Iφιγένεια Τέκου: «Αγάπα το ή παράτα το»

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Ο δεκαπεντάχρονος Ιάσονας έρχεται αντιμέτωπος με το άσχημο πρόσωπο της κρίσης, όταν η οικογένειά του αναγκάζεται να μετακομίσει στη Σύμη, αφήνοντας πίσω φίλους και λοιπούς . Η Γιάννα, όταν παίζει κιθάρα, πετάει στα σύννεφα. Ανταλλάσσει καθημερινά μηνύματα στο fb με τον black label και ξαφνιάζεται όταν μια μέρα τον «πετυχαίνει» στο απομακρυσμένο νησί όπου ζει. Η Γιούλη ήθελε να γίνει μεγάλη ηθοποιός και είχε φτιάξει το καλύτερο στοχο-διάγραμμα, από το οποίο δεν παρέκκλινε ποτέ, ώσπου… η καρδιά της χτύπησε δυνατά για πρώτη φορά, μα για λάθος άνθρωπο. Οι  τρεις τους έμαθαν το τίμημα που κρύβει η διεκδίκηση της ευτυχίας, όταν δε δέχεσαι να συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο.Love it or leave it, μωρό μου!

Mιλάμε με την Ιφιγένεια Τέκου με αφορμή το βιβλίο της «Αγάπα το ή Παράτα το» εκδόσεις Λιβάνη. Η συγγραφέας  γεννήθηκε και μεγάλωσε στις όμορφες γειτονιές της Κυψέλης παίζοντας κρυφτό, μήλα και κουτσό. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και πήρε κι ένα μεταπτυχιακό, έτσι για να υπάρχει, από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε για πολλά χρόνια στον ιδιωτικό τομέα, μέχρι που άρχισε να θυμάται εκείνα τα όνειρα που έκανε μικρή.

Το 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Μνήμες Χαμένες στην Άμμο (εκδ. Κέδρος) και την επόμενη χρονιά το βιβλίο της Θάλασσες μας Χώρισαν (εκδ. Διόπτρα). Το Αγάπα το ή Παράτα το είναι ένα εφηβικό μυθιστόρημα, φόρος τιμής στις νεανικές της ανησυχίες. Μότο της: «Ονειρευτείτε γιατί χανόμαστε!»

-Τι γίνεται όταν ο Ιάσονας έρχεται αντιμέτωπος με το άσχημο πρόσωπο της κρίσης;

Η οικονομική κρίση έπεσε δυστυχώς στις πλάτες όλων χωρίς να εξαιρεθούν τα παιδιά μας, καθώς αναγκάζονται να υποστούν  μαζί με εμάς τις δυσάρεστες συνέπειες. Ο Ιάσονας είναι ένα από αυτά τα παιδιά που συνειδητοποιεί το άσχημο πρόσωπο της κρίσης όταν αναγκάζεται να αφήσει τα φιλαράκια του, τη γειτονιά και την βολή του για να μετακομίσει μαζί με τους γονείς του στη Σύμη. Όπως είναι φυσικό, αισθάνεται να χάνεται ο κόσμος κάτω από τα πόδια του.  Με τον πατέρα του άνεργο όμως και τη σύνταξη της γιαγιάς να μην φτάνει ούτε για τα φάρμακά της, δεν είχαν άλλη επιλογή. Στην πορεία, κι αφού φτάνει στο νησί, αποδεικνύεται πως καμιά φορά κάτι που λογαριάζουμε ως την  «απόλυτη καταστροφή» μπορεί να αποτελέσει ευκαιρία για κάτι πολύ καλύτερο.

-«Αγάπα το ή παράτα το», το μότο αποτελεί αντίσταση στην υποταγή;

Περισσότερο έχει να κάνει με την διεκδίκηση όσων αγαπάμε. Οι τρεις ήρωες του βιβλίου μου μαθαίνουν ότι τα όνειρα πραγματοποιούνται δύσκολα κι ότι είναι απαραίτητο να δίνουν όλο τους το είναι στα πρόσωπα και στα πράγματα που αγαπούν δίχως να λυπούνται τον κόπο ή την προσπάθειά τους. Κι αν μετά από όλα αυτά διαπιστώσουν πως δεν τους βγαίνει, τότε να τα παρατάνε δίχως δεύτερες σκέψεις ή ενοχές και να πηγαίνουν για άλλα.

-Γιατί αυτή τη φορά εφηβικό μυθιστόρημα;

Νομίζω πως είναι πολλοί οι λόγοι που αποφάσισα να γράψω ένα μυθιστόρημα για νέους. Καταρχήν η ιδέα αυτού του βιβλίου μού ήρθε ξαφνικά μια μέρα και δεν μπόρεσα να την αγνοήσω καθώς με τσίγκλαγε συνέχεια. Έπειτα είχα και το γιο μου που ζητούσε επίμονα να γράψω κάτι πιο κοντά στην ηλικία του για να μπορεί να το διαβάσει. Ο βασικότερος όμως λόγος είναι ότι πέρα από όλα τα καθημερινά θέματα που θίγει αυτό μυθιστόρημα και αφορούν στους νέους, ήθελα να γράψω πρωταρχικά για τον σχολικό εκφοβισμό που έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις στις μέρες μας. Ως θύμα σχολικού εκφοβισμού και η ίδια στο γυμνάσιο ήθελα να καταδείξω τα αισθήματα του θύματος, ταυτόχρονα όμως να προσπαθήσω να ρίξω λίγο φως στις πιθανές σκέψεις του εκφοβιστή.

-Το τρίτο σας;

Πράγματι, το «αγάπα το ή παράτα το» είναι το τρίτο κατά σειρά βιβλίο μου. Προηγήθηκε το  «Μνήμες χαμένες στην άμμο» το 2014 από τις εκδόσεις Κέδρος και το «Θάλασσες μας χώρισαν» το 2015 από τις εκδόσεις Διόπτρα.

-Και στο βιβλίο σας που αναφερόταν στα Σεπτεμβριανά του 55’ εξιστορούσατε ξεριζωμό και πόνο…

Και τα δύο  μυθιστορήματα που έγραψα πριν από το «αγάπα το ή παράτα το» έχουν να κάνουν μεταξύ άλλων και με τον πόνο του ξεριζωμού. Ως εγγονή προσφύγων από την Μικρά Ασία που έκαναν ένα πέρασμα από την Κωνσταντινούπολη καταλήγοντας στην Αθήνα, νομίζω ότι η  οδύνη του ξεριζωμού είναι κατά κάποιο τρόπο καταγεγραμμένη στη γενετική μου πλεξούδα κι απλά ένιωσα την ανάγκη να τη διηγηθώ σαν μια διαφορετική ιστορία κάθε φορά, διαφορετική και συνάμα  ίδια.

-Σε παρατεταμένη περίοδο πόνου οι απώλειες μπορουν να μας αφυπνίσουν;

Θεωρώ πως όταν κάτι άσχημο κρατάει για πολύ υπάρχουν δύο πιθανές αντιδράσεις. Είτε αφήνουμε το άσχημο να μας ρουφήξει στην μαύρη τρύπα του είτε οπλιζόμαστε με ακόμη περισσότερο κουράγιο και δύναμη και το πολεμάμε.  Θέλω να πιστεύω πως οι περισσότεροι Έλληνες έχουμε μάθει να αγωνιζόμαστε  και να μην τα παρατάμε, γιατί κατά βάση είμαστε αισιόδοξος λαός και πάντα ελπίζουμε σε καλύτερες ημέρες.

-Σε ένα δεκαπεντάχρονο παιδί των καιρών μας  τι θα λέγατε;

Αυτό που θα συμβούλευα κάθε άνθρωπο, ό,τι ηλικιακό πρόσημο κι αν έχει, είναι κάτι που υποστηρίζει ο φανταστικός  Πήτερ Παν. Δεν πρέπει να πάψουμε ποτέ να ονειρευόμαστε γιατί, όποιος ονειρεύεται, μαθαίνει να πετάει.

Η μεγαλύτερη απειλή της εποχής μας;

Ως μητέρα ίσως βλέπω περισσότερες απειλές απ’αυτές που ίσως υπάρχουν και ανησυχώ. Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών που κοιμούνται προστατευμένα στην οικογενειακή εστία και θαλπωρή όσο για το παρόν των παιδιών που πνίγονται καθημερινά στη θάλασσα του Αιγαίου διεκδικώντας μια αξιοπρεπή ζωή μακριά από πολέμους. Για να μην πείτε πως αποφεύγω την ερώτησή σας θα έλεγα πως η μεγαλύτερη κατά την άποψή μου απειλή είναι η απουσία αλληλεγγύης και ανθρωπιάς.

 

-Τι σας κανει να χαμογελάτε;

Πολλά πράγματα μπορούν να με κάνουν να χαμογελάσω όπως μια ηλιόλουστη μέρα, η οικογένειά μου, μια τεράστια σοκολάτα με καραμελωμένα αμύγδαλα, κάτι αστείο ή τρυφερό που παρατηρώ στο δρόμο, το γεγονός ότι εγώ και οι αγαπημένοι μου άνθρωποι είμαστε καλά στην υγεία μας παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε όπως όλος ο κόσμος άλλωστε. Ακόμη όμως  και τις μέρες που η διάθεσή μου είναι πεσμένη και δεν βρίσκω λόγο να χαμογελάσω, σχεδιάζω από μόνη μου ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου και αυτό, με κάποιο μυστήριο και καταπληκτικό τρόπο, μένει!

-Τελικά πως διεκδικείται στις μέρες μας η ευτυχία;

Η ευτυχία είναι για μένα πολλοί κόκκοι άμμου σε μια έρημο κι εμείς, κρατώντας ένα βαζάκι, προσπαθούμε να το γεμίσουμε με όση περισσότερη άμμο μπορούμε. Άλλες φορές οι κόκκοι αθροίζονται κι άλλες σκορπάνε, ωστόσο εμείς δεν σταματάμε να μαζεύουμε. Έχουμε καθήκον και ανάγκη να είμαστε ευτυχισμένοι, να διεκδικούμε ένα μεγάλο μερίδιο, όμως να μην είμαστε δυστυχείς και με ένα μικρότερο. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι είναι  υπέροχο να κυνηγάμε τα όνειρα που θα μας κάνουν χαρούμενους μα να βάζουμε μια τόσο δα μικρή οροφή από πάνω τους, γιατί αν φτάσουν μέχρι τα σύννεφα ίσως να μην τα επιτύχουμε και ίσως τότε να στενοχωρηθούμε. Διεκδικούμε την ευτυχία ρεαλιστικά. Αυτή είναι η άποψή μου!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here