Η ευκαιρία των εκλογών

Του Βαγγέλη Παναγόπουλου

Γιατί γίνονται εκλογές; Γιατί δεν υπάρχει εθνική συνεννόηση; Ερωτήματα που υποβάλλονται, ρητορικά πολλάκις, προς τον Αλέξη Τσίπρα από τη μείζονα κυρίως αντιπολίτευση αλλά και από το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ.

Σαν να μην έχει καταλάβει κανένας γιατί γίνονται εκλογές. Μα για να ξεκαθαρίσει η ήρα από το στάρι, που λέει ο λαός και ο « καθαρός» πλέον ΣΥΡΙΖΑ να διεκδικήσει και να πάρει το μερίδιο που του αναλογεί από το εκλογικό σώμα και βάσει αυτού να καθορίσει την πορεία του.

Δύο αποφάσεις έλαβε υπό ασφυκτική πίεση ο Αλέξης Τσίπρας, στη διάρκεια της επτάμηνης διακυβέρνησης. Την υπογραφή του τρίτου μνημονίου, γιατί ενδεχόμενη ρήξη θα είχε τεράστιες προσωπικές συνέπειες μιας και δεν είχε εντολή για κάτι τέτοιο και την παραίτηση της κυβέρνησης για προκήρυξη εκλογών καθώς αν δεν γινόταν αυτό θα ήταν στο εξής και μέχρι την ανατροπή του, ένας πρωθυπουργός υπό ομηρία.

Ο αντίλογος: Και τι φταίει ο λαός να ταλαιπωρείται με αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις, η οικονομία να μη μπορεί να σηκώσει κεφάλι, οι δανειστές να απαιτούν όλο και περισσότερα, η χώρα να βρίσκεται για πάνω από 5 χρόνια σε καθεστώς οικονομικής και μερικώς εθνικής εξάρτησης;

Η άποψη του γράφοντος  είναι ότι και ο λαός έχει σαφέστατα ευθύνες. Και ενώπιον αυτών των ευθυνών βρίσκεται σήμερα καλούμενος να ξεκαθαρίσει  την κατάσταση για να κυβερνηθεί ο τόπος.

Είναι φανερό ότι εδώ  και μερικά χρόνια, οι λεγόμενες  «καθαρές λύσεις»  των αυτοδυναμιών αποτελούν παρελθόν για την πολιτική μας σκηνή. Μετά το πάθημα από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου,  οι ψηφοφόροι και δικαίως είναι φειδωλοί στην προτίμησή τους προς ένα κόμμα. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 με το μπόνους των 50 εδρών, με τους Σαμαροβενιζέλους στο ναδίρ, με τα λαικά στρώματα εξουθενωμένα στην κυριολεξία, δεν κατάφερε να αποκτήσει αυτοδυναμία και χρειάστηκε τη στήριξη των ΑΝΕΛ για να κυβερνήσει. Πόσο μάλλον τώρα, με τα όσα μεσολάβησαν.

Οδηγούμαστε λοιπόν σ’ ένα εκλογικό ντέρμπι σύμφωνα και με τις πρώτες  – πόσο αξιόπιστες άραγε; – δημοσκοπήσεις, ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ  και τη Νέα Δημοκρατία. Η ψυχρή εκτίμηση των στοιχείων οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πιθανότερη εκδοχή είναι να αναδειχθεί πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ. Για αυτοδυναμία, ούτε λόγος.

Μετά λοιπόν την πρώτη, χαμένη θα έλεγε κανείς, ευκαιρία της  επτάμηνης διακυβέρνησης, παρουσιάζεται μια νέα, που μπορεί να αποκλείσει τους θιασώτες των απολύσεων και της άκρως νεοφιλελεύθερης πολιτικής από μια δεύτερη επιδρομή στην εξουσία. Εξάλλου μέσα σε τόσο λίγο χρόνο η σκιά του Σαμαρά και των φίλων του είναι ακόμα βαριά στη Νέα Δημοκρατία.

Μια κυβέρνηση λοιπόν μετά τις εκλογές με όλους όσοι προτάσσουν το τέλος των απολύσεων, τη μάχη για την  ανακούφιση των ασθενέστερων τάξεων με εξεύρεση ισοδύναμων στα σκληρά μνημονιακά μέτρα, με μια προσπάθεια οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης  στην οποία θα συμβάλλουν και αυτοί που μονίμως απολαμβάνουν.

Είναι έστω και τώρα, μια ευκαιρία. Να …ξεκουραστεί το καταπονημένο, από τα εξουθενωτικά μέτρα που έχει επιβάλλει, πολιτικό προσωπικό της Νέας Δημοκρατίας ( βλέπε ΒοριδοΓεωργιάδηδες) να αποκτήσει το  κόμμα, το μετά Σαμαρά, προφίλ του και να μπορέσει η χώρα, έστω και εντός μνημονίου, αλλά με μια άλλη πολιτική ματιά και πρακτική, να προσφέρει μια ελπίδα στους καταφρονεμένους  που όλο και πολλαπλασιάζονται.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here