’ έναν βεβιασμένο γάμο που γρήγορα διαλύθηκε.
Με τη στάμπα της ζωντοχήρας «φυγαδεύτηκε» από το χωριό για την Αθήνα, σε μια από τις αδερφές που μόλις είχε παντρευτεί και είχε γεννήσει. Ακόμα μια φορά ανέλαβε τον ρόλο της μάνας. Ώσπου θα έρθει στη ζωή της ο Αρίστος… Είναι γι’ αυτήν η αδερφή ψυχή, αλλά τα εμπόδια μπροστά τους ορθώνονται βουνό… Μια ζωή γεμάτη εμπόδια, μια ζωή πικρή, μια ευτυχία σαν ζάχαρη άχνη… που σκορπίζει στο παραμικρό φύσημα του ανέμου.

Η Μαίρη Γκαζιάνη, γεννήθηκε στα Ιωάννινα. Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία και τη ζωγραφική. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το www.now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις σε καλλιτέχνες, επιστήμονες και συγγραφείς. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του Αιγαίο TV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών.

-Από πού εμπνευστήκατε την ιδέα του βιβλίου;

ΑΠ. Δεδομένου ότι το νέο βιβλίο μου «Ζάχαρη άχνη» πραγματεύεται μια αληθινή ιστορία, δεν πρόκειται για έμπνευση αλλά για σύμπτωση. Σε κάποιες διακοπές μου, λίγα χρόνια πριν, έτυχε να γνωρίσω μια από τις ηρωίδες του βιβλίου. Ήταν δική της επιθυμία να γραφτεί μυθιστόρημα η ζωή της μητέρας της και κατ΄ επέκταση και της δικής της. Όταν μίλησα με την κεντρική ηρωίδα, την μητέρα, διαπίστωσα ότι πράγματι η ζωή της είχε πολλές περιπέτειες, δυσκολίες, ανατροπές, αναστολές, απαγορεύσεις, προσαρμογές ή επαναστάσεις. Συνέπεια όλων αυτών ήταν, όσο εκείνη προσπαθούσε να συγκεντρώσει κόκο κόκο την ευτυχία, σαν «ζάχαρη άχνη» που δύσκολα πιάνεται με δυο δάχτυλα, τόσο εκείνη σκορπιζόταν πριν την γευτεί. Έτσι, ξεκίνησε ένα «ταξίδι» με συναντήσεις, συζητήσεις, τηλεφωνήματα για να μάθω όλες τις παραμέτρους που διαμόρφωσαν την πορεία ζωής της Αύρας μου, όπως την ονομάζω στο βιβλίο και της κόρης της με το όνομα Ελπίδα στο βιβλίο μου.

-Ποιοι είναι οι βασικοί άξονες τους οποίους θα θέλατε να επικοινωνήσετε μέσα από το βιβλίο;

ΑΠ. Την αλήθεια της ζωής. Την αλήθεια που ξεπερνάει κάθε μυθοπλασία. Την αλήθεια που βιώνει μια γυναίκα που γεννήθηκε στις αρχές τις δεκαετίας του ’60 σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Τις επιρροές που δέχεται, τις επιβολές στις οποίες εξαναγκάζεται να υποκύψει, την υποταγή σε αποφάσεις, τις αντιστάσεις που επιδιώκει, την αγάπη που συμβαδίζει με την αυστηρότητα και την απαγόρευση. Τις σχέσεις μεταξύ γιαγιάς-κόρης-εγγονής που ξεπερνάει τα όρια της αγάπης, ωστόσο, η άγνοια σε συνδυασμό με τον φόβο τη διαχειρίζεται από απόσταση και με πείσμα.

Τον θάνατο που στάζει θλίψη και γίνεται αιτία αποδιοργάνωσης, ανατροπής ισορροπιών, μπέρδεμα ρόλων, εξαφάνιση δικαιωμάτων, αναστολή επιθυμιών.

Και βέβαια, τον έρωτα που είναι η κινητήριος δύναμη για δύσκολες αποφάσεις.

-Μιλήστε μας λίγο για τους ήρωές σας.

ΑΠ. Κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου είναι η Αύρα. Όταν γεννήθηκε, οι μοίρες την όρισαν να είναι «μάνα» και πράγματι μεγάλωσε πολλά παιδιά. Παιδιά που δεν γέννησε, παιδιά που γέννησε, παιδιά που αγάπησε.

Προσπαθεί με όλες της τις δυνάμεις να συγκεντρώσει την ευτυχία που σαν  «ζάχαρη άχνη» σκορπίζεται στο παραμικρό φύσημα του ανέμου παρασύροντας στο διάβα του τις σχέσεις που έχτισε κι όσες δεν πρόλαβε να χτίσει…, κατακάθεται στο σώμα της αλλά όχι στην  ψυχή της και βιώνει μια ζωή γεμάτη δυσκολίες, μια ζωή πικρή, μια ζωή αδιέξοδη.

Έπειτα, είναι η Ελπίδα, κόρη της Αύρας που οι μοίρες την όρισαν ως «κενό». Αποτελεί το «κενό» και ταυτόχρονα το βιώνει. Ως παιδί, είναι θύμα καταστάσεων, αποφάσεων, απαγορεύσεων. Δεν ρωτήθηκε, δεν αποφάσισε, αγνοήθηκαν οι ανάγκες της και εγκλωβίστηκε στο να σηκώσει το βάρος των επιλογών και των αποφάσεων μητέρας και γιαγιάς, μέχρι την ενηλικίωσή της…

Τέλος, είναι η Αρετή, μητέρα της Αύρας και γιαγιά της Ελπίδας. Πρόκειται για τη γυναίκα που κινεί τα νήματα στις ζωές των δυο άλλων. Δύσκολα να ξεφύγουν από τα δίχτυα της, από τα σκοινιά που τις καθοδηγεί σαν μαριονέτες. Κι όταν η Αύρα αποφασίζει να κόψει αυτά τα σκοινιά πληρώνει το τίμημα.

Καταλυτικό ρόλο, βέβαια, έχει ο έρωτας. Ο έρωτας που εμφανίζεται με το πρόσωπο του Αρίστου. Είναι ο άνθρωπος που συγκέντρωσε τη «ζάχαρη άχνη» της ευτυχίας στη ψυχή της Αύρας αλλά εκείνη επέμενε να σκορπίζεται στο παραμικρό φύσημα του ανέμου, πολύ περισσότερο από τους ανέμους της ζωής της Αύρας που ήταν αδυσώπητοι.

-Με λίγα λόγια πως θα χαρακτηρίζατε το βιβλίο σας;

ΑΠ. Πρόκειται για ένα κοινωνικό βιβλίο και ταυτόχρονα ένα ψυχολογικό διάγραμμα πάνω στις σχέσεις των τριών γυναικών. Δεν εξετάζω τις πράξεις των ηρωίδων μου, δεν τις κρίνω, δεν τις αποτιμώ, δεν τις δικαιολογώ. Τις καταγράφω και τις εξετάζω για να φτάσω στο βάθος της ψυχής τους και ν’ ανακαλύψω τις αιτίες και τις αφορμές που τις ωθούσαν στις εκάστοτε επιλογές, λανθασμένες ή σωστές.

-Αν έπρεπε να χαρακτηρίσετε τον εαυτό σας ως συγγραφέα σε κάποιον που δεν σας γνωρίζει, τι θα του λέγατε;

ΑΠ. Αρχικά θα τον ρωτούσα ποιον θεωρεί εκείνος συγγραφέα.  Αυτόν που έχει γράψει πολλά βιβλία ή αυτόν που έχει γράψει ένα κι έγινε best seller; Αυτόν που γράφει συνέχεια και δεν έχει εκδώσει κανένα βιβλίο ή  αυτόν που εκδίδει συνέχεια και ακατάπαυστα; Αυτόν που γράφει αλήθειες ή αυτόν που γράφει ψέματα; Αυτόν που γεμίζει πολλές σελίδες για να πει λίγα ή αυτόν που λέει πολλά μέσα σε λίγες;

Αν ωστόσο έπρεπε να του δώσω μια απάντηση για μένα, θα του έλεγα ότι είμαι ερασιτέχνης συγγραφέας, δεν γράφω για να βιοποριστώ αλλά από ψυχική ανάγκη. Έχω λοιπόν το προτέρημα να γράφω σύμφωνα με αυτό που με στοιχειώνει και αυτό που με λυτρώνει και θα του ανέφερα τα βιβλία που έχω γράψει.

«Τοποθέτησέ με στην κατάταξη του δικού σου ορισμού», θα του έλεγα.

-Κλείνοντας τι είναι αυτό που σας οδηγεί στη συγγραφή;

ΑΠ. Απρόσκλητες ιδέες έρχονται και καρφώνονται στη σκέψη μου. Πρέπει να τις απαγκιστρώσω από εκεί κι ο μόνος τρόπος είναι να τις μεταφέρω στο χαρτί ή μάλλον στο laptop. Έχω εκδώσει μια ποιητική συλλογή, ένα παιδικό παραμύθι, και η «Ζάχαρη άχνη» είναι το τέταρτο μυθιστόρημά μου, το μοναδικό που αφορά αληθινή ιστορία. Ακολουθώ τις επιταγές μια εσωτερικής ανάγκης που με καθοδηγεί στο είδος που επιλέγει εκείνη. Υπάρχουν πολλά γραπτά μου στον υπολογιστή μου, στα συρτάρια του γραφεία μου και άπειρα στο μυαλό μου που κάθε φορά κατευθύνεται από τις συναισθηματικές διακυμάνσεις της ψυχής.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here