Η βόμβα κατά αμάχων σε ένα τελειωμένο πολεμο, για να διασφαλιστεί η μοιρασιά του μεταπολεμικού κόσμου

Η κυνικότητα και η προκλητικότητα των ΗΠΑ σε ολο της το <<μεγαλειο>> αποτυπώνεται στις φράσεις του Τρούμαν όπως μεταφράζονταν στην τότε Ελλάδα:

«Ατομική βόμβα,  συνδυασμένη με την βασικήν δύναμιν του σύμπαντος, τη δύναμιν εκ της οποίας και ο ήλιος αντλεί την ιδικήν του, εξαπελύθη εναντίον εκείνων που έφεραν τον πόλεμον εις την Απω Ανατολήν>> κόμπαζε ο Τρούμαν <<Εδαπανήσαμεν 2 δισεκατομμύρια δολάρια διά την πρωτοφανούς μεγέθους εις την ιστορίαν επιστημονικήν αυτήν ανακάλυψιν και ενικήσαμεν… Θα προβώ εις περαιτέρω μελέτας και θ’ απευθύνω κι άλλας συστάσεις προς το Κογκρέσσον ως προς τον τρόπον καθ’ ον η ατομική δύναμις θα αποβή μέσον πανίσχυρον και αναγκαστικής επιδράσεως προς διατήρησιν της παγκοσμίου ειρήνης».

Ουσιαστικά ο Τρουμαν απειλουσε τους πάντες και κυρίως την ΕΣΣΔ

Πόσο αναγκαία ήταν η χρήση της; ΔΕΝ ήταν. Οι  Ηνωμένες Πολιτείες  όμως ήθελαν να στείλουν ένα μήνυμα προς πασα κατεύθυνση και οι παράπλευρες απώλειες ήταν αποδεκτές βεβαίως….

Η Γερμανία είχε ήδη καταρρεύσει και αναμενόταν να παραδοθεί άνευ όρων. Αυτό θα σήμαινε την απελευθέρωση πολλών δυνάμεων για το μέτωπο της Ιαπωνιας,  Εξάλλου οι πιο πολλοί ήταν βέβαιοι πως με την παράδοση της Γερμανιας, θα συνθηκολογουσε και η Ιαπωνία καθώς θα έμπαινε στον πολεμο εναντίον της και η ΕΣΣΔ.

Στις 16 Ιουλίου του 1945 έγινε η πρώτη επιτυχημένη δοκιμαστική ατομική έκρηξη. Ο Τρούμαν και ο Τσόρτσιλ (γιατί ήταν αμερικανοβρετανική το πείραμα) είχαν στα χέρια τους ένα  όπλο για να σχεδιάσουν τον μεταπολεμικό κόσμο όπως ήθελαν. Ενημέρωσαν και τον Στάλιν.

Ο Τσόρτσιλ στα απομνημονεύματά του γράφει

<<Καθώς αποχωρουσαμε από τη διάσκεψη στις 24 Ιουλίου, είδα τον Τρούμαν να πλησιάζει τον Στάλιν και να συζητούν Εγνώριζα τι θα έλεγε ο Πρόεδρος. Ηταν κεφαλαιώδες να δω με τι τρόπο θ’ αντιδρούσε ο Στάλιν…  Απο το ύφος του έμεινα με τη βεβαιότητα ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα για τη σπουδαιότητα αυτού που του απεκάλυπταν. Ηταν φανερό, η ατομική βόμβα δεν ήταν καθόλου μέσα στις έγνοιες του ούτε στις έντονες προσπάθειές του. Ενώ περιμέναμε τα αυτοκίνητά μας, ξαναβρέθηκα δίπλα στον Τρουμαν. <<Πώς  αντέδρασε;>> τον ρώτησα.  <<Δεν μου έκανε ούτε μια ερώτηση>>, μου απάντησε».

Ο στρατάρχης Ζούκοφ γράφει σχετικά:

<<Στην πραγματικότητα, ο Στάλιν προσποιήθηκε ότι δεν κατάλαβε τι ακριβώς του είπε ο Τρούμαν. Δε θυμούμαι ακριβώς ποια ημερομηνία, μετά τη συνεδρίαση των αρχηγών των κυβερνήσεων, ο Τρούμαν γνωστοποίησε στον Στάλιν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες κατέχουν βόμβα ασυνήθιστα μεγάλης ισχύος, χωρίς να την αποκαλέσει ατομικό όπλο. Τη στιγμή που έλεγε αυτό ο Τρούμαν,  ο Τσόρτσιλ κοιτούσε κατάματα το Στάλιν που δεν εκδήλωσε τα συναισθήματά του, προσποιούμενος πως δε βρήκε τίποτα το ιδιαίτερο στα λόγια του Τρούμαν. Τόσο ο Τσόρτσιλ, όσο και πολλοί άλλοι Αγγλοαμερικανοί συγγραφείς, θεωρούσαν κατόπιν ότι ίσως ο Στάλιν δεν κατάλαβε την πραγματική σημασία αυτών που του είχε μόλις πει  ο Τρούμαν. Ο Στάλιν όμως, αφού επέστρεψε από τη συνεδρίαση, μίλησε παρουσία μου στον Β. Μ. Μόλοτοφ για τη συζήτηση αυτή με τον Τρούμαν. Ο Β. Μ. Μόλοτοφ του είπε αμέσως:

– Θέλουν να εκβιάσουν.

Ο Στάλιν γέλασε.

– Ας τους να λένε. Θα πρέπει σήμερα κιόλας να ξανασυζητήσουμε με τον Κουρτσάτοφ για να επιταχυνθεί η δουλειά μας.

Κατάλαβα ότι ο Στάλιν εννοούσε την ατομική βόμβα>>.

Ο Στάλιν ήξερε τι σημαινε αυτό αλλά απλά δεν ήθελε να ανοίξει μια συζητηση που δεν θα έβγαζε πουθενά με τους Αμερικανούς ή τους Βρετανούς, να δείξει ότι ήταν «πίσω” ή οτι ήταν «σχεδόν εκεί”, να αναγκαστεί να μιλήσει και για άλλες λεπτομέρειες, τη στιγμή που γνώριζε ότι όταν πλέον δεν τους ένωνε ο κοινός εχθρός (ο Χίτλερ) ο καθένας θα στρεφόταν σαν άγριος λύκος εναντίον των πρώην «συμμάχων” του.

Η ατομική βόμβα άλλαζε τον συσχετισμό  δραματικά εις  βάρος της ΕΣΣΔ και του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Η βομβα στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα το καθιστούσαν σαφές.

Επρόκειτο για  έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που όμοιό του δεν είχε ποτέ στο παρελθόν πραγματοποιηθεί. Στόχος δεν ήταν ο πόλεμος, αλλά ο μεταπολεμικός κόσμος. Και ο Τσόρτσιλ στα απομνημονεύματά του γράφει:

«Θα ήταν λάθος να πιστέψουμε ότι η τύχη της Ιαπωνίας κρίθηκε από την ατομική βόμβα. Η ήττα της ήταν ήδη βεβαία προτού  ριφθεί η πρώτη βόμβα».

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here