Η ευρωπαϊκή χλεύη στους πρόσφυγες

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΣΩΝΙΤΗ
   Λυπάμαι που, δυστυχώς, δικαιώθηκα για όσα έγραφα στο  προηγούμενο άρθρο, ότι οι μετανάστες-πρόσφυγες θα εξακολουθήσουν να πνίγονται γιατί κανείς ουσιαστικά δεν ενδιαφέρεται. Και ότι η Ελλάδα (ο θίασος που υποτίθεται την εκπροσωπεί σε πολιτικό πεδίο, δηλαδή) θα έπρεπε να ζητήσει από ετών αυτό που ζητάνε άλλοι τώρα, έκτακτη σύνοδο κορυφής της ΕΕ και καταδίκη της αρχιδουλέμπορου Τουρκίας που θησαυρίζει 25 χρόνια απ’ το πνιγμένο αίμα των μουσουλμάνων μεταναστών: Οι καλοί μουσουλμάνοι συναγωνίζονται τους καλούς χριστιανούς, κι αυτό θα συνεχίσει να συμβαίνει, όσο δεν κατανοούμε  ότι το συμφέρον κινεί τον άνθρωπο, και βάσει αυτού του χαρακτηριστικού του  πρέπει να βελτιωθεί μέσω της παιδείας, όχι βάσει θνησιγενών ιδεοληψιών-θεωριών και εξωραϊσμών.
    Βέβαια για να μην καταντήσουμε να μιλάμε και να σκεφτόμαστε σαν Ευρωπαίοι, πρέπει να πούμε την αλήθεια: Ότι δεν γίνεται να μεταναστεύσει μια χώρα, η Συρία, κάτι αλλόκοτο συμβαίνει. Και δεύτερον, δεν μπορούμε να παρακάμψουμε την Παλαιστίνη και τους Παλαιστίνιους που πάλι συγκρούονται με τους Ισραηλινούς, με αφορμή τώρα ένα ψευδαισθησιακό πρόβλημα, ενδεικτικό όμως της φυσιογνωμίας του σύγχρονου κόσμου: το αν θα προσεύχονται και οι Εβραίοι στην πλατεία των Τεμένων, που είναι ιερός τόπος για τους δύο. Οι Εβραίοι προηγούνται χρονικά, βέβαια, αλλά δεν χάνει καθόλου το αποτρόπαιο μεγαλείο του ο παράλογος μονοθεϊστικός σκοταδισμός.
    Οι Παλαιστίνιοι λοιπόν δεν μετανάστευσαν, δεν εγκατάλειψαν την πατρίδα τους ούτε τον σκληρό άνισο αγώνα τους, με τόσες χιλιάδες θύματα, για ανεξαρτησία και κυριαρχία, που τους οφείλουν  οι Ισραηλινοί. Που κι αυτοί δεν ξέχασαν επί 2000 χρόνια την πατρίδα τους, αφ’ ότου τους εκδίωξαν οι Ρωμαίοι, και επέστρεψαν (δεν είναι του παρόντος, το πώς).
     Αυτοί οι Ευρωπαίοι όμως, πόσο εύσημα υποκρισίας και γελοιότητας δικαιούται να τους απονείμει κάποιος! Δείτε τους εγχώριους δούλους με πόση χαρά κούνησαν την ουρά τους κι έβγαλαν την γλώσσα έξω, μόλις η  Μέρκελ, «η μαμά της Ευρώπης» -συγγνώμη, μητέρες όλου του κόσμου- φωτογραφήθηκε με Σύρους πρόσφυγες. Ευτυχώς γι’ αυτήν, μερίμνησε και δεν πήγε στο Μπούχεβαλντ, που οι απόγονοι χρησιμοποιούν σήμερα ως στρατόπεδο προσφύγων. Γρήγορα βέβαια η ευκίνητη πολιτικός άλλαξε συμπεριφορά, αφού πρώτα κατακεραύνωσε την Ελλάδα που δεν φυλάει τα σύνορά της και δεν συνεννοείται με την Τουρκία και φυσικά δεν της απάντησε κανείς: οι μεγαλοφυΐες της πολιτικής και  οι εξ ίσου μεγαλοφυείς θεατές τους ήταν απασχολημένοι με τα ντιμπέιτ και τις δημοσκοπήσεις. Υπόδειγμα αυτισμού, λαός και εξουσία. Οι καλοί Ευρωπαίοι, λοιπόν:
    Μάζεψαν πρώτα τρόφιμα και ρούχα, κι ύστερα έκλεισαν τα σύνορα. Ανέστειλαν την συνθήκη Σένγκεν, κάτι που έπρεπε να είχε κάνει η Ελλάδα από παλιά για να πετύχει αναλογικό καταμερισμό. Ύστερα, οι πολιτισμένοι -αλλά πολιτισμός σημαίνει όχι μόνο επιτεύγματα, σημαίνει ήθος, σεβασμός του τρίτου,  αποφυγή εχθρικών ενεργειών κατά τρίτων. Οι Ευρωπαίοι δεν είναι πολιτισμένοι. Είναι μεθοδικοί και οργανωμένοι για να εξουσιάζουν, να αποικιοκρατούν, να γενοκτονούν: την μεθοδικότητα τους, η ανοργάνωτη περιφέρεια ονομάζει «πολιτισμό». Δεν είναι. Ούτε πρωτογενή πολιτισμό έχουν. Οι βάσεις τους είναι δανεικές. Ύστερα λοιπόν οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι έστειλαν αστυνομία στα σύνορα. Αρνήθηκαν αναλογικό καταμερισμό. Μετά έστειλαν στρατό. Τι σας θυμίζει αυτό;  Θυμίζω ότι η πλειοψηφία των μελών της ΕΕ και δη του ευρώ είναι χώρες που πολέμησαν με τους ναζί. Και είμαστε ακόμα στο ξεκίνημα.
    Ταυτόχρονα γερμανικές μεγαλοφυΐες τύπου Γκάμπριελ ανακάλυψαν ότι η Ελλάδα δεν είναι το μείζον πρόβλημα, είναι η μετανάστευση (που προκαλούν οι ίδιοι). Κρίμα, κομμάτιασε την ψυχική μας ισορροπία. Τόσα χρόνια είχαμε πιστέψει ότι το πρόβλημα στην Ευρώπη είμαστε οι ακάματοι ακαμάτηδες εμείς,  ο φπα στην ρίγανη κι ο φπα στους Φούρνους Ικαρίας. Να δώσουμε όμως συγχαρητήρια στην υπηρεσιακή κυβέρνηση, που εξέθεσε τους θλιβερούς νεόκοπους πολιτικάντηδες (που ύστερα από οκτώ μήνες θέτουν σε λειτουργία φανάρια κυκλοφορίας πριν τις εκλογές -στην Θηβών, στο Αγάλεω-), και κατόρθωσε να χειρισθεί το μεταναστευτικό και να ανακουφίσει την Λέσβο, εύχομαι και τα άλλα νησιά, ειδικά το ταλαίπωρο Αγαθονήσι.
     Δικαιούται επομένως κάθε Ευρωπαίος πολίτης (αν υπάρχει τέτοιος) να ρωτήσει ρητορικώς τους ιθύνοντες της ΕΕ: Τι κάνατε τόσα χρόνια, εκτός από το να υποδαυλίζετε εντάσεις και πολέμους στην Μέση Ανατολή και αλλού; Γιατί την ώρα που ο νεοναζιστής δολοφόνος Μπρέιβικ σκότωνε τα παιδάκια στην Νορβηγία, η Νορβηγική αεροπορία σκότωνε παιδάκια στην Λιβύη για να διώξει τον Καντάφι.
    Ο ανομολόγητος σκοπός ίδρυσης και ύπαρξης της ΕΕ είναι: Να μην ξαναπολεμήσουν οι Ευρωπαίοι μεταξύ τους,  μεταφέροντας τους πολέμους εκτός ηπείρου. Απ’ το σχέδιο τους εξαιρούν τους  Σλάβους που για λόγους αφορώντες την άξια ιατρικής μέριμνας  ψυχοπαθολογία τους,  δεν θεωρούν Ευρωπαίους. Ενδόμυχα τους θεωρούν κάτι σαν τους υπάνθρωπους, κατά Χίτλερ: δεν ξεχνιούνται αυτά ούτε είναι γεννήματα της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής, έχουν ρίζες στην ιστορία.
    Τι έκανε όμως η Ευρώπη, τι έκανε η Ελλάδα τόσα χρόνια; Αντί να αντιμετωπισθούν αυτά τα θεμελιώδη ζητήματα, και η δυτική υπογεννητικότητα, τα ευρωπαϊκά  ψευτοδάκρυα φτιάχνουν θάλασσες που μέσα τους πνίγονται όσοι μετανάστες σώθηκαν. «Πού είναι η ανθρωπιά της Ευρώπης;». Εκεί πού την άφησαν όσοι έκαναν τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Αυτοί που ίδρυσαν τα Μπούχεβαλντ, έκαναν τις σταυροφορίες, εξόντωσαν λαούς και πολιτισμούς σε όλες τις ηπείρους. Εκεί βρίσκεται η ανθρωπιά τους. Στις προθήκες των μουσείων τους με τα κλοπιμαία, αφού οι ίδιοι δεν έχουν να εκθέσουν τίποτα άλλο, εκτός από τα κρανία των θυμάτων τους. Απ’ αυτούς έχουμε δανεισθεί όμως, αυτοί μας διοικούν, λοιδορούν, απειλούν για αναρίθμητη φορά (βλ. δηλώσεις; Γιούνκερ, Ντάιζελμπλουμ). Πρέπει να σκεφθούμε πώς και γιατί οδηγήθηκαν στην χρεοκοπία τα δύο ελληνικά κράτη, των Κυπρίων  κλέψανε και τις καταθέσεις, σύμφωνα με την πάγια ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, εμείς το αποφύγαμε για την ώρα. Αντί όμως να αναζητούμε τρόπους να απελευθερωθούμε, παρακολουθούμε τις ανοησίες των πολιτικών αρχηγών.
     Που με την πρωτοφανή αναισθησία τους θέτουν, χωρίς να το καταλαβαίνουν, ένα μείζον ζήτημα. Την ισχύ και το μέλλον της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στον δυτικό κόσμο. Αυτό ακριβώς  απασχολεί και την ηγεσία της ΕΕ, κατά κόρον.
     Δεν είμαστε όμως μόνο βυθισμένοι στην χαύνωση των περιττών  εκλογών με δυστυχώς μόνο δύο αντιμνημονιακά κόμματα (Ανταρσύα/Λαϊκή Ενότητα, εξαιρούνται τα απολιθώματα), αλλά αδυνατούμε και να καταλάβουμε ότι παρά τα ελαττώματά μας, έχουμε αντικειμενικούς λόγους να υπερασπιζόμαστε την ιστορική διαδρομή μας και να μην αναμειγνύουμε τα μείζονα με τα ελάσσονα:
    «Ούνα φάτσα αλλά όχι ούνα ράτσα», μας μέμφεται το «Βήμα» για την σωστή απόφαση των Ιταλών να επιλέγουν διευθυντές μουσείων τους με διεθνή διαγωνισμό. Ευτυχώς που  δεν είμαστε ούνα ράτσα. Δεν είμασταν εμείς στον  Άξονα, δεν κάναμε ολοκαυτώματα (Δομένικο Λαρίσης, πχ), δεν επιτεθήκαμε στην Αιθιοπία,  δεν δολοφονήσαμε ξένους ναυτικούς (΄Ελλη), δεν βυθίσαμε πλοία με Αλβανούς μετανάστες.
    Εμείς είμαστε «τα κακομαθημένα παιδιά της Ιστορίας», κατά την στομφώδη γνωμάτευση πολυδιαφημιζόμενου οικονομολόγου-ιστοριοδίφη. Επομένως, καλά κάνουνε τα α-κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας (Γερμανοί, Ιταλοί, Τούρκοι, Εγγλέζοι, πχ) και δώσαν ένα μαθηματάκι στους κακομαθημένους. Λίγοι ήταν οι 300.000 κακομαθημένοι που δολοφονήθηκαν από πείνα στην διάρκεια της Ιταλογερμανικής κατοχής. Λίγοι ήταν  όσοι πέθαναν στα τούρκικα τάγματα εργασίας που ίδρυσαν Γερμανοί για χάρη των τούρκων φίλων τους (μόλις πρόσφατα αναγνωρίζεται ο ρόλος πρότυπο του Κεμάλ για τον Χίτλερ. Βλ: Ο Ατατούρκ στο φαντασιακό των Ναζί, Στέφραν Ίχριγκ). Λίγοι ήταν οι απαγχονισμένοι, οι αγνοούμενοι και οι εγκλωβισμένοι στην Κύπρο. Λίγοι οι νεκροί στον εμφύλιο. Λίγα πάθανε οι κακομαθημένοι.
    Είναι προφανές πώς δεν γίνεται να μισείς τον εαυτό σου και να προχωράς μπροστά. Θέλει δουλειά πολλή και εκ θεμελίων για να σωθεί η Ελλάδα κι ο Ελληνισμός. Κι όσοι δυσανασχετούν με την  Ελληνική ταυτότητά τους, ας την πετάξουν κι ας κρατήσουν αυτήν του Ευρωπαίου. Υπάρχει ιδιότητα τιμιοτέρα;
    ΥΓ.  Είχα γράψει (στο άρθρο «Η συμφορά παραμονεύει») ότι δεν υπήρχε περίπτωση εξόδου από το  ευρώ. Ιδού τώρα: «Την αποκάλυψη ότι οι απειλές περί Grexit δεν ήταν ποτέ «μια πραγματική πιθανότητα» καθώς θα ήταν παράνομη έκανε ο αντιπρόεδρος της ΕΚΤ Βίτορ Κοστάντσιο σε συνέντευξή του στο Reuters», 16-9-15. Το ίδιο είχε ανακοινώσει 30-6-2015 (βλ. Εφημερίδα των Συντακτών) κι η Danuta Huebner, πρόεδρος της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων του Ευρωκοινοβουλίου. Γιατί  μας λένε όλοι ψέμματα, ας το απαντήσουμε μόνοι μας.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here