Του Νίκου Τσούλια

Καλώς όρισες …βροχούλα! Ας είσαι βροχή δυνατή, μπόρα και καταιγίδα. Έτσι γίνεται όταν έχεις καιρό να εμφανιστείς. Έτσι το στήνει το σκηνικό η φύση.

Είσαι ευλογία ιερή, πηγή ζωής και ομορφιάς. Δεν ξέρεις πόσο σε περιμέναμε. Νιώθαμε την ξηρασία να μας απειλεί από παντού. Στέγνωσε η γη. Χαρακιές, μικρές και μεγάλες, αυλακώνουν το έδαφος. Τα φυτά μαραζώνουν. Τα φύλλα τους χλωμιάζουν. Τα κλαδιά τους γέρνουν παραιτημένα από το παιχνίδι της θαλερότητας. Το κίτρινο απλώνεται, στριμώχνει το πράσινο. Τα ζώα εξαφανισμένα. Χαύνωση, παραίτηση, συρρίκνωση. Η ζωή σε συστολή. Φθινόπωρο πού είσαι;

Βροχούλα έχεις καιρούς και καιρούς να εμφανιστείς. Από το Φλεβάρη έχεις αποσυρθεί σε αρκετές περιοχές της πατρίδας μας. Κάναμε μαύρα μάτια να σε δούμε. Κοιτάμε τον ουρανό ξανά και ξανά – κάποιο σημάδι σου να φανεί. Ελπίδα να μας δώσει.

Η λίμνη του Πηνειού στο χωριό μου αδειάζει. Τα ποτίσματα των χωραφιών έχουν στραγγίξει μεγάλα της κομμάτια. Ο σκοτεινός βυθός βλέπει όλο και πιο πολύ το φως. Εικόνα ερημιάς και ξεραΐλας. Τα χωράφια μας, που τα έχει πνίξει το νερό του λιμνοφράγματος εδώ και πολλά χρόνια, βγήκαν στην επιφάνεια. Μα είναι αγνώριστα – δεν φαίνονται σύνορα και γράνες. Το νερό τα έκανε όλα μια έκταση. Θλίψη μας πιάνει που χάθηκαν οριστικά – καλύτερα να μην το βλέπαμε. Ας το ξέραμε και μόνο…

Ναι, βροχούλα υπάρχει κλιματική αλλαγή – και ας λέει αυτός ο κιτς Αμερικάνος ηγέτης ό,τι κατεβάζει η κούτρα του, η σκοταδιστική. Δεν φταις εσύ! Το ξέρουμε. Εμείς έχουμε την ευθύνη – αλλά να, “κρυβόμαστε” πίσω από μια διάφανη κουρτίνα. Πού είναι οι καθημερινές επισκέψεις σου στα χωριά μας στους καιρούς της δεκαετίας του 1960 που μας μούλιαζες και βαστούσες ακόμα και έναν μήνα συνέχεια και κάναμε τις δουλειές μας υπό την παρουσία σου, γιατί ξέραμε ότι δεν θα άνοιγε ο ουρανός; Πού να ξέραμε τότε ότι δεν θα μας επισκέπτεσαι καλά – καλά ούτε και τους χειμωνιάτικους καιρούς;

Σεπτέμβρη, τι κάνεις, με τι ασχολείσαι; Βέβαια έχεις δίκιο και εσύ. Στο καλοκαίρι ανήκεις στο μεγάλο σου μέρος – οι 21 πρώτες ημέρες σου. Αλλά εμείς το ξεχνάμε και σε καταχωρούμε ολόκληρο στο φθινοπώρου τον ερχομό. Πού θα πούμε όμως το παράπονό μας, αν δεν το εξομολογηθούμε στον πρώτο βροχοφόρο επισκέπτη μας;

Βροχούλα, ξέρουμε ότι μαγικό είναι το ραβδί σου. Το άγγιγμά του τη φύση όλη θα μεταμορφώσει. Πανηγύρι ζωής θα στηθεί. Φύλλα και κλαδιά τη βαρύτητα του πλανήτη μας θα αμφισβητήσουν – στον ουρανό θα στραφούν. Τότε ο ήλιος θα παίξει το δημιουργικό του ρόλο. Φωτοσύνθεση παντού, νερό και φως είναι αρκετά. Τα ηλιακά φωτόνια θα κινητοποιούν το ενεργειακό αεικίνητο, την ανεξάντλητη πηγή της ζωής στο γαλάζιο πλανήτη μας.

Βροχούλα, την ψυχή μας θα καταλαγιάσεις. Λατρευτή η εικόνα σου, θα σε χαζεύουμε και μαζί σου θα στοχαζόμαστε. Την αισθητική σου το συναίσθημά μας επιζητεί – με την ονειροφαντασία μας θα συναντηθεί, η έκσταση θα μας βρει!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here