Η ασύμβλητη εμβέλεια του βλέμματος

 

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

 

Οι ζωγράφοι βέβαια έχουν τη δική τους προοπτική και άποψη. Απεικονίζουν πολλάκις τα πράγματα εκ του ‘μακρόθεν’, αλλά εμείς από μεριά μας ποτέ δεν δυνάμεθα να εισέλθουμε στα ενδότερά τους και να ανιχνεύσουμε τις εσώτερες ανάγκες τους, εκείνες τις περίεργες μοναδικές ωθήσεις, τα βαθύτερα προκλητικά κίνητρα και τις εμπνεύσεις οι οποίες τους οδήγησαν εκεί στον επιθυμητό στόχο, στη συγκεκριμένη κάθε φορά καλλιτεχνική δημιουργία. Η απόσταση για εμάς τους υπόλοιπους, πάντα προσδίδει ξεχωριστή, όχι πάντα ιδιαίτερα ελκυστική, γοητεία στη θέα. Γνωστή και τεκμηριωμένη, ποικιλοτρόπως, άποψη. Κάποια χρόνια παλιά, ο Ελβετός ψυχίατρος Καρλ Γιούνγκ, κατέληγε αναπολώντας το περιβάλλον του,  λέγοντας πως εκείνος που  κοιτάζει προς τα έξω ονειρεύεται, ενώ όποιος στρέφει το βλέμμα του προς τα  μέσα,  ξυπνάει. Συμφωνούσαν, άλλωστε,  με αυτόν κι’ άλλοι πολλοί. Ευκολότερα να δεις κάτι μακρυνό παρά κοντινό σου, συμπλήρωνε και ο Γκαίτε. Μετά από αυτά, τι να σκεφτόταν,  άραγε, ο Φρανκ εκείνες τις επτά ώρες που βρέθηκε αγκαλιασμένος με  την Ντόρις Βίντερ, στη ‘Μέρα χωρίς όνομα’ του Φρίντριχ Άνι; Πόση ψεύτικη συμπόνια, πόσα άχρηστα λόγια παρηγοριάς εμφιλοχωρούσαν σε εκείνο  το σχοινοτενές  διάστημα όταν σφίγγοντάς την, παλινδρομούσε παράλληλα και βυθιζόταν στις υπόγειες κατακόμβες του δικού του παρελθόντος; Πόσα  ανίκανα λόγια  υπήρχαν κρυμμένα στα ογκώδη του λεξικά; Εκεί, όμως, δεν υπήρχε καμία ασύμβλητη θέα, ούτε κάτι άλλο ελκυστικότερο. Στα ημερολόγια, βέβαια, μπορεί  να πει κανείς τα πάντα, χωρίς να ντρέπεται για τίποτα, αλλά εδώ; Άνθρωποι, λοιπόν, που βρέθηκαν με τον ένα ή άλλο τρόπο δίπλα μας, κοντά μας, εμπεριέχοντας τη δική τους κρυμμένη ομορφιά, ορισμένα άλλα υποδόρια χαρίσματα, κι’ όμως πέρασαν κερδίζοντας την προκλητική αδιαφορία ή και την πρωτόγνωρη δυσπιστία από μεριάς μας. Ανθρώπους που βρέθηκαν στον οπτικό μας χώρο, αλλά εμείς δεν είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη συνάντηση! Πόσο όμως, αλήθεια, και πότε είμαστε έτοιμοι, και κυρίως πόσο αντέχουμε να αναμετρηθούμε με το παρελθόν, να αναστατωθούμε από θαμμένες στο υποσυνείδητο σκέψεις, να ατενίσουμε κατάματα τη σκληρή και ανίκανη, σε μεγάλο βαθμό,  πραγματικότητα; «Ο ήλιος πάντα ανατέλλει», έλεγε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, πολλές δεκαετίες  πριν, στον προηγούμενο φευ αιώνα,  αλλά εμείς τώρα λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα αυτά, ας μην τον αφήνουμε να δύει δυό φορές την ίδια μέρα! «… Στην πραγματικότητα εμείς αλλάζουμε, όλοι αλλάζουμε…Και κλείνουμε τα μάτια και φανταζόμαστε πως ο άλλος έχει μείνει ο ίδιος, όπως τότε που τον γνωρίσαμε…   Συνέχεια, σ’ όλη μας τη ζωή, επιμένουμε να βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο. Να μείνει για πάντα όπως ήταν… σαν ν’ ατενίζουμε από ένα παράθυρο το παρελθόν που έχει πάψει προ πολλού να υπάρχει…», κάποια από τα μεστωμένα και κατασταλαγμένα λόγια ενός δευτερεύοντος χαρακτήρα στη ‘Μέρα χωρίς όνομα’ του Φρίντριχ Άνι!

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here