Ημέρα Αντί-ρατσιστικής Συμπεριληπτικής Ποίησης!

 

Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Αν μη τι άλλο, οι ευρηματικοί άνθρωποι της Κίνησης Αναπήρων Καλλιτεχνών, τα κατάφεραν τριπλή μέρα που είναι – Διεθνής ημέρα κατά του ρατσισμού, Ημέρα ποίησης αλλά και ημέρα μνήμης των ανθρώπων με σύνδρομο DOWN – να κάνουν αυτό που οι πλείστοι δεν σκέφτηκαν και δε μπόρεσαν να κάνουν. Να δημιουργήσουν ένα κοινό τόπο εορτασμού των διαφορετικών εορτασμών, ονομάζοντας την Ημέρα, Ημέρα της Αντιρατσιστικής (και Συμπεριληπτικής) ποίησης.

Τι καταλληλότερο για τη μετονομασία από ένα ποίημα – τίτλος: Οι λαχτάρες των παραλύτων – του κορυφαίου σύγχρονου Έλληνα αναπήρου ποιητή Άρη Ταστάνη, απολαύστε το:

Καμιά φορά.
Ας πούμε.

Εμείς οι ανέλπιδοι φορείς της εγκεφαλικής πάρεσης
και της κακιάς μας μοίρας οι θλιβεροί οινοχόοι,
οι καταδικασμένοι ερήμην από μεταφυσικά ιερατεία,
να σερνόμαστε στη λασπερή σκιά της ανάλγητης πραγματικότητας,
πιασμένοι χεράκια με την Μέδουσα και τις Μαινάδες,
μέσα στις γαλαρίες των πνευμόνων μας έρπουμε
κι αλλάζουμε κρυστάλλινες προσωπίδες σε βενετσιάνικους καθρέφτες…

Τα δάκρυα μας λαθραίο μουρουνόλαδο και βιταμίνης C
τ’ άνευρα σώματα μας θρέφουν σαν κοτόπουλα «Μιμίκος».
Μας μπουκώνουν με μεταλλαγμένα σκύβαλα,
γενναιόδωρη προσφορά αγαθών γερόντων.
Αυτών που επιμένουν,
παρά την άνοια και την οστεοπόρωση τους,
να μας αλλάζουν τα κατουρημένα υποσέντονα.
Να μας χτενίζουν με αλαβάστρινα χτένια.
Να μας σκουπίζουν με μεταξωτές πετσέτες.
Να μας ποτίζουν καφέ χωρίς καφεΐνη.
Να αλείφουν τις κατακλίσεις μας με αλοιφές
από την Μονή των «Παμπλιστών» με μέσον αγορασμένες…

Λαχταρούμε:
Με ανοιχτό πουκάμισο να βαδίζουμε λεωφόρους,
που οργισμένες κυματίζουν οι μαύρο κόκκινες σημαίες…

Λαχταρούμε:
Τα χνάρια μας στην παραλία με ηλιοβασίλεμα,
άνεμος θαλασσινός να τα σαβανώσει…

Λαχταρούμε:
από τον γείσο των τρικάμαρων φεγγαριών,
να εμπιστευτούμε στους περαστικούς γερανούς την ονειροπόλησή μας.

Λαχταρούμε:
Όταν τ’ όνομά μας περιπαιχτικά λαλούν στα ιερατεία τους.
Στου πελάγου τις απαγορευμένες αρτηρίες να φτερουγίσουμε…

Λαχταρούμε:
Η ανάσα μας σαν αμυγδαλιάς σκορπισμένος άνθος,
στις κουπαστές των δουλεμπορικών της Μεσογείου να στεγνώσει…

Λαχταρούμε:
Με άσπρα, λέπια, κοχύλια και κοράλλια να στολίσουμε σώματα εφήβων,
πριν κοιμηθούμε σαν κούτσουρα στις θαλασσοσπηλιές της φαντασίας μας.

Λαχταρούμε:
Τσιγάρο και «Μίλκο» να μοιραστούμε στα φανάρια της Βουλιαγμένης,
με τους επικηρυγμένους λαθρέμπορους χαρτομάντιλων και γεμιστήρων…

Λαχταρούμε:
Στα ημερολόγια των παιδιών που ξέρασε το κύμα στα Τοκμάκια,
ν’ αποτελειώσουμε τις ζωγραφιές με τα αεροπλάνα,
τους γλάρους και το ουράνιο τόξο.

Αχ λαχτάρα!

Πάντα μακρινή και ανεξήγητη…
Σαν τους σπασμούς στα μαραγκιασμένα κορμιά μας
και του άγνωστου ωκεανού τη νοσταλγία.

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here