Γράφει ο Γιώργος Γεωργακόπουλος*

 

Οι εικόνες που κυριαρχούν τις τελευταίες ώρες στη δημόσια συζήτηση – από την πλατεία της Νέας Σμύρνης – είναι εικόνες που δεν αντιστοιχούν σε πρακτικές ενός κράτους δικαίου.

To κρίσιμο ερώτημα το οποίο προκύπτει είναι εάν το περιστατικό αυτό αποτελεί προϊόν αστυνομικής αυθαιρεσίας ή εάν προκύπτει ως αποτέλεσμα ανοχής ή και ενθάρρυνσης τέτοιας συμπεριφοράς από τους θεσμικούς φορείς και πιο συγκεκριμένα τους εκπονητές των δημοσίων πολιτικών…

 

Την απάντηση θα την δώσει η ίδια η εξέλιξη των πραγμάτων, εάν δηλαδή αυτή η διαχείριση θα ανακοπεί ως  πρακτική ή εάν θα συνεχίσει να κυριαρχεί στη δημόσια ζωή….

 

H δήλωση του Ν. Αλιβιζάτου σχετικά με την παύση της ύπαρξης και άρα και λειτουργίας της – υπό την προεδρία του – άτυπης Επιτροπής αλλά και της τύχης που επιφυλάχθηκε στο πόρισμα της Επιτροπής αυτής (4/5/2020) για τη διερεύνηση περιστατικών αστυνομικής βίας, δημιουργεί ισχυρά ερωτηματικά για τις προτεραιότητες της κυβερνητικής πλειοψηφίας σε αυτό το πεδίο.

Είναι διάχυτος πια ένας έντονος σκεπτικισμός, καθώς δημιουργείται η εικόνα μιας αναντιστοιχίας-διακηρυγμένων προθέσεων (λόγων) και πραγμάτωσης τους (έργων) από την υπεύθυνη πολιτική ηγεσία – στο κρίσιμο πεδίο της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναφορικά με  αυθαιρεσίες που πλαισιώνουν δράσεις της Αστυνομίας.

Αποτελεί αναπόδραστη ανάγκη να αναδειχθεί σαν αξιακού χαρακτήρα  προτεραιότητα η διαμόρφωση ενός πλέγματος ισχυρών δομών ελέγχου των φαινομένων αυθαιρεσίας, βίας και κατάχρησης εξουσίας που χαρακτηρίζουν πτυχές της δράσης των υπηρεσιακών παραγόντων της Αστυνομίας.

Είναι ανάγκη για τη δημοκρατία μας, αποτελεί προϋπόθεση για την εξασφάλιση της κοινωνικής συνοχής να καταδειχθεί  διακριτά  ότι  οι μηχανισμοί ελέγχου δεν θα ενισχυθούν απλά αλλά θα μετασχηματίσουν το πεδίο και τους όρους άσκησης της αστυνομικής εξουσίας με τρόπο απόλυτα συμβατό με τις απαιτήσεις ενός κράτους δικαίου.

Διαφορετικά, θα αποδειχθεί πως η συνάρθρωση αυτών των περιστατικών δεν έχει απλά χαρακτήρα μιας υπηρεσιακής επιλογής αλλά ενδύεται το πέπλο της πολιτικής επιλογής, της ιδεολογικής θεώρησης…

Θα αισθητοποιηθεί δηλαδή ως μια συνειδητή απαγκίστρωση από τη διαχείριση των ζητημάτων ασφαλείας με όρους κράτους δικαίου και θα ενσωματώσει μια  διάθεση επίδειξης δύναμης στην διαχείριση των κοινωνικών  διεργασιών και υποθέσεων.

Η ανοχή της κοινωνίας, η ανοχή των θεσμικών παραγόντων σε τέτοια φαινόμενα που ουσιαστικά εγκολπώνουν χαρακτηριστικά εκτροπής, θα διαμορφώσουν ένα εξαιρετικά προβληματικό και υπό συνεχή επιδείνωση τοπίο πολιτικής και  κοινωνικής πραγματικότητας. Δεν είναι αποδεκτό το να διαμορφώνονται οι συνθήκες πρόσληψης του έργου της Αστυνομίας ως παράγοντας που θα διαμορφώνει αποτύπωμα στην πολιτική και κοινωνική ζωή με τρόπο ασύμβατο με την αποστολή της…

Αυτή η εξέλιξη αποτελεί υποχώρηση του πολιτικού μας πολιτισμού και μας μεταφέρει δεκαετίες πίσω, στην μετεμφυλιακή περίοδο, όπου η αντίληψη για το αξιακό φορτίο της ασφάλειας  υπερείχε κάθε άλλης αξίας στον χώρο της δημόσιας σφαίρας. Η ανάγκη για ασφάλεια δεν μπορεί να σημαίνει υποχώρηση των δημοκρατικών κατακτήσεων ούτε και την εγκαθίδρυση μιας ατμόσφαιρας αστυνομοκρατίας Τα γεγονότα αυτά πρέπει να είναι η αφορμή για να κατοχυρωθεί – ουσιαστικά και θεσμικά – η σημασία των δημοκρατικών πρακτικών σε όλες τις εκφάνσεις της άσκησης εξουσίας.

 

Το δίλημμα ασφάλεια η σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν είναι αποδεκτό σε μια δημοκρατική κοινωνία, σε ένα κράτος δικαίου…

 

Μια ευνομούμενη κοινωνία, ένα κράτος δικαίου πραγματώνει και τις δύο συνθήκες.

 

Αδιαπραγμάτευτα…

 

*Ο Γιώργος Γεωργακόπουλος είναι εκπαιδευτικός, μέλος της Γραμματείας του Τομέα Παιδείας του Κινήματος Αλλαγής.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here