Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Όταν τα αστυνομικά σενάρια (οι διωκτικές αρχές υιοθετούν και ακολουθούν σενάρια, αυτός είναι κατά βάση ο διαχρονικός τρόπος δουλειάς τους, κάπως έτσι η αστυνομική σκέψη δουλεύει) αναγνωρίζονται και αντιμετωπίζονται νομικά ως τεκμήρια.

Όταν, δηλαδή, ένα όποιο αστυνομικό σενάριο δεν έχει την ανάγκη τεκμηρίων ώστε να μπορεί να αποδειχτεί σε μια διαδικασία απονομής των δικαιοσύνης, διότι από τους λειτουργούς της δικαιοσύνης αναγνωρίζεται και αντιμετωπίζεται το ίδιο ως τεκμήριο.

Και ως τέτοιο, εξ’ αντικειμένου αποτελεί, το “τεκμήριο των τεκμηρίων”.

Τότε πρακτικά – με πολύ απλά λόγια – μιλάμε για το πνεύμα της ισχύουσας εδώ και κάμποσα χρόνια στην Ελλάδα (και όχι μόνο, αλλά αυτή στην παρούσα ανάρτηση μας αφορά) αντί-τρομοκρατικής νομοθεσίας.

Ένα πνεύμα αποδεδειγμένο όχι με το “έτσι θέλω” του καθενός που μπορεί να θέλει παντού να αναγνωρίζει προθέσεις βολικές με τις όποιες ερμηνευτικές δικές του.

Αλλά, αδιάψευστα και κατηγορηματικά, αποδεδειγμένο στην διαρκή πράξη.

Ένα πνεύμα στην υπηρεσία του οποίου, έχουν καταδικαστεί άνθρωποι όπως “καλή ώρα” τελευταία η Ηριάννα για την αποφυλάκιση της οποίας αρκετοί “επώνυμοι” άνθρωποι από πολλούς και διάφορους επώνυμους χώρους όπως τον ακαδημαϊκό, τον καλλιτεχνικό και άλλους, όρθωσαν ανάστημα.

Η Ηριάννα τελευταία, μα και πολλοί άλλοι πριν από αυτήν, εδώ και κάποια χρόνια που το πνεύμα αυτό από ψηλά τα πάντα επιβλέπει και επί των πάντων κυριαρχεί…

Για εγκλήματα αυτού και μόνο (του αντί-τρομοκρατικού) πνεύματος, όπως π.χ. για ψυχική συνδρομή σε αγνώστους δράστες ή για ηθική αυτουργία λόγω δεσπόζουσας πνευματικά προσωπικότητας σε σειρά εγκλημάτων επειδή οι φυσικοί αυτουργοί δεν θα μπορούσε παρά να είναι πνευματικά υποδεέστεροι του ηθικού, μιας και μόνο ως τέτοιοι (πνευματικά υποδεέστεροι/ κατευθυνόμενοι) θα μπορούσαν να διαπράξουν μια σειρά εγκλημάτων.

Για αυτό (το πνεύμα) μιλάμε αν θέλουμε να μιλάμε (και) σοβαρά και όχι (μόνο) να τραγουδάμε ή να διανοουμενίζουμε με πνευματώδεις ευαισθητοποιημένες ατάκες.

Προς εμπέδωση: Όταν τα αστυνομικά σενάρια (οι διωκτικές αρχές υιοθετούν και ακολουθούν σενάρια, αυτός είναι κατά βάση ο διαχρονικός τρόπος δουλειάς τους, κάπως έτσι η αστυνομική σκέψη δουλεύει) αναγνωρίζονται και αντιμετωπίζονται νομικά ως τεκμήρια – αυτή είναι η εφαρμογή της αντί-τρομοκρατικής νομοθεσίας στην πράξη – αυτό που πολύ απλά συμβαίνει είναι ότι το τεκμήριο αθωότητας στο οποίο εδράζεται ο σύγχρονος νομικός πολιτισμός καταργείται, αντί (μετωπικά) αυτού – στο ειδικό λεγόμενο αντί-τρομοκρατικό πεδίο – ισχύει το τεκμήριο ενοχής.

Καλό ή κακό άραγε αυτό; Όχι, δεν μπαίνουμε σε αυτή τη συζήτηση, διόλου δεν εξετάζουμε αν είναι καλό ή κακό πράγμα η αναγνώριση και η αντιμετώπιση από πλευράς δικαιοσύνης των αστυνομικών σεναρίων ως αποδεικτικών τεκμηρίων (στο πνεύμα της αντί-τρομοκρατικής νομοθεσίας), λέμε μόνο ότι αυτό είναι. Ναι, αυτό και μόνο – αν το απλουστεύσουμε – είναι το (αποδεδειγμένο εδώ και δεκαπενταετία στη πράξη) πνεύμα της αντί-τρομοκρατικής νομοθεσίας, πνεύμα που σε πνεύμα ένα ενώνει αστυνομική και δικαστική αρχή, όπως κάθε πνεύμα άλλωστε ενώνει αυτούς που το μοιράζονται, τελεία και παύλα. Αν σας ενοχλεί ή όχι και σε ποιο βαθμό (το πόσο ενοχλεί ή όχι εμάς είναι εμφανές, αλλά αυτό δεν πρέπει διόλου να σας αφορά) είναι δική σας υπόθεση.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here