Του Ηλία Τζαννετουλάκου*

 

Η μπάλα που αγάπησα περισσότερο είναι αυτή που έπαιξα μικρός στις γειτονιές του Πειραιά. Η μπάλα που χανόταν ή που σφήνωνε κάτω από τ’αυτοκίνητα. Η μπάλα που έλειπε. Που συνήθως ήταν μία. Η μπάλα που έπαιζαν οι φίλοι και οι παρέες, στο βουναλάκι, τον Άγιο Δημήτρη, τη γειτονιά. Εκεί που δροσιζόσουν συχνά πυκνά.

Σε αυτό το εκεί αλλά και στις καρδιές μας, θα υπάρχει για πάντα ο Ολυμπιακός. Για μας τους σχεδόν σαραντάρηδες πλέον, είναι ο Ολυμπιακός του Αναστό και του Ντεταρι αλλά και ο Ολυμπιακός του Τζολε και του Ζιο.

Για μένα είναι κι άλλα πράγματα, τα οποία δεν θα ήθελα να αναφέρω, γιατί ξέρω πως θα θεωρηθεί από κάποιους ως υπερβολή. Βάζω λοιπόν στην άκρη το προσωπικό.

Ο Ολυμπιακός, αυτό που πάντα ήταν, όπως είναι οι περισσότερες των ομάδων, εδώ και καιρό δεν είναι. Δεν θεωρώ ότι είναι πλέον η ομάδα που υπηρετεί το κοινό αίσθημα, την κοινωνική της καταβολή, έχοντας ως στόχο την ευγενή άμιλλα και τη συμμετοχή όλων των φιλάθλων στις δραστηριότητες της.

Η ομάδα έχει μια συγκεκριμένη πολιτική τα τελευταία χρόνια για τους λόγους που τόσες φορές έχουμε εκφράσει πολλοί άνθρωποι στον Πειραιά. Αυτός είναι και ο λόγος της αποστασιοποίησεώς μας από τα τεκταινόμενα στον Ολυμπιακό.

Η επιτυχίες είναι καλοδεχούμενες για όσους επιμένουν να μην διαχωρίζουν τη θέση τους από κάποιες καταστάσεις. Προσωπικά, τίποτε δεν μπορεί να υπερνικήσει την πεποίθηση μου, πως υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα που πρέπει να υπερασπίζεσαι στη ζωή. Με περίσσιο πάθος, μεγαλύτερο του γηπεδικού οπαδισμού. Οι αξίες είναι μαθηματικά δομημένες. Όταν κάποιες από αυτές δεν βοηθούν την εξίσωση, το αποτέλεσμα είναι συνήθως στρεβλό, δεν αποδεικνύεται λογικά. Καταλαβαίνω την ανάγκη για υπαγωγή στις κοινωνικές ομάδες, χωρίς ίχνος διαφοροποίησης που σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί ισόβια απειλή αποκλεισμού από τις κοινωνίες ομάδες. Κάποτε ήταν περίεργο στον Πειραιά να έχεις φίλο Παναθηναϊκό. Κανείς δεν είναι τέλειος εξάλλου. Να χαρούμε, να σκεφτούμε, να ενεργήσουμε. Ο Ολυμπιακός ήταν πριν από κάποιους ΕΔΩ και θα συνεχίσει να είναι ακόμη κι όταν αυτοί οι κάποιοι αποχωρήσουν. Η αποχώρηση τους ίσως να δείξει πως κι εκείνοι αγαπούν ειλικρινά τον Ολυμπιακό. Κανείς δεν μπορεί να τους απαγορέψει να τον αγαπούν και αφού αποχωρήσουν.

 

*Ο Ηλίας Τζαννετουλάκος σπούδασε στο Solent University Ναυτιλιακά και Τουριστικη Ανάπτυξη.  Έχει συμμετάσχει σε Συνέδρια Πολιτικής σκέψης, ανάλυσης, στρατηγικής και πολιτικής ψυχολογίας στην Ελλάδα και την Αγγλία.  Ερευνά το πεδίο των Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Sunderland. Είναι μέλος του ΣΥΡΙΖΑ.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here