Η «τρύπα του Καραμανλή», τα έργα και ο Παναγούλης

Με αφορμή το ρήγμα στην «τρύπα του Καραμανλή» όπως λέμε οι περισσότεροι τα τούνελ στην παραλιακή και επισήμως λέγονται σήραγγα Λουμπάρδα (από την ονομασία της όμορφης παραλίας της Αγίας Μαρίνας), οι νέοι αναρωτήθηκαν για το μάλλον άκομψο όνομα που χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες.

Πρόκειται για δύο «ανοίγματα» στα βράχια της παραλιακής, ώστε να υπάρχει επικοινωνία σε ένα σημείο που μέχρι το 1954 δεν ήταν προσβάσιμο με αυτοκίνητα.

Ανοίχτηκαν μεταξύ Βάρκιζας και Αγίας Μαρίνας Κορωπίου, στο 31ο χιλιόμετρο της Λεωφόρου Αθηνών – Σουνίου και παλιά όσοι περνούσαν απο εκεί κόρναραν, όπως γενικά οι Έλληνες είχαμε την συνήθεια να κορνάρουμε μπαίνοντας σε οποιοδήποτε τούνελ -κάτι που γινόταν περισσότερο για τον «χαβαλέ» παρά για να ειδοποιήσουμε οχήματα που μπορεί να έρχονταν απο την αντίθετη κατεύθυνση.

Οι σήραγγες της Αθηνών – Σουνίου αποτελούν πάντως επικίνδυνο σημείο της παραλιακής λόγω της κακής κλίσης του δρόμου και της μειωμένης ορατότητας στο εσωτερικό τους. Όταν κατασκευάστηκαν όμως αντιμετωπίστηκαν ως έργο τεράστιας σημασίας, με δεδομένο ότι μέχρι τότε, οι περιοχές στα παράλια της Νότιας Αττικής ήταν αποκλεισμένες από την πρωτεύουσα και η σύνδεση γινόταν από τα Μεσόγεια.

Ο Καραμανλής περηφανευόταν πολύ για το έργο και είχε παρακολουθήσει προσωπικά την διαπλάτυνση του δρόμου και την κατασκευή της σήραγγας. Η πρώτη σήραγγα κατασκευάστηκε το 1954 με μήκος 7 μέτρων μέσα σε χρονικό διάστημα 3 μηνών ενώ κόστισε στο κράτος 10 εκατομμύρια δραχμές -πολλά λεφτά την εποχή εκείνη. Η δεύτερη κατασκευάστηκε το 1980.

Ο Παναγούλης

Το σημείο όμως έχει και άλλη ιστορική σημασία, γιατί εκεί έκανε την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Γιώργου Παπαδόπουλου στις 13 Αυγούστου του 1968 ο Αλέκος Παναγούλης. Έκρυψε τα εκρηκτικά στη σήραγγα και η αυτοσχέδια βόμβα εξερράγη, αλλά το αυτοκίνητο του δικτάτορα (που είχε ξεκινήσει στις 07:30 π.μ. από το Λαγονήσι) είχε περάσει πριν από λίγα δευτερόλεπτα από το σημείο και η απόπειρα απέτυχε. Ο Παπαδόπουλος περνούσε συχνά από εκεί, επειδή είχε βίλλα στο Λαγονήσι.

Αμέσως η φάλαγγα σταμάτησε, οι άνδρες της ασφάλειας έτρεξαν επί τόπου, ενώ ειδοποιήθηκε από τον ασύρματο η αρμόδια διοίκηση Χωροφυλακής και σε λίγα λεπτά κατέφτασε ισχυρή δύναμη που απομόνωσε την περιοχή. Έπειτα από συστηματική έρευνα, ανακαλύφτηκε ο Αλέξανδρος Παναγούλης, ντυμένος με μαγιό και κρυμμένος κάτω από ένα βράχο. Ο ίδιος παρέμεινε σιωπηλός, χωρίς να δηλώσει την ταυτότητά του. Είπε μόνο ότι δεν είχε συνεργούς. Μόνο έπειτα από δύο μέρες εξακριβώθηκε η ταυτότητά του. Ο Αλ. Παναγούλης οδηγήθηκε στο άντρο των βασανιστηρίων της ΕΣΑ, της στρατιωτικής αστυνομίας. Την ανάκρισή του ανέλαβε ένας από τους πλέον διαβόητους βασανιστές, ο ταγματάρχης Θεόδωρος Θεοφιλογιαννάκος, ενώ το ίδιο βράδυ κατέφτασε αντισυνταγματάρχης Δημήτριος Ιωαννίδης.

Ο Παναγούλης δραπέτευσε από τη φυλακή  το 1969, συνελήφθη όμως εκ νέου και οδηγήθηκε προσωρινά στο στρατόπεδο στου Γουδή για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές Μπογιατίου. Εκεί τον περίμενε η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχείρησε να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Ως διέξοδο έγραφε ποιήματα. Συνέχισε να γράφει ακόμα και όταν του κατέσχεσαν κάθε γραφική ύλη, χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Τον Αύγουστο του 1973 –μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης– απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίστηκε στη Φλωρεντία. Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών με την Ενωση Κέντρου. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον «προδότη» στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώθηκε την Πρωτομαγιά του 1976 σε ηλικία 36 ετών σε ένα περίεργο τροχαίο στην λεωφόρο Βουλιαγμένης λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here