Γιατί θα ψηφίσω «Όχι» την Κυριακή

 

Του Γιάννη Ζαμπετάκη

Επίκουρου Καθηγητή Χημείας Τροφίμων, ΕΚΠΑ

izabet@chem.uoa.gr

 

Την Κυριακή 5 Ιούλη 2015, θα λάβω μέρος στο πρώτο δημοψήφισμα της ζωής μου που ίσως να μην είναι και το τελευταίο. Θυμάμαι τους γονείς μου να μου λένε για το δημοψήφισμα των 70s και κάνω μια αναλογική σύγκριση του τότε και του τώρα.

Πότε ήταν χειρότερα τα πράγματα; Τότε που είχαμε βγει από ένα εμφύλιο και μια δικτατορία ή σήμερα που είμαστε στην ευρωζώνη πάνω από 10 χρόνια; Τότε που πιστέψαμε τον Εθνάρχη και στο καπάκι τον Ανδρέα Παπανδρέου αλλά και οι δυο τους απέτυχαν οικτρά να βάλουν υγιείς βάσεις στην Ελληνική Οικονομία ή σήμερα που από την μια έχουμε μαθητευόμενους αριστερούς μάγους και από την άλλη μνημονιακούς υποτελείς; Τότε που έπρεπε να διαλέξουμε μεταξύ βασιλιά και μη ή σήμερα που αντί για βασιλιά έχουμε τρόικα;

Το δίλημμα είναι απλό όμως. Θέλουμε να συνεχισθεί μια μνημονιακή πολιτική που έχει αναστείλει πρακτικά την εύρυθμη λειτουργία των ελληνικών πανεπιστημίων (και το γράφω μετά λόγου γνώσεως), έχει πετάξει στον Καιάδα της ανεργίας μια ολόκληρη γενιά (υπολογίστε μόνο τους άνεργους νέους μεταξύ 20 και 40 ετών), έχει προκαλέσει την φυγή στο εξωτερικό 200.000 επιστημόνων και έχει οδηγήσει στην αυτοκτονία 10.000 ανθρώπους; Γι’ αυτούς τους λόγους θα ψηφίσουμε ΝΑΙ;

Στον αντίποδα, έχουμε την επιλογή του ΟΧΙ. Αν και η νυν κυβέρνηση έκανε ένα τεράστιο πολιτικό ατόπημα με την πρότασή της (2 μέρες πριν την απορριπτέα «τελική» πρόταση των Θεσμών) για εισπρακτικά και υφεσιακά μέτρα ύψους 8δις, μια ψήφος υπέρ του ΟΧΙ είναι μεν φιλοκυβερνητική και είναι σαν να υποστηρίζει αυτήν την τελείως λανθασμένη κυβερνητική πρόταση προς τους Θεσμούς.

Ας σκεφτούμε όμως μια στιγμή όσα έχουμε ζήσει τα τελευταία 6 χρόνια…

Τα ψέματα, την ανεργία, τα vouchers, τα ημερομίσθια φτώχειας, τις πετσοκομμένες συντάξεις, την υποχρηματοδότηση της Παιδείας, τον εμπαιγμό των επιτυχόντων αλλά αδιόριστων μέσω ΑΣΕΠ, τους φίλους μας που έχουν χάσει την δουλειά τους στην Ελλάδα και είναι σήμερα άνεργοι ή έχουν ξενιτευτεί για να βρουν δουλειά, τα παιδιά μας που μεγαλώνουν σε μια χώρα δίχως αύριο…

Αλλά πάνω από όλα ας βάλουμε στην κλίμακα αξιών μας το εξής: πώς νιώθει ο καθένας να μας υπαγορεύει την πολιτική μας ο κάθε Σόιμπλε και ο κάθε Ντάιζελμπλουμ;

Μόνο και μόνο αισθητικά και αξιακά αν το δούμε, το ΟΧΙ είναι απλά μονόδρομος.

Είτε με την λογική το δει κανείς, είτε με το συναίσθημα.

Κάθε άλλη επιλογή (ΝΑΙ ή αποχή) είναι σαν να καταριόμαστε το μέλλον των παιδιών μας…

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here