Λούζοντας την αγαπημένη σου στη σαμπάνια σε μια χωρα που παθαίνει blackout έχοντας ΕΝΑΝ τεχνιτη της ΔΕΗ σε ολόκληρο νησί

 

Έρχονται οι τουρίστες πάσης τάξεως (νοητικής τε και οικονομικης) σε μια χρεοκοπημένη χώρα, ο Κατάρ με την Κατάρα του, ο Ιταλος που ποτίζει σαμπάνια την αγαπημένη του, ο Ινδος που παντρεύει την κόρη του με πάρτι του 1 εκατ. ευρώ, ο Σαουδάραβας που έφερε (λέει) στη Μύκονο 60 (ασφαλισμενα) ρολογια και του τα έκλεψαν, οι Κινέζοι νεόπλουτοι ψιλο-πρώην-κομμουνιστές  που χαριεντιζονται επίσης με τη χλιδή και μάλλον όλοι ετούτοι ανομολόγητα ηδονιζονται με  αυτό το κοντράστ, να επιδεικνύουν δηλαδή την σπατάλη της ζωής τους σε μια χώρα όπου το 80% μετράει το δεκάρικο. Σε μια χώρα όπου ένα ολόκληρο νησι (η Υδρα) ξέμεινε 24 ώρες απο ρεύμα γιατι η ΔΕΗ μπορει να πληρώνει εκεί μονον έναν τεχνικό

Εκατοντάδες τύποι χαλάνε στη Μύκονο 2.000 έως 20.000  τη βραδιά, από κοντά και οι κακομοίρηδες που πάνε εκεί να τη βγάλουνε κοσμικά με πλαστά ευρώ και τους κάνουνε τσακωτούς, ή που πουλάνε τη συντροφιά τους σε όποιον λάχει για λίγη κοσμική ζωη.  Αγωνιουν  να φωτογραφηθούν με κάποιον και να γίνουν κάποιοι κι αυτοί, όμως ουσιαστικα μιλάμε για  κάτι που βγάζει σέλφι με ένα άλλο κατι, καθότι ο καποιος είναι πλάσμα που δεν έχει υποκαταστήσει την δική του υποσταση με άλλου ή με αντικειμενο, και ως γνωστόν, μετά την απομάκρυνση εκ του αδυσώπητου αόρατου αλλά πανίσχυρου ταμείου ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, οπότε  άπαξ και έκανες το αλισβερίσι και απο κάποιος έγινε κάτι, το θέμα έκλεισε.

Βουλιαζει η Μύκονος (και χαίρονται μάλιστα οι ντοπιοι) απο την πλημμύρα όσων εξαγοράζουν διασημότητα πάση θυσια, αν υποτεθεί βέβαια ότι έχουν και κάτι να θυσιάσουν (γιατί αν ειναι τυχεροί γεννήθηκαν με το χάρισμα να μην έχουν απολυτως τίποτα να θυσιάσουν), και ζουν οι ξένοι προκλητικά και οι ντοπιες μαϊμουδίτσες έτι προκλητικότερα.

Δεν με σκοτίζει ιδιαιτερα η γαϊδουριά των ξένων, όσο ο ευτελισμός των δικων μας. Ο Ιταλός που νομίζει ότι η καλή του θα τον αγαπήσει περισσότερο επειδή την πότισε ως φυτο ειδικής φροντίδας με σαμπάνια, έχει πιο σοβαρό πρόβλημα από αυτό που ένας νοήμων άνθρωπος θα θεωρούσε αυτονόητο, οτι η Μύκονος δηλαδή δεν ειναι χωριστό κράτος, ειναι ένα νησί σε μια χώρα βουτηγμένη στην αθλιότητα και στο χρέος. Δεν τον αφορά η χρεοκοπία της Ελλάδας και η βαρβαρότητα της εξαθλίωσής μας, γιατί όπως δειχνει δεν τον αφορά ούτε καν  η δικη του εξαθλίωση, η τραγική ψευδαισθηση ότι συνιστά χαριεντισμό το λουτρό με  τριλιτρη σαμπάνια. Οπότε πώς να διανοηθεί ότι με ό,τι κανει ουσιαστικά μας φτύνει… Αφού τα ίδια κανουν και οι δικοί μας <<έχοντες>>. Και φαίνεται πως οπως επι τουρκοκρατίας είχαμε μερικές περήφανες περιοχές όπου δεν πατουσε Τούρκος, έτσι και σήμερα στην Ελλαδίτσα έχουμε μερικά νησιά όπου δεν τολμάει να πατήσει η χρεοκοπία.

Το 90% αυτών που προκαλουν έντονα, βασικά  ειναι ξένοι και μπορουν ανερυθρίαστα να χλευάζουν εμπράκτως τα χάλια μας και να ευχαριστιώνται την οικονομικη ανωτερότητά τους, λεγοντας κιολας ότι κανουν καλές πράξεις μια που φέρνουν χρήμα στη χώρα μας, σε  εμάς τα φτωχαδάκια. Αν γράψω τώρα ότι εμείς είχαμε πανεπιστήμια και δημοκρατία όταν αυτοί ακόμα είχαν μια λεξη για το νερό της βροχής και της θάλασσας ή τα δάκρυα, θα με πουν εθνικίστρια εικαζω. Εξάλλου κι εμείς με μια λέξη ξεμείναμε στο μεταξύ, και ο όμβρος χάθηκε και έγινε νερό της βροχής, και το αλς έγινε νερο της θάλασσας. Και φτωχύναμε εν γένει και είμαστε πρώην ιμπεριαλιστές βουτηγμενοι πλέον στην ανημποριά μας και με το χέρι απλωμένο σε Γερμανους και λοιπούς, τουτέστιν στους νέους αποικιοκράτες που ισως παιρνουν και το αίμα τους πίσω. (Αν και ως αποικιοκράτες εμείς ήμασταν έξτρα light πρέπει να πω και καμία σχέση δε ειχαμε με των τωρινών τη βαρβαρότητα). Μπορει και να μας ευτελίζουν με χαρά, ακριβώς για να δείξουν ότι «να που κατάντησαν οι φιλόσοφοι και οι δημοκράτες και οι πολιτισμένοι Έλληνες, ζητιανάκια της συμφοράς». Είμαστε διεθνώς ένα μάθημα-παράδειγμα  προς αποφυγήν. Ομως θα ήθελα η Μύκονος και η Σαντορίνη να κατασπαταλουνταν σε αλλοδαπές επιδείξεις και εμείς να μη μετειχαμε, γιατι ο ξένος έχει τυπικα το δικαιωμα να  επιχαιρει με τα χάλια μας. Εμείς όμως πώς δικαιολογούμε τη συμμετοχή  μας σε αυτην την γυφτοπανήγυρι;

Αν κάποιος εκλάβει ως  φθόνο όλα όσα γράφω για εκεινους <<που τα έχουν>>, να συμπληρώσω το κατ εμέ αυτονόητο: το  χρημα όπως και όλα στη ζωή απαιτουν απλώς στοχοπροσήλωση. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην αποκτάται αν αποφασίσεις την ανάλογη επένδυση. Οποιος έχει ως αποκλειστικό στόχο το χρημα, δηλαδή, είναι πολύ εύκολο να το αποκτήσει -απλα πρέπει να χαραμίσει ολα τα υπολοιπα αγαθά. Κατά συνέπεια ο φθόνος δεν χωρεί στη συγκεκριμένη περίπτωση. Πρόκειται για σκέτη θλίψη.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here