Του Γιάννη Κουτζουράδη
 
  Ο βαθύτατος διχασμός της ελληνικής κοινωνίας, αποτέλεσμα των χρόνων της επιβεβλημένης δυστυχίας και εξαθλίωσης,  ο οποίος σερνόταν, αλλά  εμφανίστηκε σ όλη την έκταση του πριν και μετά το δημοψήφισμα του ΄15, παρουσιάστηκε εξ ίσου μεγαλοπρεπώς  μετά την έκρηξη του φακέλου – βαρελότο στα χέρια του Λ. Παπαδήμου. Κι αυτή τη φορά, όπως και την προηγούμενη, έγινε ο κακός χαμός στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα οποία παραμερίζουν τη σχεδόν καθολική μονομέρεια των ΜΜΕ και δίνουν στον κόσμο μια επίφαση διαδραστικότητας και ελευθερίας έκφρασης. (Προς το παρόν τουλάχιστον. Διότι οι εγχώριοι μιμητές του Ερντογάν, δεν θα διστάσουν να τα φιμώσουν, όπως ήδη ζήτησε το ακροδεξιό τρίο Στούτζες του «ΣΚΑΙ στις 3»).
    Κεντρικό ζήτημα που ανακύπτει, είναι πιστεύω η αποσαφήνιση ορισμένων βασικών εννοιών. Τις οποίες, όπως ακριβώς αντιλαμβάνονται και κατά το δοκούν σερβίρουν οι απολογητές του συστήματος – κρεατομηχανή, δικαιούνται να πράξουν κι οι αρνητές του, λχ ο γράφων.
    Πρώτη η τρομοκρατία, επειδή γνώρισε ξανά ευρύτατη δημοσιότητα τις τελευταίες ημέρες. Λοιπόν, ας μην καμώνονται πως δεν γνωρίζουν την προέλευση της λέξης, οι κατ ανάθεση χρήστες της. Η «τρομοκρατία», ως πολιτική έννοια, εισήχθη στο πολιτικό λεξιλόγιο την εποχή της γαλλικής Επανάστασης και ταυτίζεται έκτοτε με τη βία της κρατικής εξουσίας. Η άλλη βία που ασκείται εναντίον αυτής της τρομοκρατίας, είτε οργανωμένη, επαναστατική, μαζική, είτε μεμονωμένη, ατομική, ωχριά μπροστά στην τερατώδη ισχύ της καπιταλιστικής εξουσίας.  Είναι σφενδόνες, απέναντι σε πολυβόλα και άρματα μάχης. Απόδειξη: ακόμα και οι «Ερυθρές Ταξιαρχίες», που πέτυχαν μια σημαντική μαζικοποίηση για τα δεδομένα τέτοιων οργανώσεων, η η «Φράξια Κόκκινος Στρατός» (RAF) με την παροιμιώδη σκληρότητα, έγιναν άθυρμα μπροστά στο σιδηρόφρακτο ιταλικό η γερμανικό κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής τους.
     Με άλλα, επίκαιρα, λόγια – και μπορείτε να γίνετε μελιτζανί από θυμό όλοι οι ταγμένοι στην υπηρεσία της βαρβαρότητας – ο Παπαδήμος είναι απείρως περισσότερο τρομοκράτης, απ τον κολασμένο της γης που του έστειλε τη στρακαστρούκα. Είναι αυτός, που στην πρώτη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. που συμμετείχε, άρχισε την ομιλία του θριαμβολογώντας πως «οι Ελληνες μαθαίνουν τώρα ότι τίποτα πλέον δεν θα είναι δωρεάν»!
     Εντάξει, θα πει ο καλοπροαίρετος, αλλά η ανθρώπινη ζωή είναι υπεράνω όλων.  Βεβαίως. Αλλά εκατομμύρια ζωές είναι υπεράνω μίας – που επιπλέον τις απειλεί εμπράκτως.
       Στον ίδιο καλοπροαίρετο, θέλω να θυμίσω τη μόνιμη αναφορά (κάτι σαν αυτονόητο δηλαδή) στη «νόμιμη βία» της εξουσίας. Τι σημαίνει για τους Πρετεντέρηδες κάθε τόπου και εποχής «νόμιμο»; Το θες δεν θες αποδεκτό και τα σκυλιά της εξουσίας λυμένα… Διότι «εδώ έχουμε συντεταγμένη εξουσία» που – θεωρεί ότι – δικαιούται να μπαίνει σε κάθε Πολυτεχνείο, με όποιο άρμα γουστάρει, για να «πατάξει την παρανομία»…
     (Οφειλόμενη προσωπική αναφορά. Η πολιτική διαδρομή μου, η οποία δεν μεταβλήθηκε ανάλογα με τη δεκαετία όπως συνέβη με πολλούς άλλους, δεν με έφερε ποτέ στη θέση του πολιτικού υποστηρικτή της λεγόμενης ατομικής τρομοκρατίας. Αυτό όμως δεν με κάνει να εξομοιώνω, όποιον επιλέγει αυτή τη μορφή ταξικής πάλης, με τους πάνοπλους πραιτωριανούς της αδυσώπητης καπιταλιστικής εξουσίας.)   
       Δεύτερη έννοια η Δημοκρατία, όπως ψευδεπίγραφα ονομάζουν τη δικτατορία της αστικής τάξης, μιάς δηλαδή απόλυτης μειονότητας, επί των εργαζομένων που παράγουν τον πλούτο. Δεν χρειάζονται και πολλά εδώ. Η Δημοκρατία για να υπάρξει, πρέπει πριν απ όλα να είναι οικονομική. Τα υπόλοιπα είναι για  καταναλωτές κουτόχορτου η survivor. Η δημοκρατία τους απειλείται απ τους (με λόγο έστω) εξεγερμένους. Αρα με κάθε τρόπο, (αλλά πάντα «νομίμως» ε;) να τους αφαιρείται το δικαίωμα λόγου.
       Εδώ ακριβώς συναντάμε τρίτη αμφίσημη έννοια, την περιλάλητη ελευθερία της έκφρασης. Και αφού έχουν στην απόλυτη κατοχή και χρήση σχεδόν ολόκληρη τη σφαίρα της επαγγελματικής Ενημέρωσης, αγωνιούν τώρα για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα οποία παρατηρούνται χαραμάδες ελεύθερης έκφρασης του κόσμου. Εξαλλοι, επειδή ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, είπε ξεκάθαρα «σιγά μην κλάψω, σιγά μη λυπηθώ» για τον Παπαδήμο. Λες και δεν είναι απολύτως αναμενόμενο, μετά τα όσα υποφέρει η κοινωνία αυτή απ τους κατά συρροή αμετανόητους Παπαδήμους. Τα επόμενα μέτρα αυτών των αλα Βέρμαχτ κυβερνήσεων, θα περιέχουν και τσιρότα για τη φίμωση. Θα τοποθετούνται σε κάθε απύλωτο στόμα και την προμήθεια τσιρότου θα την πληρώνει ο ίδιος ο φιμωμένος.
 
   Υ.Γ. Αφορμή και έμπνευση γι αυτό το στα πεταχτά κείμενο, αποτέλεσε η ιερή αγανάκτηση που προκάλεσε μία αναφορά μου στο fb, πως δεν με σόκαραν οι γρατζουνιές στον Λ.Π. όπως δεν με σοκάρει και η εικόνα του Μουσολίνι κρεμασμένου ανάποδα απ τους παρτιζάνους. Καλά, ούτε την Παναγία της Τήνου να είχα αποκαθηλωσει…     
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here