Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Κάποιοι Έλληνες ή απλώς ελληνόφωνοι  αναρτούν στο μέσα κοινωνικής δικτύωσης λίβελους κατά πάντων των ομοεθνών τους προτείνοντάς τους ως «food for thought».
Από τη μεριά μου, φοβάμαι πως διαπιστώσεις του τύπου «οι Ελληνες  έχουν τη νοοτροπία να θέλουν μόνο δικαιώματα και όχι υποχρεώσεις και αν δε μου δώσεις ό,τι σου ζητώ σε βρίζω με το χειρότερο τρόπο» είναι προϊόντα «ελιτισμού» ή συσσωρευμένης πικρίας· εν κατακλείδι κατοπτρικά ισοδύναμα διαπιστώσεων του τύπου «είμαστε ο περιούσιος λαός, μας χρωστάει η ανθρωπότητα τον πολιτισμό, όλοι μάς ζηλεύουν γι’ αυτό μας καταδιώκουν». Λόγια μεγαλόστομα ένθεν και εκείθεν που εκπέμπονται και υπερίπτανται όπως μπαλόνια φουσκωμένα με ήλιον.
Τέτοιου τύπου διαπιστώσεις χρησιμοποιούνται κάθε φορά που μια εξασθενημένη γεωπολιτικά ανθρωπογεωγραφική περιοχή μπαίνει στο μάτι μιας ή περισσοτέρων ισχυροτέρων δυνάμεων. Τέτοιες διαπιστώσεις αποτελούν άλλοθι κυριαρχίας και δυστυχώς πάντα βρίσκουν πρόθυμους μέσα από το πλήθος να τις υιοθετήσουν και να τις αναπαραγάγουν. Ανθρώπους που πιστεύουν πως έτσι βοηθούν στη βελτίωση του «λαού τους». Συμπολίτες μας ή συνυπήκοοι που αναπαράγουν στίχους του Σουρή «δυστυχία σου Ελλάς με τα τέκνα που γεννάς», κωδικοποιημένες διαπιστώσεις του μέγιστου πλην συχνά χολερικού Ροΐδη και κάποιων νεοτέρων όπως ο ευφυολόγος και υπεράνω του αμαθούς πλήθους Νίκος Δήμου -«η δυστυχία του να είσαι Έλληνας»… Πολλοί τέτοιοι σήμερα που νομίζουν ότι λόγω της «μόρφωσής» τους είναι πατρίκιοι πέρα και πάνω από τον λαουτζίκο, τους πληβείους· δικαιούμενοι και έχοντες το καθήκον να επισημαίνουν τα αίτια των προβλημάτων που μας εμποδίζουν να προοδεύσουμε ως κοινωνία. Δείχνοντας τελικά τη δική τους επιθυμία να ανήκουν σε μία άλλη «ανώτερη» πολιτισμικά κοινωνία, αγγλοσαξωνική συνήθως, γενικά «Δυτική» και όχι καθυστερημένη Ανατολική. Αγνοώντας πως η ιστορική διάκριση Ανατολής και Δύσης έχει ως άξονα αυτόν ακριβώς τον ανθρωπογεωγραφικό χώρο που σήμερα οι ίδιοι οι επίγονοι συχνά περιφρονούν.
«ODI PROFANUM VULGUS ET ARCEO»* μας γνέφει ο Οράτιος δυο χιλιετίες πριν.
Όποιος αποδίδει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ευνοϊκά ή δυσμενή σε έναν λαό είναι Ιστορικά νυχτωμένος.

Food for thoughts** λοιπόν για τους διαβιούντες ή κάποτε διαβιώσαντες επιτυχώς στο εξωτερικό και επιτέλους «αναβλέποντες το φως το αληθινό»… Αυτούς που για να νιώσουν και να γίνουν Ευρωπαίοι ή Αμερικάνοι, λησμονούν επώδυνα ή ανώδυνα -αν βέβαια υπάρχει κανείς στη δεύτερη κατηγορία- τους πρώτους ήχους, τις πρώτες οσμές, τα πρώτα παιχνίδια, τον πρώτο έρωτα του γενέθλιου τόπου. Όλα αυτά που εν κατακλείδι προσδιορίζουν την έννοια της Πατρίδας. Αυτής της περιφρονημένης Πατρίδας που πάντα θα της οφείλουμε όσα κι αν της επιστρέψουμε.


*Μισώ τον βέβηλον όχλον και απέχω αυτού

**Τροφή για σκέψεις -στον πληθυντικό όχι τον ενικό, όπως συχνά μας παραινούν διαδικτυακά σε άπεπτα αγγλικά ένιοι νεοφώτιστοι της σκέψης, του ταλαιπωρημένου «cogito ergo sum»…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here