Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ

Η μάχη στο εχθρικό περιβάλλον υπήρξε ιστορικό προνόμιο της Αριστεράς. Την περίοδο της προδικτατορίας τούς υποψηφίους της ΕΔΑ προσπαθούσαν να τους εμποδίσουν στην προεκλογική πορεία τους, είτε με βουβά ξύλα εγκάρσια του δρόμου, είτε με φούμο στο αυτοκίνητο, με αγανακτισμένους πολίτες (συνηθέστατα παρακρατικούς λούμπεν), κυρίως όμως με κατατρομοκράτηση του ακροατηρίου.

Όποιος θα πήγαινε στο καφενείο να ακούσει τον αριστερό ομιλητή θα το πλήρωνε ακριβά. Δεν ήταν ότι στεναχωρούνταν ο υποψήφιος που έμενε μόνος ακροατής του εαυτού του όσο ότι διδάσκονταν οι πολίτες τον φόβο, την αποτελεσματικότητα της ασφαλίτικης παρέμβασης. Τη μεταδικτατορία αυτά γενικώς εξέλιπαν εκτός κι αν κάποιος στο χωριό ήθελε να γλείψει τον κομματάρχη του και βιαιοπραγούσε ή μπουγέλωνε. Βεβαίως στις μαζικές εκδηλώσεις, κυρίως στον χώρο της πόλης, αναβίωνε η σκληρότητα, ακόμα και η εγκληματικότητα. Όχι μόνο τα περιστατικά της ατιμώρητης δολοφονίας με γκλομπς του Κουμή και της Κανελλοπούλου το ’80 ή της Σωτηρίας Βασιλακοπούλου λίγους μήνες νωρίτερα, μέχρι τον Γρηγορόπουλο και τον Φύσσα πρόσφατα, αλλά δεκάδες περιστατικά μικρής ή εντονότερης πολιτικής βίας διάνθιζαν τις μέρες της μεταδικτατορικής γιορτής.

Συχνά ο αριστερός βρισκόταν με την πλάτη στον τοίχο απολογούμενος για κάτι που τον ξεπερνούσε ή ακόμα χειρότερα ήταν ψέμα. Ο αριστερός έπρεπε να απολογηθεί μεν για την εισβολή των Σοβιετικών στο Αφγανιστάν, την παρέμβαση στην Πολωνία, αλλά συγχρόνως να νιώσει και να αιχμαλωτιστεί στην ενοχή μιας ολικής ιστορικής αμαρτίας.

Φυσικά την Αριστερά διατρέχουν ρεύματα σκέψης και κουλτούρες που ενίοτε έχουν θεμελιώσει τη βία ως μορφή αντισυστημικής αντίδρασης. Η Αριστερά όμως στο κύριο σώμα της έχει μια αντίληψη υψηλής κοινοβουλευτικής και κοινωνικής νομιμοφροσύνης, σε μεγάλο βαθμό απότοκο της βίαιης μετεμφυλιακής διωκτικής «αγωγής». Σήμερα ο κύριος κομματικός κορμός της Αριστεράς κυβερνά σχεδόν «χωρίς να το δικαιούται».

Την περίοδο της κρίσης η ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλων ρευμάτων και ομάδων, έφτασε σε μια πολιτική και ηθική αποκαθήλωση του αντιπάλου, στοιχείο με το οποίο «λούστηκε» εντόκως, αφότου έγινε κυβέρνηση, κυρίως αφότου έκανε τη μεγάλη συμβιβαστική επιλογή του θέρους του 2015.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, δεν είχε καμιά ζώνη πίστωσης χρόνου, επιείκειας και αναμονής. Είχε απέναντί του συντεταγμένο ένα σκληρό μέτωπο που αποτελείται από εργολάβους που έχασαν τον λουφέ, από χαρμάνηδες της κυβερνητικής εξουσίας, από θιγμένους λόγω της μπρουτάλ αριστερίστικης αντιπολιτευτικής περιόδου του (που για πολλούς ήταν τέχνασμα για να τους πάρει την εξουσία), από μικροαστούς που δεν τους επιβεβαίωσε τις ελπίδες, από οφειλέτες που δεν τους διέγραψε το χρέος, από φασίστες ή πραιτωριανούς λαϊκιστών ή «μαφιόζων», αλλά και από τίμιους και αγνούς πολίτες που δεν διέκριναν τον διαφορετικό τρόπο διακυβέρνησης από τον αργό, μαγκωμένο και ατζαμή κυβερνητικά ΣΥΡΙΖΑ. Ιδίως τα στελέχη, οι βουλευτές, με τη μεγάλη έκθεση, πιέστηκαν και πιέζονται ακόμα και τώρα που τα πράγματα έχουν μπει σε έναν δρόμο, που οι οριακές συγκρούσεις έχουν κερδηθεί (με απώλειες, βέβαια, και τραύματα).

Ο ΣΥΡΙΖΑ εν τούτοις, παρ’ όλα τα χούγια και τα ελαττώματα, ποτέ δεν είχε το ασφαλές περιβάλλον στη δράση του. Η πορεία στα χωριά, στη συνοικία, ο Γολγοθάς στη σαδιστική γραφειοκρατική ματαίωση, οι πολλαπλοί υβριστές και η μιντιακή επιθετικότητα δημιούργησαν το υπέδαφος με το οποίο πορευτήκαμε. Μπορούμε να τα βγάζουμε πέρα με επιχειρήματα και ήθος ακόμα και στο πιο εχθρικό ή κριτικό περιβάλλον. Πολύ περισσότερο που και ως προς την κριτική και ως προς την πολεμική ποικίλουν οι συντάκτες, οι γραφείς και οι γραφές. «Εμπάργκο από την ανάποδη θα πει αιχμαλώτισέ με« έγραφε ο Άλκης Αλκαίος στο μέτωπο του δίσκου τού Θάνου Μικρούτσικου. Ας το ξανασκεφτούμε…

Από Αυγή

 

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here