Ίδιο χρώμα, ίδια γλώσσα, κοινές ρίζες, διαφορετικοί κόσμοι

Προβάδισμα πρόκρισης στα προημιτελικά του Europa League απέκτησε η Λίβερπουλ μετά τη νίκη της με 2-0 επί της Μάντσετσερ Γιουνάιτεντ στο Άνφιλντ, στο 195ο μεταξύ τους ντέρμπι, κι ενός από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, αλλά μόλις το πρώτο στο οποίο οι δύο ομάδες διασταύρωσαν τα ξίφη τους με φόντο μια Ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Η Λίβερπουλ «λύγισε” τους «κόκκινους διάβολους” φτάνοντας τις 65 νίκες απέναντι στην μισητή αντίπαλο της. Εξακολουθεί όμως να βρίσκεται πίσω στην μεταξύ τους κόντρα, αφού στα υπόλοιπα ματς που έχουν διεξαχθεί η Γιουνάιτεντ έχει τη μερίδα του λέοντος με 79 νίκες, ενώ 51 ματς έχουν λήξει ισόπαλα, με το πρώτο μεταξύ τους παιχνίδι να χρονολογείται 121 χρόνια πριν στις 12 Οκτωβρίου το 1895 στο «Ίγουντ Παρκ» του Μπλάκμπερν, με τη Λίβερπουλ να νικά με 2-0 την τότε ονομαζόμενη…Νιούτον Χιθ!

Πως όμως ξεκίνησε η μεταξύ τους κόντρα; Τι υπόβαθρο υπάρχει πίσω από το Αγγλικό classico; Αρχικά, να πούμε ότι οι πόλεις του Λίβερπουλ και του Μάντσεστερ ανήκουν στην κομητεία του Λάνκασιρ στην Βορειοδυτική Αγγλία και απέχουν μεταξύ τους περίπου 35 μίλια. Και οι δύο, έχουν ως κοινό το ότι ο πληθυσμός που τις απαρτίζει ανήκει στην εργατική τάξη ενώ το 1830 ξεκίνησαν να δουλέψουν μαζί, για την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου που θα συνέδεε και θα έφερνε σε επαφή τις δύο πόλεις. Οι οποίες, για λόγους οικονομικούς είχαν ανάγκη η μία την άλλη, αφού αλληλοσυμπληρώνονταν στην παραγωγή και το εμπόριο της περιοχής. Τι εννοούμε;

Στο μεν Μάντσεστερ, έχουν να υπερηφανεύονται για τις βιομηχανίες τους και την ανάπτυξη και οικονομική ευημερία που εκείνες έφεραν. Μεταξύ άλλων, έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην εποχή της Βιομηχανικής επανάστασης, με το κομμάτι που αφορά τις κλωστοϋφαντουργίες να ξεχωρίζει.

Aπό την άλλη, το λιμάνι του Λίβερπουλ, ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και πιο γνωστά της Ευρώπης και το σημαντικότερο στην Βρετανία. Κύριος άξονας του ήταν (φυσικά) το εμπόριο αφού αποτελούσε ένα είδος «πύλης” για τον Ατλαντικό Ωκεανό και την Β.Αμερική και από το 16ο μέχρ και το 19ο αιώνα, αποτέλεσε σταθμό του Ατλαντικού σκλαβοπάζαρου. Σε αυτό, οφείλεται το γεγονός ότι εδώ και πολλές δεκαετίες υπάρχουν φυλετικές μειονότητες, όπως κινέζικη και αφρικανική ενώ όλα τα μεγάλα κρουαζιερόπλοια που πραγματοποιούσαν υπερατλαντικά ταξίδια, έδεναν εκεί. Ένα παλιό βρετανικό ρητό έλεγε «Manchester made and Liverpool trade”, που σήμαινε ότι οι μεν αναλαμβάνουν την παραγωγή και οι δε την πώληση και…άπαντες ευχαριστημένοι!

Κάπου εδώ όμως, σταματάνε τα κοινά και αρχίζει η διαφοροποίηση. Αυτή η αρμονική συνύπαρξη μεταξύ των δύο πλευρών, παρέμεινε μέχρι το 1887 . Αφού, τότε αποφασίστηκε από μία ομάδα εμπόρων από το Μάντσεστερ, να δαπανήσουν το εξωπραγματικό (για την εποχή) ποσό των 15.000.000 λιρών για να γίνουν έργα για το άνοιγμα ενός θαλάσσιου καναλιού, μήκους 58χλμ. Το σκεπτικό ήταν απλό: Τα φορτηγά-πλοία που μετέφεραν ή παραλάμβαναν αγαθά από το Μάντσεστερ θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους ποταμούς Μέρσι και Ίνγουελ που βρίσκονται στην ενδοχώρα, ώστε να φτάνουν στην πόλη παρακάμπτοντας το Λίβερπουλ. Γιατί; Γιατί όπως προαναφέραμε στο Λίβερπουλ οι έμποροι λειτουργούσαν ως μεσάζοντες και με αυτή τους την ιδιότητα αύξαναν τις τιμές και τις φορολογίες!

Φυσικά, οι «Scousers” όπως είναι το παρατσούκλι των κατοίκων της περιοχής (προέρχεται από την λέξη «scouse” που είναι τοπική διάλεκτος, δύσκολη να κατανοηθεί ακόμη και από Βρετανούς και την χρησιμοποιούν υποτιμητικά εναντίον τους) δεν είναι σε καμία περίπτωση με καλό μάτι την κίνηση των γειτόνων τους, των «Mancunians”. Ο λόγος; Προφανώς ο ανταγωνισμός που δημιουργούνταν και ότι σε συνδυασμό με την παγκόσμια οικονομική ύφεση πολύς κόσμος θα έμενε άνεργος. Όπερ και εγένετο, με το κανάλι λοιπόν να ολοκληρώνεται το 1894 και στον απόηχο της δημιουργίας του λίγους μήνες μετά, οι δύο σύλλογοι να αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά ο ένας τον άλλον, με το παραπάνω αποτέλεσμα.

Όλως παραδόξως όμως, χρειάστηκε να μεσολαβήσει ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος για να αρχίσει η κόντρα και το μίσος να εκτοξεύονται αφού οι δύο σύλλογοι αντιπροσώπευαν πολλά περισσότερα από απλό ποδόσφαιρο. Ήταν «ποτισμένοι” με τα ιδανικά και τις αξίες κάθε πόλης και οι αντίπαλοι έβλεπαν στο πρόσωπο ο ένας του άλλου τις κοινωνικές προεκτάσεις, με αποτέλεσμα οι αγώνες χρονιά με τη χρονιά να γιγαντώνονται.

Ακολούθησαν εναλλαγές στα σκυτάλη της ποδοσφαιρικής «δυναστείας” που έχτιζε ο κάθε ένας, με τις δύο ομάδες να ακμάζουν και να παρακμάζουν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, χωρίς όμως ποτέ να τύχει να διασταυρωθούν οι δρόμοι τους και να βρίσκονται και οι δύο στο πικ. Από την «χρυσή” δεκαπενταετία (1975-1990) των «κόκκινων” του λιμανιού, μέχρι την παντοκρατορία των «μπέμπηδων” του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και στο σήμερα.

1408946990-36fight184-o

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here