Κόμπε Μπράιαντ: Ο ζωντανός θρύλος του παγκόσμιου μπάσκετ κρέμασε τη φανέλα του (pics-videos)

Πέμπτη 14 Απριλίου 2016. Ένα ρίγος συγκίνησης, διαπερνά τους απανταχού φίλους του μπάσκετ ανά τον πλανήτη. Ένα τέλος εποχής. Ο Kobe Bryant, ένας ζωντανός θρύλος του αθλήματος, υπόδειγμα μπασκετμπολίστα και αθλητή, αυτός για τον οποίο ο Michael Jordan είπε πως είναι ο μόνος που πλησίασε το μεγαλείο του, μόλις έχει παίξει το τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του και αποχωρεί εμφανώς συγκινημένος από το παρκέ του Staples Center. Toυ γηπέδου στο οποίο όχι μόνο ανδρώθηκε αλλά και μεγαλούργησε επί είκοσι συνεχόμενα χρόνια (ρεκόρ για τις περισσότερες χρονιές σε μία ομάδα) με τους Los Angeles Lakers. Το πλήθος που τόσα χρόνια τον αγάπησε και τον λάτρευε χειροκροτά τον τελευταίο «μεγάλο αυτοκράτορα» του μη μπορώντας να πιστέψει πως ήρθε η μέρα της απόσυρσης του.

Πως όμως έφτασε μέχρι εκεί και ποια είναι η διαδρομή του; Πως κατάφερε να φτάσει στην κορυφή και να μπει στο πάνθεον του παγκόσμιου μπάσκετ;

Όλα, ξεκίνησαν ένα βράδυ του καλοκαιριού του 1996, όταν ο 17χρονος Kobe, έκανε το άλμα από το γυμνάσιο στο ΝΒΑ για να επιλεγεί από τους (τότε) Charlotte Bobcats, στο νο.13 του draft, με τον ίδιο να δηλώνει πως δεν υπήρχε περίπτωση να αγωνιστεί με την εν λόγω ομάδα, αφού από παιδί ήταν οπαδός των Lakers και εκεί ήθελε να καταλήξει. Δεν ήξερε όμως τι του επιφύλλασε η μοίρα. Μία ημέρα πριν το draft, οι διοίκηση των «Λιμνανθρώπων» συμφώνησε με τους ανθρώπους από την Σάρλοτ, να τους παραχωρήσουν τον βασικό τους center Vlade Divac, με ανταλλαγή το pick που θα επέλεγε η Σάρλοτ την επόμενη μέρα. Την 1η Ιουλίου λοιπόν, πέντε λεπτά πριν οι Bobcats θα τον επιλέξουν, για να ακολουθήσει το αντίστροφο δρομολόγιο από τον Divac. Το μόνο σίγουρο, είναι πως σήμερα, τόσα χρόνια μετά μετανιώνουν για αυτή τους την επιλογή.

Los Angeles Lakers v Phoenix Suns

Ο Bryant έκανε το ντεμπούτο του με την φανέλα των Lakers, στις 3 Νοεμβρίου του ίδιου έτους απέναντι στους Minnesota Timberwolves του τότε δευτεροετή Kevin Garnett, σε ηλικία 18 ετών και 72 ημερών, κάνοντας ρεκόρ εκείνη την εποχή, ως ο νεότερος που παίκτης που πάτησε ποτέ παρκέ στην ιστορία της Λίγκας. Για πρώτη φορά, σκόραρε στις δύο μέρες αργότερα, απέναντι στους Knicks, έχοντας όμως μόλις 1(!) πόντο από τη γραμμή των βολών. Η πρώτη του χρονιά, έκλεισε με τα στατιστικά του να γράφουν 7.6 πόντους, 1.9 ριμπάουντ και 1.3 ασίστ σε 15.5 λεπτά για 71 αγώνες, κέρδισε τον διαγωνισμό καρφωμάτων, ενώ ενδιάμεσα πρόλαβε να γίνει και ο νεότερος «πενταδάτος» στο ΝΒΑ, σε ηλικία 18 ετών και 158 ημερών.

Κομβικό σημείο όμως από αυτή τη σεζόν, θεωρείται η σειρά των play-off όπου οι Lakers αντιμετώπιζαν τους Utah Jazz και συγκεκριμένα το πέμπτο παιχνίδι. Οι Byron Scott και Robert Horry δεν αγωνίζονταν λόγω τραυματισμού και τιμωρίας αντίστοιχα, με τον Shaquille O’Neal να αποβάλλεται με 6 φάουλ στα 1:46. Ο νεαρός guard αναλαμβάνει να πάρει το παιχνίδι στις πλάτες του, όμως τα πράγματα δεν έρχονται έτσι όπως θα τα ήθελε, αφού σε τέσσερις κρίσιμες επιθετικές προσπάθειες έκανε air-ball! Oι Jazz κερδίζουν με 98-93 και προκρίνονται με 4-1 όμως κανείς δεν τα βάζει με τον μικρό, με τον Shaquille να σπεύδει πρώτος να τον υπερασπιστεί λέγοντας πως «κανείς δεν είχε τα κότσια να πάρει τέτοια σουτ σε εκείνο το σημείο».

Η ήττα τον πείσμωσε και από την χρονιά 1997-98 σχεδόν διπλασίασε τους μέσους όρους του, και τελείωσε την κανονική διάρκεια με 15.4 πόντους, 3.1 ριμπάουντ και 2.5 ασίστ παίζοντας σε 79 αγώνες, ενώ έγινε και για πρώτη φορά στην καριέρα του All-Star. To 1998-99, ήταν η «κουτσουρεμένη» χρονιά λόγω του lockout, έπαιξε 50 αγώνες, όλους βασικός, το κοντέρ του «έγραψε» 19.9 πόντους, 5.3 ριμπάουντ και 3.8 ασίστ, όντας και δεύτερος σκόρερ της ομάδας του στα play-off με 19.8 πόντους και όλα προανήγγειλαν την άνοδο του στην κορυφή.

vyhukpkvrtp52joekaqq

Οι τρεις επόμενες χρονιές ήταν ονειρικές, τόσο για τον ίδιο όσο και για τους Lakers, αφού μαζί κατέκτησαν τρία συνεχόμενα δαχτυλίδια Πρωταθλητή με τον ίδιο να είναι «on fire» και μαζί με τον O’Neal διέλυαν όποιον αντίπαλο έβρισκαν στο δρόμο τους για το three-peat. Στην τριετία αυτή, οι μέσοι όροι του Kobe ήταν 24.5 πόντοι, 5.9 ριμπάουντ και 5.1 ασίστ. Όταν δε ερχόταν η ώρα για τους τελικούς, εκεί ο «Mamba» ήταν σε ημιάγρια κατάσταση μετρώντας 25.7 πόντους και «καθαρίζοντας» όποιον αντίπαλο έμπαινε στο δρόμο του.

Μάλιστα, με το πέρας των τελικών της σεζόν 2001-02, σε ηλικία 23 ετών έγινε ο νεότερος παίκτης στην ιστορία που κατέκτησε τρία Πρωταθλήματα. Τα δύο χρόνια που ακολούθησαν δεν ήταν τόσο εύκολα όμως. Οι προσθήκες των Karl Malone και Gary Payton, σε συνδυασμό με τους 30.0 πόντους, τα 6.9 ριμπάουντ και τις 5.9 ανά αγώνα του Kobe, έβαλαν μεν την ομάδα του L.A. στα paly-off, με ρεκόρ 50-32 (το οποίο για την ποιότητα του ρόστερ έμοιαζε φτωχό) όμως αποκλείστηκαν από το San Antonio του Tim Duncan στα ημιτελικά, παρά τα «εξωγήινα» πράγματα που έκανε στο παρκέ (32.1 πόντοι, 5.1 ριμπάουντ, 5.2 ασίστ σε 12 ματς).

Το 2003-04, οι «Λιμνάνθρωποι» πήγαν «τρένο» ως τους τελικούς του ΝΒΑ, αλλά το δαχτυλίδι κατέληξε στον Ben Wallace και την παρέα του στους Detroit Pistons, που έφεραν στο σύλλογο το πρώτο του Πρωτάθλημα μετά το 1990, όταν είχαν κάνει το back to back, τα «κακά παιδιά» των Dennis Rodman Isiah Thomas. Κάπου εκεί, ξέσπασε και η κρίση στα αποδυτήρια των Lakers.

Από τη μία, ο Kobe θεωρούσε τον εαυτό του τον αδιαμφισβήτητο ηγέτη της ομάδας και αν και ήξερε πως δεν γινόταν όλοι οι συμπαίκτες του να είναι το ίδιο προικισμένοι με αυτόν, απαιτούσε από όλους να δουλεύουν εξίσου σκληρά. Από την άλλη, ο Shaquille O’Neal, γνωστός για την τεμπελιά του, αρνούνταν να συμβαδίσει με τη νοοτροπία του συμπαίκτη του, αφού είχε ήδη μερικά χρόνια που κατέθετε τα διαπιστευτήρια του μέσα στο γήπεδο, θεωρώντας τον παράλληλα αλαζόνα και ότι δεν κάνει καλύτερους τους συμπαίκτες του. Η ρήξη αυτή έφτασε στο απόγειο της και οδήγησε στην αποχώρηση του θρυλικού σέντερ με προορισμό τους Miami Heat, λύθηκε και η συνεργασία του Phil Jackson με τον σύλλογο, αφήνοντας τον Bryant μόνο κουμανταδόρο στην ομάδα, ο οποίος μεταξύ άλλων έπρεπε και να αποδείξει πως μπορούσε και μόνος του να κουβαλήσει τους Lakers, χωρίς να χρειάζεται δίπλα του τον «Diesel».

1845094_crop_north

Δέχτηκε πολύ κριτική τις σεζόν από το 2004 έως και το 2007, με τους επικριτές του να υποστηρίζουν πως προκειμένου να φτάσει και να ξεπεράσει το είδωλο του, Michael Jordan, ήταν ατομιστής και ενδιαφερόταν μόνο για την προσωπική του στατιστική, σε βάρος της ομάδας. Kαι η αλήθεια είναι πως δεν είχαν καθόλου άδικο. Ο Bryant σκόραρε συνέχεια 30άρες, 40άρες, 50άρες, ακόμα και 60άρες(!), ενώ απέναντι στους Τoronto Raptors στις 22 Ιανουαρίου του 2006 έγραψε ιστορία, αφού έβαλε 81(!) πόντους καταγράφοντας τη δεύτερη ιστορικότερη επίδοση όλων των εποχών, για τους πιο πολλούς πόντους που έβαλε παίκτης σε έναν αγώνα, με την πρωτιά να ανήκει (μέχρι και σήμερα) στον Wilt Chamberlain με 100, ενώ κατακτά και δύο βραβεία πρώτου σκόρερ (’06 και ’07).

Παρά όμως το ότι επιθετικά ήταν «πολυβόλο» οι αποτυχίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Αρνητικό ρεκόρ το 2004-05, με την ομάδα να μένει εκτός τελικών, ενώ το ’05-’06 και το ’06-’07 οι Suns του Steve Nash συνάντησαν στα play-off την παρέα του Kobe και τους απέκλεισαν.

Το καλοκαίρι του 2007 κατακτά το χρυσό μετάλλιο με την Εθνική ομάδα των ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, όμως φτάνει πολύ κοντά στην αποχώρηση από τους Lakers. Διάφοροι, λόγοι, προσωπικοί, διοικητικοί, η «λάσπη» που δεχόταν συνεχώς τον έκαναν να ζητήσει ανταλλαγή. Ο Phil Jackson παρενέβη και τον σταμάτησε, ενώ ο υπεύθυνος για τις μεταγραφές και παλιός θρύλος της ομάδας Jerry West, φρόντισε να φέρει στο Staples Center των Pau Gasol. Ο Kobe μένει εν τέλει και μαζί με τον Gasol οδηγούν τους «Λιμνανθρώπους» σε ρεκόρ 57-25, ο ίδιος αριθμεί 28.3 πόντους, 6.3 ριμπάουντ, 5.4 ασίστ και 1.8 κλεψίματα έχοντας παίξει και στα 82 ματς της κανονικής περιόδου, στο τέλος της οποίας έλαβε το βραβείο του MVP δια χειρός του κομισάριου της Λίγκας, Ντέιβιντ Στερν. Συνεχίζει αφηνιασμένος και στα play-off απέναντι σε Nuggets, Jazz, και Spurs και μετρά 33.5 πόντους μέσο όρο, μέχρι τους τελικούς όπου συναντά τους μισητούς αντιπάλους Celtics.

NBA: Cleveland Cavaliers at Los Angeles Lakers

Η τύχη όμως του γυρνάει την πλάτη ακριβώς όπως και το 2004 και βλέπει να χάνεται ακόμη ένα Πρωτάθλημα απόο τα χέρια του. Δεν το βάζει κάτω. Είναι γεννημένος νικητής και το ξέρει, θα φτάσει το είδωλο του, θα κάνει τους πάντες να του υποκλιθούν και είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα γι’αυτό. To ίδιο καλοκαίρι, κατακτά το χρυσό μετάλλιο με την Εθνική του στους Ολυμπιακούς του Πεκίνο και τη χρονιά 2008-09, κάνει φανταστικό ξεκίνημα με την ομάδα, η οποία φαντάζει ανίκητη και στα μέσα του Δεκέμβρη έχει ρεκόρ 21-3, στατιστική του γράφει 26.8 πόντους, 5.2 ριμπάουντ, 4.9 ασίστ και 1.4 κλεψίματα και βάζει τους Lakers στα play-off με ρεκόρ 65-17!

Με συνοπτικές διαδικασίες φτάνει στους Τελικούς και είναι αποφασισμένος να μην φύγει ξανά με το κεφάλι σκυμμένο. Πραγματοποιεί εμφανίσεις από άλλο κόσμο, κάνει θαύματα στο παρκέ (32.4 πόντοι, 7.4 ασίστ, 5.6 ριμπάουντ, 1.4 κλεψίματα και 1.4 κοψίματα) και με 5-1 φοράει το δαχτυλίδι του Πρωταθλητή για τέταρτη φορά στην καριέρα του παίρνοντας και το βραβείο του MVP της σειράς των τελικών.

Ο σύλλογος ρολλάρει εξίσου καλά και τη χρονιά 2009-2010, όπου μεσούσης της σεζόν ο Bryant πετυχαίνει ένα μοναδικό κατόρθωμα και γίνεται ο πρώτο σκόρερ στην ιστορία του συλλόγου, ξεπερνώντας τον μεγάλο Jerry West. Διάφοροι τραυματισμοί τον κάνουν να χάσει εννέα παιχνίδια, εκ των οποίων τα πέντε ήταν τα τελευταία της κανονικής διάρκειας και όλοι ανησυχούν για το αν θα είναι σε καλή κατάσταση εν όψει τελικών. Επανέρχεται και με κεκτημένη ταχύτητα, αποκλείει Thunder (4-2), Jazz (4-0) και Suns (4-2), για να φτάσει στους τελικούς του ΝΒΑ, εκεί που τον περίμεναν ξανά οι Celtics. Είναι η ώρα για τον ίδιο να πάρει την εκδίκηση του.

Η σειρά όμως δεν είναι εύκολη, γίνονται ομηρικές μάχες στο παρκέ και όλα θα κριθούν στο 7ο παιχνίδι. Εκεί, ο «Μamba» είναι συγκλονιστικός σκοράροντας 23 πόντους και μαζεύοντας 15 ριμπάουντ, στέφεται Πρωταθλητής back-to-back, ανακηρύσεται ξανά σε MVP των Τελικών και δηλώνει πως «Από τα πέντε Πρωταθλήματα της καριέρας μου, αυτό το απόλαυσα περισσότερο».

121515-NBA-Kobe-Bryant-Giannis-Antetokounmpo-LN-PI.vresize.1200.675.high.34

Από τότε, πέρασαν έξι χρόνια στα οποία προσπάθησε να αποκτήσει ένα ακόμη δαχτυλίδι, όμως λίγο οι συνθήκες στα διοικητικά του συλλόγου και οι κακές μεταγραφές που δεν του επέτρεπαν να έχει ένα καλό supporting-cast, λίγο το γεγονός πως γερνούσε και οι τραυματισμοί ήταν όλο και συχνότεροι δεν μπόρεσε να κάνει το κάτι παραπάνω. Μόνο κατόρθωμα, ακόμη ένα χρυσό μετάλλιο σε Εθνικό επίπεδο το 2012 στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου.

Οι σκέψεις για απόσυρση είχαν ξεκινήσει από τον Απρίλιο του 2013 όταν υπέστη ρήξη αχιλλείου σε εντός έδρας ματς με τους Warriors και έχασε το υπόλοιπο της σεζόν και φάνηκαν τα πρώτα σημάδια του οργανισμού του που χτυπούσε κόκκινο. Τα πράγματα, σοβάρεψαν τον Ιανουάριο του 2015, όπου σε αναμέτρηση με τους Pelicans στη Νέα Ορλεάνη, τραυματίστηκε ξανά, με τη μαγνητική στην οποία υποβλήθηκε να δείχνει ρήξη στροφικού πετάλου στον δεξιό ώμο.

Δεν το έβαλε κάτω, προσπάθησε, επανήλθε, όμως λίγο μετά την έναρξη της φετινής σεζόν και βλέποντας πως δεν μπορεί να είναι ο εαυτός του πήρε τη μεγάλη απόφαση, την οποία ανακοίνωσε μέσω επιστολής του, στην οποία απευθυνόταν στο μπάσκετ και την ανέβασε στο «theplayerstribune.com».

«Αγαπημένο μου μπάσκετ,

Από τη στιγμή που φόρεσα τις κάλτσες του πατέρα μου και ξεκίνησα νοητά να εκτελώ νικητήρια σουτ στο θρυλικό Western Forum, ήξερα πως ένα πράγμα ήαν αληθινό. Σε ερωτεύθηκα. Σε αγάπησα τόσο, που σου έδωσα τα πάντα. Το μυαλό και το κορμί μου, το πνεύμα και την ψυχή μου. Ημουν ένα εξάχρονο παιδί που σε αγάπησε έντονα. Δεν είδα ποτέ το τέλος του τούνελ. Είδα μόνο τον εαυτό μου να βγαίνει τρέχοντας από αυτό. Ετρεξα πάνω κάτω σε κάθε παρκέ για να κυνηγήσω κάθε μπαλιά. Μου ζήτησες να παλέψω και σου έδωσα την καρδιά μου γιατί μου προσέφερες πολλά περισσότερα.

Επαιξα με ιδρώτα και με πόνο, όχι μόνο επειδή η πρόκληση με καλούσε, αλλά κι επειδή ΕΣΥ με φώναζες. Εκανα τα πάντα για ΕΣΕΝΑ, γιατί έτσι πρέπει να κάνεις όταν κάποιος σε κάνει να αισθάνεσαι τόσο ζωντανός, όσο εσύ με άφησες να νιώσω. Εδωσες σε ένα εξάχρονο παιδί το Laker Dream και για πάντα θα σε αγαπώ. Ομως, δεν μπορώ να σε αγαπώ τόσο αρρωστημένα για πολύ ακόμα. Αυτή τη χρονιά, είναι ό,τι μου έχει απομείνει για να σου δώσω. Η καρδιά μου μπορεί να αντέξει το σφυροκόπημα, το μυαλό μου θα το διαχειριστεί, όμως το σώμα μου ξέρει πως ήρθε η στιγμή να πω αντίο.

Και είμαι εντάξει. Είμαι έτοιμος να σε αφήσω να φύγεις. Θέλω να το γνωρίζεις τώρα, ώστε και οι δυο να αδράξουμε κάθε στιγμή που μας απόμεινε. Τα καλά και τα άσχημα. Δώσαμε ο ένας στον άλλο όσα είχαμε.

Γνωρίζουμε και οι δυο, πως ό,τι κι αν κάνω μετά, θα είμαι πάντα αυτό το παιδί με τις γυρισμένες κάλτσες, τον κάδο με τα σκουπίδια στη γωνία και τα πέντε δευτερόλεπτα. Η μπάλα είναι στα χέρια μου. 5… 4… 3… 2… 1

Πάντα θα σε αγαπώ,

Kobe».

Ποιος δεν συγκλονίστηκε και δεν λύγισε από συγκίνηση με τα παραπάνω λόγια. Και λογικό, αφού είναι από αυτούς που σημάδεψαν το άθλημα, που δημιούργησαν τη δική τους «μπασκετική» σχολή», που σάρωσαν κάθε είδους ατομική και ομαδική διάκριση στο διάβα τους.

Πρώτος σκόρερ και τρίτος σε κλεψίματα στην ιστορία των Lakers, ενώ έκλεισε την καριέρα του ως τρίτος σκόρερ στην ιστορία του ΝΒΑ, έχοντας ξεπεράσει τον Jordan και βλέποντας την πλάτη μόνο των Karl Malone (2oς) και Kareem Abdul-Jabbar (1ος). Το μόνο το οποίο μπορεί να πει κάποιος, πλέον, σε αυτόν τεράστιο παίκτη και τα όσα προσέφερε είναι μόνο ένα «ευχαριστώ».

Οι διακρίσεις του Bryant

5 φορές Πρωταθλητής του NBA (2000–2002, 2009–2010)

2 φορές MVP των Τελικών του NBA (2009–2010)

1 βραβείο MVP της κανονικής περιόδου στο NBA (2008)

18 φορές έγινε All-Star (1998, 2000–2016)

4 φορές MVP σε All-Star Game (2002, 2007, 2009, 2011)

11 φορές ψηφίστηκε στην καλύτερη πεντάδα του Πρωταθλήματος (2002–2004, 2006–2013)

2 φορές ψηφίστηκε στην δεύτερη καλύτερη πεντάδα (2000–2001)

2 φορές ψηφίστηκε στην τρίτη καλύτερη πεντάδα (1999, 2005)

9 φορές συμπεριλήφθηκε στην καλύτερη Αμυντική ομάδα (2000, 2003–2004, 2006–2011)

3 φορές συμπεριλήφθηκε στην δεύτερη Αμυντική ομάδα (2001–2002, 2012)

2 φορές πρώτο σκόρερ (2006–2007)

1 φορά νικητής του Διαγωνισμού Καρφωμάτων (1997)

Συμπεριλήφθηκε στη δεύτερη πεντάδα των Rookies (1997)

Πρώτος σκόρερ στην ιστορία των Los Angeles Lakers

Βραβείο Naismith (1996)

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here