Του Νίκου Π. Σώκου

Στις φοιτητικές εκλογες που διεξάγονται κάθε χρόνο εκλέγονται οι εκπροσώποι των φοιτητών στο συμβούλιο του κάθε τμήματος ή της κάθε σχολής. Παρόλ’αυτά εδώ και πολλά χρόνια  οι εκλογές στα πανεπιστήμια έχουν χαρακτηριστεί από τα τεράστια ποσοστά απόχης όπως και φέτος που έφτασαν στο 50%. Ειδικότερα όταν στις προηγούμενες δεκαετίες οι φοιτητικές εκλογές συγκέντρωναν τεράστια προσοχή τόσο από τους φοιτητές όσο και από τους υπόλοιπους πολίτες, το φαινόμενο αυτό δε μπορεί να περνά απαρατήρητο.
Οι φοιτητικές εκλογές όμως εξακολουθούν να έχουν τεράστια σημασία τοσο για τη φοιτητική κοινότητα όσο και για την κοινωνία γενικότερα, κι αυτό γιατί δεν πρέπει να παραβλέπεται το γεγονός ότι, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια είναι μικρογραφίες της κοινωνίας, όπου οι νέοι εκτός απο την μόρφωσή τους συμμετέχουν και σε διαδικασίες κοινωνικοποίησης, αλληλεπίδρασης αλλά και πολιτικοποίησης. Το ερώτημα όμως παραμένει: Γιατί οι φοιτητές  απέχουν από τις κάλπες;
Βασικό αίτιο αποχής θα έλεγε κανείς ότι είναι η γενικότερη αποστροφή και απέχθεια των φοιτητών έναντι του «παλαιού» πολιτικού συστήματος, το οποίο εκπροσωπείται μέσα απο τις φοιτητικές τους παρατάξεις και στα πανεπιστήμια. Στο σημείο αυτό έρχονται και οι μέθοδοι προσέγγισης των φοιτητών απο τους τελευταίους. Δεν είναι λίγα τα περιστατικά που οι εν λόγω παραταξιάκοι προσπαθούν να «καλοπιάσουν» τους πιθανούς ψηφοφόρους τους με σημειώσεις και άλλες εξυπηρετήσεις, με σκοπό να τους δημιουργούν μια αίσθηση υποχρέωσης, η οποία θα πρέπει να ξεπληρωθεί στις κάλπες. Εδώ λοιπόν παρατηρείται και ένα αρχικό στάδιο των λεγόμενων «ρουσφετιών» που όπως λέγεται κυριαρχούν στην αντίληψη του Έλληνα πολίτη προκειμένου να αποκομίσει κάτι που τον εξυπηρετεί. Στο πρόβλημα έρχεται να προστεθεί και το κλίμα μεταξύ των εκάστοτε παρατάξεων, οι οποίες κατα κύριο λίγο αναλώνονται στις μεταξυ τους κόντρες, ξεχνώντας ότι στους βασικούς τους στόχους θα πρέπει να είναι η βελτίωση της φοιτητικής κοινωνίας.

Μετά την διεξαγωγή των εκλογών αρχίζουν άλλα προβλήματα ή εμπλουτίζονται ήδη υπάρχοντα. Βασικό παράδειγμα είναι η συνεχής προώθηση των εκάστοτε «γραμμών» που οι παραταξιακοί λαμβάνουν απο τα ανώτερα στελέχη του κόμματός τους αγνοώντας τα ουσιαστικά προβλήματα του καθε τμήματος και πολλές φορές ξεχνώντας να ασχοληθούν με  τη σχολή! Το κάθε τμήμα έχει ιδιαιτερότητες και χρειάζεται ειδική μεταχείριση των εκάστοτε προβλημάτων. Οι πρωτοβουλίες λοιπόν δε λαμβάνονται φοβούμενοι μήπως ξεφύγουν απο την χαραγμένη οδό που έχει υποδειχθεί από το κόμμα τους. Αποτέλεσμα; Οι πιο πολλές σχολές στην Ελλαδα  να παρουσιάζουν πολλά και ποικίλα ζητήματα, η αντιμετώπισή τους απο την εκάστοτε πολιτική ηγεσία να μην είναι ικανοποιητική  και οι εκπρόσωποι των φοιτητών να εθελοτυφλούν.

Όλα αυτα δυστυχώς δημιουργούν φοιτητές, οι οποίοι απεχθάνονται την πολιτική και δε θέλουν να σχετίζονται μαζί της. Στην αρχή αποφεύγοντας την φοιτητική και ενδεχομένως στο μέλλον και την εθνική κάλπη. Καλλιεργούν μια αντίληψη του «Όλοι ίδιοι είναι» με αποτέλεσμα να αφήνουν άλλους να αποφασίζουν για την τύχη της σχολής ή της χώρας. Αν αρχίσουν όλοι οι πολίτες να σκέφτονται έτσι τότε οι λίγοι θα αποφασίζουν για τους πολλούς και εις βαρός των πολλών. Αντιλήψεις τέτοιου είδους πρέπει να εξαλειφθούν. Η λύση θα έλθει μόνο με κάτι νέο και προοδευτικό, κάτι που θα αφήσει πίσω όλα τα αρνητικά που προαναφέρθηκαν και θα φέρει πρόγραμμα και λύσεις στα πανεπιστημιακά ζητήματα και ίσως αργότερα και στα προβλήματα της κοινωνίας. Όταν λοιπόν ο φοιτητής και γενικόετρα οι νέοι άνθρωποι  σταματήσουν να έχουν απέχθεια για τα κοινά τοτε και μόνο τότε θα μπορούμε να μιλήσουμε και για την αρχή μίας γενικότερης αλλαγής.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here