Του Μάρκου Χαρίτου

 

Ήδη από την θητεία του αλλοπρόσαλλου Τράμπ έγιναν φανερά τα ρήγματα στην μεταπολεμική συμπόρευση ΗΠΑ – Γερμανίας, όμως φαίνεται πως η ρουζβελτιανή θεματική που με ταχύ ρυθμό εισάγει στον παγκόσμιο διάλογο ο Μπάιντεν συναντά τα αυτοαναφορικά αντανακλαστικά της Γερμανίας, τουλάχιστον όσο ο μεγάλος συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατίας και SPD βρίσκεται στην κυβέρνηση.

Η χώρα μας έχει υποφέρει τα πάνδεινα από την αδυναμία των πολιτικών ελίτ να συλλάβουν την δυναμική των διεθνών σχέσεων και να τοποθετηθούν αναλόγως και κατά τρόπο που να ευνοεί το εθνικό συμφέρον.

Άλλες φορές αυτό αφορούσε ένα τμήμα του πολιτικού προσωπικού, όπως πχ εν όψει του Α’ παγκ πολέμου, όταν οι οπαδοί του Γερμανόφιλου Κωνσταντίνου οδήγησαν στον Εθνικό Διχασμό παρά να αποδεχθούν το γεγονός ότι η χώρα μας αδήριτα έπρεπε να συμβαδίσει με την Ανταντ. Και από αυτό το σημείο δεν χρειάστηκαν παρά 7 χρόνια για να φθάσουμε την Μικρασιατική Καταστροφή.

Με την λήξη του Β’ παγκ πολέμου οι δύο πλευρές, όπως τις διαμόρφωσε η Κατοχή και η Αντίσταση, δηλαδή το ΚΚΕ από την μία και η πλευρά, και οι αυτοπροσδιοριζόμενες ως  Εθνικές δυνάμεις αδυνατούσαν να συμβαδίσουν με το γεγονός του διαμοιρασμού της Ευρώπης σε 2 σφαίρες επιρροής, από την μία αυτήν του λεγόμενου Δυτικού Κόσμου και από την άλλη την Σοβιετική. Έτσι αντί η Ελλάδα να συνεχίσει την προδρομική πορεία που ξεκίνησε στα βουνά της Ηπείρου τον Οκτώβρη του 1940 συμμετέχοντας στην καταδίωξη των Ναζί μέχρι την τελική Νίκη, άφησε αυτό να το πράξει η Βουλγαρία που μέχρι τότε ήταν  μέλος του Άξονα, και μάλιστα με τα ίδια στρατεύματα που εν μία νυκτί από Αξονικά μεταμορφώθηκαν σε Συμμαχικά.

Αντί των αυτονόητων πράξεων συνδιαλλαγής των δύο παρατάξεων η χώρα διολίσθησε στον εμφύλιο και οι δωσίλογοι μπουκάρισαν στο πρυτανείο κομίζοντας όλα τα αβρά ήθη με τα οποία γαλουχήθηκαν επί κατοχής.

Μακρινή συνέπεια του εμφυλίου είναι το πραξικόπημα του 1967 και η καταστροφή στην Κύπρου το 1974.

Η ηγέτες της Μεταπολίτευσης Κων/νος Καραμανλής και Ανδρέας Παπανδρέου αποτελούν ένα πρόσφατο φωτεινό διάλειμμα, επιδεικνύοντας σημαντική ικανότητα στο να αντιλαμβάνονται και να αλληλεπιδρούν θετικά για την χώρα με τις διεθνείς συγκυρίες και ισορροπίες, ο καθένας από την πλευρά του και την οπτική γωνία που είχε για τα πράγματα.

Στο σήμερα αν και πλέον είναι ολοφάνερο ότι ο κόσμος βαδίζει προς νέες ισορροπίες η χώρα φαίνεται εγκλωβισμένη σε μία εμμονική φιλοευρωπαϊκή ρητορική η οποία πρακτικά το μόνο κάνει είναι να εισάγει αμάσητες τις ντιρεκτίβες της ευρωγραφειοκρατίας ως θέσφατα, ανεξάρτητα από το αν εξυπηρετούν, είτε την χώρα μας, είτε έστω το όραμα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Την ίδια ώρα έχει καταστεί πασιφανές ότι η Ευρώπη όχι μόνον δεν αναδεικνύεται σε διεθνή παράγοντα, λόγω της υποτιθέμενης ενοποίησης που θα επιτύγχανε ο κοινός οικονομικός και νομισματικός χώρος, αλλά αντίθετα χάνει διαρκώς έδαφος ως παράγων της διεθνούς τάξεως πραγμάτων.

Για την χώρα μας το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης όπως συνελήφθη ως εθνικός στόχος στα μεταπολεμικά χρόνια και όπως υλοποιήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης δεν μπορεί να παραμένει ένας σταθερός προσανατολισμός, χωρίς να αποτιμηθεί η αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και η διαφαινόμενη σύγκρουση την οποία επιδιώκουν οι ΗΠΑ με την Γερμανική Ευρώπη

Από την πλευρά της η Γερμανία έχει θίξει το κεντρικό δόγμα της Δυτικής αρχιτεκτονικής που είναι ο περιορισμός και η ανάσχεση (containment) της χώρας που ελέγχει την καρδιά της Ευρασίας, τον χώρο δηλαδή που κατέχει η Ρωσία και για ένα διάστημα η Σοβιετική Ένωση.

Η κινήσεις της Γερμανίας υπέρ του North Stream οδηγούν σε δομική σύγκρουση με τις ΗΠΑ, λόγω της άτυπης συμμαχίας 2 σημαντικών χερσαίων δυνάμεων, της Ρωσίας και της Γερμανίας με δίαυλο την ενέργεια.

Σημαντικοί παράγοντες των ελίτ των ΗΠΑ έχουν αρχίσει να αναθεωρούν την μεταπολεμική στήριξη της Γερμανίας ως πυλώνα της Ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής.

Στο επιδραστικό Αμερικάνικο περιοδικό Geopolitical Futures ο αρχισυντάκτης του George Friedman με αφορμή την συνθηκολόγηση της Γερμανίας την 8η Μαΐου 1945 ( https://geopoliticalfutures.com/germany-may-8-1945/ ), αναθεωρεί μέσω ενός σύντομου άρθρου την ονοματολογία των 2 παγκοσμίων πολέμων που έλαβαν χώρα τον εικοστό αιώνα.

Σύμφωνα με τον συντάκτη δεν υπάρχουν 2 παγκόσμιοι πόλεμοι αλλά ένας Γερμανικός Πόλεμος με μια σχεδόν εικοσαετή ανακωχή μεταξύ της λήξης του Α’ παγκ πολέμου του 1918 και της έναρξης του Β’ παγκ πολέμου το 1939.

Η πρωτοφανέρωτη αυτή θέση, που θεωρεί την ήττα του 1945 ως ένα κόμμα στην ιστορία που μένει να αποδειχθεί αν θα μετατραπεί σε τελεία, απαντά στην θέση που διατύπωσε στην δεκαετία του 1980 ο Γερμανός ιστορικός Ernst Nolte περί Ευρωπαϊκού Εμφύλιου που παρακάμπτει την Γερμανική Ευθύνη για την έναρξη των 2 Παγκοσμίων Πολέμων εισάγοντας ως κομβικό γεγονός την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, με την οποία κατά την άποψή του ξεκινά ένας Ευρωπαϊκός Εμφύλιος με ταξικά χαρακτηριστικά.

Ανακύπτει εύλογα το ερώτημα: αν η ηγέτιδα χώρα του Δυτικού Κόσμου, που ουσιαστικά υπήρξε η βασική αιτία για την έναρξη των διαδικασιών Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και μέσω αυτής για την επάνοδο της Γερμανίας στο μεταπολεμικό status quo, βρίσκεται σε πορεία αναθεώρησης της σχέσης της με την ηγέτιδα χώρα της Ευρώπης, τότε σε αυτό το νέο σκηνικό η θέση της χώρας μας ποιά πρέπει να είναι;

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here