Η διαχείριση του περιπτέρου και κάποιων εκατομμυρίων επισκεπτών

 

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Την πρώτη φορά δεν έδωσα σημασία. Τη δεύτερη, αναζήτησα την αιτία. Ξημερώματα, αρκετά κάτω απ’ το παράθυρό μου στον τέταρτο όροφο, και γινόταν ασυνήθιστη, για τη συγκεκριμένη πρωινή ώρα, φασαρία. Άνοιξα την κουρτίνα και τους είδα εκεί χαμηλά. Μια ομάδα, ένα μάλλον δημοτικό συνεργείο, καθάριζε τη μικρή  παιδική χαρά απ’ τα σκουπίδια της προηγούμενης μέρας και  την ίδια στιγμή κάποιοι συνάδελφοί τους επιθεωρούσαν τις εγκαταστάσεις της περιοχής και τη λειτουργία τους οι οποίες σε λίγες ώρες θα γέμιζαν με παιδικές φωνές και στις οποίες θα δραστηριοποιούνταν οι μικροί καθημερινοί επισκέπτες, προφανώς για λόγους ασφάλειας των μικρών ψυχών. Η ίδια και απαράλλαχτη προληπτική διαδικασία συνεχίστηκε όλες τις μέρες που βρέθηκα και παρατηρούσα  εκείνο το μέρος, πίσω από ένα   ξενοδοχείο, κάτω χαμηλά κοντά στο άγαλμα του Κολόμβου και πάνω στις Ράμπλας, τον γνωστό, πανέμορφο  και χιλιοειπωμένο δρόμο της Βαρκελώνης. Βρίσκομαι εδώ, απ’ τα τέλη Ιουλίου μέχρι και τις πρώτες μέρες του Αυγούστου. Για την συγκεκριμένη εποχή, υπάρχει η συνηθισμένη κοσμοσυρροή στην πόλη ετούτη, την πρωτεύουσα της Καταλωνίας. Κάποια εκατομμύρια ξένων επισκεπτών την επισκέπτονται σε ετήσια βάση και βρίσκονται σε διάφορα μέρη της απολαμβάνοντας τα καλά της, τα οποία ομολογουμένως είναι πάμπολλα και βρίσκονται σε καθημερινή σχεδόν επίδειξη!  Πλούσιο πολιτιστικό ρόστερ, απ’ το οποίο κάτι θα βρεθεί να τραβήξει την προσοχή και να μην αφήσει αδιάφορο ακόμα και τον τελευταίο επισκέπτη της.

Το σπίτι που έζησε ο Αντόνιο Γκαουντί στα τελευταία χρόνια της ζωής του μέσα στο Πάρκο Γκιουέλ.

 

Η μερίδα του λέοντος,  όμως, εξακολουθεί να ανήκει στη Λα Σαγράδα Φαμίλια, η οποία αποτελεί αναμφισβήτητα το βαρύ πυροβολικό της πόλης. Ο ναός της Αγίας Οικογένειας, ο οποίος ανεγείρεται εδώ και κάποιες δεκαετίες, περίπου ενάμισι αιώνα, δρομολογείται με σκοπό να περατωθεί στα 2026, χρονιά κατά  την οποία συμπληρώνονται εκατό χρόνια από το θάνατο του εμπνευστή της, του μεγάλου τέκνου της, του Αντόνιο Γκαουντί (1852-1926), που άφησε παρακαταθήκη, μεταξύ των πολλών άλλων κτισμάτων,  ετούτο το μεγαλειώδες δημιούργημα, ο θεμέλιος λίθος του οποίου τοποθετήθηκε στα 1882. Οι εργασίες φαίνεται καθαρά πως επιταχύνονται, για να πετύχουν τον παραπάνω σκοπό, ειδικά τα τελευταία χρόνια.

Η εκκλησία της Σαγράδα Φαμίλια, σήμερα. Υπολογίζεται η κατασκευή της να τελειώσει το 2026. Ο θεμέλιος λίθος της τοποθετήθηκε στα 1882!

 

Ο θάνατος του μεγάλου δημιουργού υπήρξε από κάθε πλευρά άδικος! Στις 7 Ιουνίου 1926, και ενώ περπατούσε αμέριμνος, όπως πάντα άλλωστε,  πραγματοποιώντας την διαδρομή προς την κοντινή  εκκλησία για τη συνηθισμένη καθημερινή του προσευχή, παρασύρθηκε ξαφνικά από διερχόμενο τραμ και τραυματίστηκε  σοβαρά. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο Νοσοκομείο Σάντα Κρέου, και λόγω της έλλειψης σχετικών εγγράφων και της πενιχρής του ενδυμασίας, τον θεώρησαν ζητιάνο, με αποτέλεσμα να μην του παρασχεθεί άμεση και ικανοποιητική ιατρική βοήθεια. Τον αναγνώρισαν όμως την επόμενη μέρα, αλλά η κατάστασή του είχε επιδεινωθεί πολύ για να επωφεληθεί από την όποια εφαρμοζόμενη θεραπεία. Ο Αντόνιο Γκαουντί, πέθανε στις 10 Ιουνίου 1926 στην ηλικία των 73 ετών και θάφτηκε δύο ημέρες αργότερα, φυσικά σε μια κρύπτη στο υπόγειο της Σαγράδα Φαμίλια, με μεγάλο πλήθος πολιτών που συγκεντρώθηκε για να τον αποχαιρετήσει. Ο τάφος του σήμερα δεν είναι άμεσα επισκέψιμος, αλλά μπορεί κάποιος να τον δει από ψηλά στο υπόγειο της εμβληματικής εκκλησίας. Από την εκκλησία αυτή και έως το Νοσοκομείο που άφησε την τελευταία του πνοή, ο δρόμος φέρει το όνομά του.

Η πρόσοψη του εκπληκτικής αρχιτεκτονικής ιστορικού Νοσοκομειακού συγκροτήματος  Σάντα Κρέου και Σάντα Πάου. Λίγοι το γνωρίζουν και ακόμα λιγότεροι το επισκέπτονται! Σταμάτησε να λειτουργεί ως Νοσοκομείο εδώ και λίγα χρόνια και τώρα άνοιξε τις πύλες του ως σημαντική ιστορική τοποθεσία της περιοχής.

 

Και μπορεί η εκκλησία της Σαγράδα Φαμίλια να αναμένει την έναρξη της λειτουργίας της η οποία όπως είναι ευνόητο προβλέπεται συνταρακτική, αλλά το Νοσοκομείο Σάντα Κρέου, έκλεισε τις πύλες του. Σπάνια αναφέρεται από τους τουριστικούς οδηγούς, οι επισκέπτες δεν το γνωρίζουν, αλλά οι άψογα συντηρημένες εγκαταστάσεις του αποζημιώνουν περίτρανα τον επισκέπτη που θα αποφασίσει να φτάσει μέχρι εκεί. Μεγάλο συγκρότημα κτιρίων με μοντερνιστικές προσόψεις και βεβαίως έκδηλη την γοτθική επιρροή στην αρχιτεκτονική. Η περιήγηση μέσα σε αυτά, αποκαλυπτική για πολλά θέματα. Πάνω απ’ όλα, όμως, για μια σειρά ιστορικών, πολιτιστικών και ιατρικών δραστηριοτήτων του εικοστού αιώνα. Οι επικεφαλής της Βαρκελώνης έχουν βαλθεί να προστατεύσουν την πολιτιστική τους κληρονομιά με τρόπο αποφασιστικό και φροντίζουν ότι τους δώρισαν οι πρόγονοί τους. Σε αυτό φυσικά συντελεί με αποτελεσματικό τρόπο και το, κατά το μάλλον ή ήττον, υψηλό εισιτήριο εισόδου στις περισσότερες ιστορικές  τοποθεσίες με έντονο πολιτιστικό ενδιαφέρον.  Οι ώρες εισόδου και λειτουργίας τους στα περισσότερα από αυτά αυστηρά καθορισμένες. Σε μερικά απαιτείται η εκ των προτέρων ηλεκτρονική κράτηση από τον μελλοντικό επισκέπτη. Φυσικά δεν θα μπορούσε να γίνει και αλλοιώς! Ο ολοένα και αυξανόμενος όγκος των επισκεπτών, δεν χωράει καθυστερήσεις και παραλείψεις, ούτε φυσικά και αναβολές και κλεισίματα χώρων έτσι κατά το δοκούν του καθενός και το σπουδαιότερο για λόγους περίεργους. Συζητάω με ένα γνωστό από παλιά που δραστηριοποιείται με ενεργό τρόπο εδώ και κάποιες δεκαετίες στα τεκταινόμενα του Ισπανικού τουρισμού. Κάποιες αιχμές του για το δικό μας σύστημα λειτουργίας των αρχαιολογικών χώρων, είναι αρκούντως δηκτικές και αφοπλιστικές. Οι πολιτικοί σας πρώτα πρέπει να μάθουν τη διαχείριση ενός κιόσκι, περιπτέρου δηλαδή, και ύστερα όλα τα άλλα, λέει με σοβαρή διάθεση, και μου αναφέρει το κλείσιμο πριν από κάποιες μέρες του αρχαιολογικού χώρου της Ακρόπολης όταν γνωστοί του που τον επισκέφτηκαν τον βρήκαν κλειστό λόγω… ζέστης!

Η παλιά και ιστορική αρένα της Βαρκελώνης στην Πλατεία Ισπανίας. Ολόκληρο το εσωτερικό της γκρεμίστηκε και εξαφανίστηκε από προσώπου γης και μετατράπηκε δυστυχώς σε σύγχρονο αλλά εντελώς άχαρο εμπορικό κέντρο!

Καύσωνας εδώ αυτές τις μέρες, και όλοι οδεύουν εδώ κι’ εκεί. Γύρω στο ένα εκατομμύριο κάτοικοι της πόλης, από τα τέσσερα-πέντε συνολικά, έφυγαν για τα εξοχικά τους κτίσματα και τις παραλίες της περιοχής.  Οι υπόλοιποι βολεύονται με τα κλιματιστικά τους, κάτω από τα πάρκα και τα δέντρα την ημέρα, κάνοντας έτσι την κίνηση για τους περιφερόμενους, κάπως καλύτερη και πιο υποφερτή. Το πάρκο Ντε Λα Σιουταντέλα, έχει την τιμητική του αυτές τις μέρες. Με το ζωολογικό του κήπο, τη λίμνη με τις βάρκες της, τα ψηλά δέντρα του, αποτελεί πόλο έλξης ειδικά ετούτες τις ζεστές μέρες. Οι μετεωρολόγοι διατείνονται ότι το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου, η θερμοκρασία θα σπάσει κάθε προηγούμενο ευρωπαϊκό ρεκόρ, και  θα πλησιάσει τους πενήντα βαθμούς Κελσίου. Οι τουρίστες αναζητούν προστασία μέσα στα υπέροχα μουσεία της πόλης, με τα έργα των μεγάλων ζωγράφων της περιοχής. Άλλοι ανεβαίνουν στους λόφους τριγύρω από την πόλη με κάθε διαθέσιμο μέσο. Το τελεφερίκ από χαμηλά κάτω στο λιμάνι, οδηγεί σε λίγα λεπτά ψηλά εκεί όπου βρίσκονται οι καλά διατηρημένες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις, το Ισπανικό χωριό, το Ίδρυμα Χουάν Μιρό, και το Εθνικό Μουσείο Τέχνης της Καταλωνίας, μεταξύ των άλλων. Εντυπωσιάζει ειδικά από ψηλά η θέα της παλιότερης αρένας της Βαρκελώνης. Εντελώς άδοξα, λένε οι περισσότεροι,  γκρεμίστηκε και εξαφανίστηκε από προσώπου γης και μετατράπηκε δυστυχώς σε σύγχρονο αλλά εντελώς άχαρο εμπορικό κέντρο.  Ευτυχώς παρέμεινε το εξωτερικό της μέρος ανέγγιχτο, αλλά με κάποιες αρχιτεκτονικές πινελιές που θυμίζουν έλλειψη σεβασμού σε εμβληματικές εγκαταστάσεις, έστω κι αν αυτές αποτέλεσαν τον τόπο θανάτωσης κάποιων ταύρων σε παλιότερες εποχές. Οι συζητήσεις συνεχίζονται με το  μικρότερο ερέθισμα στους Ισπανούς της Καταλωνίας, με γνώμες και απόψεις εν πολλοίς αντικρουόμενες.

Βέβαια δεν είναι μόνο αυτό. Για την ώρα κάποιοι ηγέτες και προσπάθειες βρίσκονται σε ανακωχή, όσον αφορά τον αγώνα τους για απόσχιση από τον ευρύτερο κορμό της Ισπανίας, με ότι θετικό και αρνητικό συνεπάγεται αυτό. Ο πλούσιος βορράς, δηλαδή αυτοί, λένε, χρηματοδοτεί το Νότο κι’ αυτό το θεωρούν άδικο. Σε πολλά μπαλκόνια και σπίτια, υπάρχουν ακόμα σκισμένα πανό με τα σχετικά συνθήματα της απόσχισης, όπως και μερικά άλλα γραμμένα σε παράμερους τοίχους.  Το μεταναστευτικό πρόβλημα μάλλον δεν τους απασχολεί, αφού ενώ είχαν ετοιμάσει χώρους να φιλοξενήσουν κάπου δέκα χιλιάδες μετανάστες βοηθώντας την Ελλάδα και την Ιταλία που είχαν δεχτεί τον μεγαλύτερο όγκο, οι τελευταίες ξαφνικά, λένε, και για περίεργο λόγο δεν τους έστειλαν. Οι ιθύνοντες ισχυρίζονται ότι το έκαναν για να  εισπράξουν εκείνες την ευρωπαϊκή αποζημίωση,  κάποιες εκατοντάδες ευρώ μηνιαίως για τον καθένα από αυτούς τους δύσμοιρους μετανάστες. Πάντως δεν έχουν παράπονο πάνω σε αυτό, αφού ούτως ή άλλως φιλοξενούν σημαντική μερίδα ξένων, από τα γνωστά τους μέρη της Λατινικής Αμερικής. Η αποικιοκρατική ιστορία της χώρας τους, ως γνωστόν,  είχε άμεση εμπλοκή και σε αυτό το θέμα!

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here