Γιώργος Μακρής: «Η νοσταλγία ενός ρεμπέτη»  

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ 

Ιστοριογραφία της ρεμπέτικης και λαϊκής μας μουσικής με συνδυασμό παντομίμας και ζωντανής μουσικής με την συνάντηση των ηθοποιών της ομάδας θεάτρου δρόμου «Παίζω-Δρόμος» και του ρεμπέτικου σχήματος «οι Παραπεταμένοι». Η ιστορική συνάντηση δύο μουσικών ειδών, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής: το Πειραιώτικο και το Σμυρναίικο, από την οποία θα γεννηθεί το ρεμπέτικο.Η συνάντηση, μέσα στην παράσταση, του νεαρού Πειραιώτη ρεμπέτη και της τσαχπίνας Σμυρνιάς, η οποία συμβολίζει το κράμα των δύο ειδών. Η συνάντηση ενός μουσικού είδους και μίας σελίδας της σύγχρονης Ελληνικής ιστορίας. Από το 1920 έως τη δεκαετία του 1960, το ρεμπέτικο τραγούδι ακολουθεί τις περιπέτειες και τα πάθη της χώρας στο πρώτο μέρος του 20ου αιώνα: Μικρασιατική καταστροφή, δικτατορία του Μεταξά, κατοχή, μια παράσταση-ταξίδι  που συνδυάζει ζωντανή μουσική και παντομίμα.

Στον Παλυχώρο Πολιτισμού “διέλευσις” Λέσβου 15 και Πόρου-Κυψέλη 112 56 Αθήνα. Τηλ:210-8613739 info@dieleusis.gr  www.dieleusis.gr Ο χώρος κλιματίζεται και λειτουργεί αναβατόριο ΑΜΕΑ. Παραστάσεις στις 21:00  Σάββατο 26 Μαρτίου, Σάββατο 2 Απριλίου, Σάββατο 16 Απριλίου. 

 – Τι είναι το έργο;

Είναι μια προσπάθεια σε πείσμα του μανιασμένου καιρού της εποχής μας  να κρατήσουμε ψηλά την Αστική λαϊκή μουσική μας παράδοση. Στο έργο έχουμε την  συνεργασία  των μουσικών του συγκροτήματος ρεμπέτικης μουσικής «Οι Παραπεταμένοι» και των ηθοποιών της ομάδας θεάτρου δρόμου «Παίζω-Δρόμος».  Αφορμή είναι η ιστορική συνάντηση δύο μουσικών ειδών, λόγω της Μικρασιατικής Καταστροφής: του πειραιώτικου και του σμυρναίικου, από την οποία θα γεννηθεί το ρεμπέτικο.

Πως πραγματοποιείται αυτή η μουσική συνάντηση που αναφέρεις;

Ο σκηνοθέτης και ηθοποιός της παράστασης Jean-Jacques Tesson διαχειρίστηκε  με έξυπνο τρόπο το βασικό στοιχείο, τον έρωτα. Η συνάντηση, λόγω της Μικρασιατικής καταστροφής, του νεαρού Πειραιώτη ρεμπέτη και της τσαχπίνας Σμυρνιάς  συμβολίζει την ιστορική συνάντηση δύο μουσικών ειδών, του πειραιώτικου και του σμυρναίικου, από την οποία θα γεννηθεί το ρεμπέτικο.

-Σε τι διαφέρει η παράσταση από άλλες του ίδιου είδους;

 Η παράσταση έχει ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με άλλες παραστάσεις. Συνδυάζει παντομίμα και ζωντανή μουσική με παράλληλη αξιοποίηση οπτικο-ακουστικού υλικού. Με την βοήθεια όλων αυτών των συντελεστών παρουσιάζονται με αξιόπιστο και καλλιτεχνικό τρόπο τα κοινωνικο-πολιτικά γεγονότα, τα οποία δημιούργησαν το κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίζεται η υπόθεση του έργου. Ο Jean-Jacques αναφέρει ότι:   «Ως Γάλλος, είχα πολλά ακόμα να μάθω για το ρεμπέτικο και τη σχέση του με την ιστορία της χώρας. Πάντως ερωτεύτηκα αμέσως αυτά τα τραγούδια. Σεμνή μουσική, σαν το blues και το fado. Γεννημένη μέσα σε μια δύσκολη περίοδο, με κέρδισε επίσης σαν σκηνοθέτη-υπερασπιστή ενός φτωχού και μινιμαλιστικού θεάτρου. Άλλο πρόβλημα ήταν πώς να παρουσιάσω μαζί με το ρεμπέτικο τραγούδι και εικόνες της κοινωνικο-πολιτικής κατάστασης του Α’ μέρους του 20ού αιώνα (Μικρασιατική καταστροφή, δικτατορία Μεταξά, κατοχή, εμφύλιος κ.λπ.) στο πλαίσιο του φτωχού και μινιμαλιστικού θεατρικού είδους το οποίο υπηρετώ πολλά χρόνια. Εξ άλλου δεν ήταν και λίγο να ζητήσω από ένα συγκρότημα ρεμπέτικης μουσικής…να γίνουν ηθοποιοί». 

-Ποιος είναι υπεύθυνος για την σκηνοθεσία του έργου:

Ο JeanJacques Tesson είναι μία ολοκληρωμένη και πολύπλευρη καλλιτεχνική προσωπικότητα. Στα 22 περίπου χρόνια της ενασχόλησης του με  το θέατρο «Παίζω-Δρόμος» με την αξιοποίηση της  παντομίμας έχει υπογράψει την σκηνοθεσία σε έργα όπως:  «Ταξιδεύοντας με τις τρελές βαλίτσες”, «Οι φάρσες του Μολιέρου”, «Μεταξύ σοβαρού και αστείου”, «Οι καλικάντζαροι”, «Ο πρώτος λόχος γυναικών”, «Οι σέξι κλόουν”, «Οι καυτερές νοικοκυρές”, «Η μεγάλη πομπή της Ειρήνης”, «Οι γραμματείς”, «Ο κήπος των φιλοσόφων”, «Η Αλίκη στην οδό των θαυμάτων” σε πάνω από 100 παραστάσεις σε όλη την Ελλάδα. Ο θίασος αποτελείται από επαγγελματίες και ερασιτέχνες καλλιτέχνες που περιοδεύουν σε όλη τη χώρα. Πρόκειται για μια αλυσίδα γέλιου, οπτικών και ακουστικών εκπλήξεων που, συνεχίζοντας τη μεγάλη παράδοση των «σαλτιμπάγκων”, μεταμορφώνουν το δρόμο σ’ ένα μαγικό χώρο συνενοχής ανάμεσα στο κοινό και τους ίδιους» και συνεχίζει ο Jean-Jacques Tesson   « “Η Νοσταλγία ενός ρεμπέτη” είναι μία προσπάθεια να σκιαγραφήσουμε ένα μέρος της ιστορίας του ρεμπέτικου μέσα από τις αναμνήσεις ενός ηλικιωμένου ρεμπέτη. Ανταποκρίθηκα πρόθυμα στην πρόταση του φίλου μου Γιώργου Μακρή, να αναλάβω τη σκηνοθεσία ενός έργου με ζωντανή μουσική και παντομίμα».

-Το έργο παίχτηκε και το 2013; 

Ναι το έργο παίχτηκε και το 2013 με επιτυχία στον Πολυχώρο Quilombo,  στον χώρο του Lexis-Logos learn Greek in Athens και στο Cabaret Voltaire στο Μεταξουργείο. Ήμασταν έτοιμοι να το παρουσιάσουμε στο καλοκαιρινό φεστιβάλ της Λυών, αλλά  για λόγους ανωτέρας βίας διακόψαμε τις παραστάσεις.

– Οι συντελεστές της παράστασης;

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Jean-Jacques Tesson, Ηχοληψία-Φωτισμός: Καράμπαμπα Φωτεινή, Κοστούμια: Francoise Dangon, Παίζουν (ηθοποιοί και μουσικοί) με αλφαβητική σειρά: Αναστοπούλου Φραντζέσκα, Ασκάρογλου Γιάννης, Κούστας Γιώργος, Μακρή Εύα, Μακρής Γιώργος, Πετεινού Ελένη, Στρούλιου Ρένα,Tesson Jean-Jacques, Τσόπελας Κώστας, Χαρατσής Γιώργος.

Το τραγούδι «η Τσουλάρα», με μουσική του Ισίδωρου Πάτερου και στίχους Γιώργου Μακρή, σηματοδοτεί την αλλαγή του μουσικού ύφους  που επήλθε σταδιακά μέσα από τις νέες διασκεδαστικές ανάγκες…. της μεσοαστικής κοινωνίας.

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here