Γιώργος Χατζόπουλος: Μπαούλα με λίρες, φλουριά, σμαράγδια, ρουμπίνια….

 

 Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Έχει σπουδάσει παιδαγωγικά, κοινωνιολογία, λογοτεχνία και εργάζεται ως δάσκαλος. Έχει γράψει τρία θεατρικά έργα και μια νουβέλα, δύο από τα οποία έχουν δραματοποιηθεί από την Πειραματική Σκηνή Τέχνης Θεσσαλονίκης και το Θέατρο Αυλαία αντίστοιχα. Το νέο συγγραφικό παιδί του Γιώργου Χατζόπουλου, φέρει τον τίτλο “Νι Πι ο τελευταίος πειρατής του Αιγαίου και το νερό της ζωής”, εκδόσεις Πατάκη, και είναι ένα παραμύθι με φανταστικά στοιχεία, δράκους, σειρήνες, πειρατές και απίστευτες θαλασσινές περιπέτειες εξαιρετικά μπλεγμένες με υπαρκτά, ιστορικά πρόσωπα και στοιχεία.

-Πώς ασχοληθήκατε με το θέμα της πειρατείας;

Όταν ήμουν παιδί μου άρεσαν πάρα πολύ οι ιστορίες με πειρατές. Με μάγευε η τυχοδιωκτική και περιπετειώδης ζωή τους. Γι’ αυτό κι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία ήταν το «Το νησί των θησαυρών» του Λούις Στίβενσον.Ως ενήλικας μου άρεσε και μου αρέσει πολύ η Ιστορία και ειδικότερα με ενδιαφέρουν τρεις περίοδοι της ιστορίας μας: η ελληνική επανάσταση του 1821, η Μικροαστική Καταστροφή του 1922 και ο εμφύλιος του 1944. Γι’ αυτό και οι αναγνώσεις μου αλλά και τα γραπτά μου είτε με έμμεσο είτε με άμεσο τρόπο περιστρέφονται γύρω από αυτές τις περιόδους. Σκέφτηκα λοιπόν να παντρέψω τις δύο αγάπες μου, πειρατεία και ιστορία, προκειμένου να αφηγηθώ στα παιδιά (μικρά και μεγάλα) μια ιστορία για την Επανάσταση του 1821. Άφησα κατά μέρους τους την «κυρίαρχη» αφήγηση του 1821, και γνωστούς ήρωες της, και με ήρωες πειρατές που αναζητούν θησαυρούς και το νερό της ζωής, με έρωτες, μονομαχίες, προδοσίες, ναυμαχίες, αλλά και με δράκους και γοργόνες προσπάθησα να πω πράγματα για το σήμερα και το αύριο.

-Γιατί εν έτη 1828;

Γιατί είναι η χρονιά που ο πρώτος Κυβερνήτης της χώρας Ι. Καποδίστριας, ύστερα από εντολή των Μεγάλων Δυνάμεων επιχειρεί να πατάξει την πειρατεία στο Αιγαίο. Και σ’ ένα βαθμό τα καταφέρνει, αλλά η δολοφονία του το 1831 θ’ αναζωπυρώσει τη δραστηριότητα των πειρατών. Επίσης αυτή η πρώτη ρευστή μεταεπανασταστική περίοδος είναι μία περίοδος σύγχυσης και της διάλυσης και έχει πάρα πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα του 2010, όταν και πρωτοσυνέλαβα την ιδέα του μυθιστορήματος.

-Ήταν τόσο ατρόμητοι ο Γώγος ο Ξινόγαλος, ο Μήτσος ο Ταπεινός, ο Λάκης ο Ζόρικος όσο ακούγεται;

Όχι. Ούτε στο βιβλίο είναι τόσο ατρόμητοι, ούτε στην πραγματικότητα. Ήταν ωστόσο άνθρωποι σκληροί (ο αγώνας για επιβίωση τους έκανε τέτοιους) και βίαιοι (η βία ήταν βασικό στοιχείο της κουλτούρας των πειρατών, αλλά και γενικότερα της εποχής εκείνης).

-Τι περιελάμβανε ο θησαυρός του Γάντζου του Σούσουρα;

Μπαούλα με λίρες, φλουριά, σμαράγδια, ρουμπίνια και άλλα τιμαλφή που ακόμα και σήμερα οι χρυσοθήρες αναζητούν (μιας και ο Γάντζος ο Σούσουρας όπως και κάποια άλλα πρόσωπα της περιπέτειάς μας ήταν υπαρκτά πρόσωπα). Ωστόσο σύμφωνα με το μύθο ο Νι Πι αναζητούσε τον θησαυρό που βρισκόταν κρυμμένος σε μία σπηλιά όπου από μία πηγή έρρεε το νερό της ζωής το οποίο θα τον κρατούσε για πάντα νέο.

-Ιστορία και μύθος αλληλοδιαπλέκονται στο βιβλίο σας;

Ναι, όπως και στη ζωή! Κι αυτή η «αλληλοδιαπλοκή» της ιστορίας και του μύθου είναι που την κάνει ενδιαφέρουσα και γοητευτική. Ο Γάντζος ο Σούσουρας, ο Νι Πι, ο Βαρθολομαίος, η Θεανώ όλοι τους έχουν μία ενδιαφέρουσα ιστορία, αλλά εκείνο που τους κάνει γοητευτικούς είναι ο μύθος που τους ακολουθεί. Οι φανταστικές διηγήσεις για ανθρώπους, για βουνά, ακρογιαλιές, νησιά, για κάθε τοπίο, ακόμα και μία στάνη, ή για άψυχα αντικείμενα, όπως ένα πλοίο, ένα σπαθί αθροιστικά συγκροτούν μία κοσμοθεωρία που σε βοηθά να νοηματοδοτείς τη ζωή.

-Σε ποια ηλικία απευθύνεστε;

Θα έλεγα πως το βιβλίο απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες. Αρέσει εξίσου και σε μικρούς και σε μεγάλους. Όταν το έγραφα βέβαια είχα στο νου μου τα δωδεκάχρονα παιδιά μιας Στ’ τάξης Δημοτικού στα οποία δίδασκα εκείνη τη χρονιά. Κεφάλαιο κεφάλαιο τα παιδιά αυτά έγιναν οι πρώτοι αναγνώστες του βιβλίου και οι πρώτοι κριτές του.

-Το βιβλίο έρχεται μετά τη Βγερού και τη σφαγή της Χίου, άλλο ένα ιστορικό μυθιστόρημα;

Και τα δύο βιβλία αν και η Ιστορία είναι παρούσα, αν και τα πραγματολογικά στοιχεία που είναι απαραίτητα ώστε να τοποθετηθούν στο χρόνο είναι παρόντα στο κείμενο (όπως περιγραφές χώρων, συνήθειες, αντιλήψεις, λέξεις και εκφράσεις από γλωσσικό ιδίωμα της εποχής) δεν θα τα κατέτασσα στην κατηγορία του ιστορικού μυθιστορήματος. Και στα δύο βιβλία εκείνο που με ενδιέφερε είναι ο διάλογος του παρελθόντος με το παρόν. Στη «Βγερού» η αφήγηση της Χιώτισσας Βγερούς που σώθηκε από τη σφαγή της Χίου το 1822 εμπλέκεται και συνδιαλέγεται με την αφήγηση της σύγχρονης Αγγελικής, ενώ στον «Νι Πι» η επέμβαση των μεγάλων δυνάμεων, η άναρχη και ρευστή κατάσταση που επικρατεί στο Αιγαίο παραπέμπει στην εποχή της κρίσης του 2010.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here