Γιάννης Πέτσας: Άνθρωποι του Τριγώνου

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Είμαι πολλά χρόνια ζωγράφος, από το 1986 που ήμουν τελειόφοιτος τότε στου Μόραλη. Η τέχνη μου είναι ανεικονική, σταθερά ανεικονική. Έχω εγκαταλείψει το πορτρέτο και τα ανθρωπομορφικά, αν και στην περίπτωση αυτής της έκθεσης υπάρχει ένας υπαινιγμός, καθώς υπάρχουν κάποια τζάκετ που κρέμονται, αλλά χωρίς μέλη. Αυτά τα τζάκετ δεν θα έλεγα ότι είναι γλυπτά. Είναι κατασκευές από χαρτί και σακούλες σκουπιδιών που τους δίνω φόρμα και με την κόλλα σταθεροποιούνται». Μιλά ο Γιάννης Πέτσας, που όλο τον Νοέμβριο, εκθέτει 31 έργα του στην Παρόδιο Στοά, στη συμβολή των οδών Αιόλου – Κολοκοτρώνη – Βασιλικής, στο AthensTrigono.

-Τα θέματα;

Το τζάκετ είναι αυτό που με συνόδευε από την εφηβεία, από τα χρόνια του Πολυτεχνείου, είναι η στρατευμένη γενιά του τότε αυτό το τζάκετ και με ακολούθησε σε όλη μου τη ζωή. Επειδή ήταν χακί το είχα στον στρατό, μετά στο εργαστήρι όταν ζωγράφιζα, ώσπου έγινε κουρέλι και έπρεπε να το πετάξω, αλλά δεν ήθελα και, έτσι, προτού το πετάξω, το έκανα κομμάτια, μετά πατρόν και στη συνέχεια έφτιαξα αυτά τα σακάκια. Κάπως έτσι προέκυψε κι ένα βιβλίο μου «Το 7ο ανακοινωθέν». Είναι η ιστορία του χάρτινου στρατού. Αυτά τα τζάκετ αποτελούν αντικείμενο της έκθεσης μαζί με 11 έργα επιφάνειες μουσαμά και ένα πολύπτυχο από 20 μικρά κομμάτια σε κόντρα πλακέ. Η επιμέλεια της έκθεσης είναι της Βιργινίας Ρωμάνου, της συζύγου μου, που είναι επίσης καλλιτέχνις και με βοήθησε στο στήσιμο. Της έχω απόλυτη εμπιστοσύνη.

-Πως δουλεύετε;

Δουλεύω μόνος, δεν θέλω καμία υποστήριξη στη ζωγραφική. Είναι πολύ απλό όσο κι αν φαίνεται περίεργο, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας την τυφλότητα, η οποία με βρήκε μετά τα 35, εξελίχθηκε και τα τελευταία 10 χρόνια δεν έχω όραση. Δεν άλλαξε κάτι στη δουλειά μου, είναι η ίδια πορεία, αφού με τον ίδιο τρόπο δούλευα και πριν, απλώς παλιά έλεγχα το αποτέλεσμα σε φοβερό βαθμό, που ήταν και ανασταλτικός, με αποτέλεσμα τα έργα να μην τελειώνουν ποτέ, διότι πάντα ήθελα να αλλάζω διάφορα. Τώρα αυτό το συστατικό έχει φύγει και φαντάζομαι τα έργα όπως τα φανταζόμουν και πριν και απλώς το κατασκευάζω. Είναι σημαντικό ότι είχα πριν κάποιες εντυπώσεις και χρώματα. Έχω τα πάντα στο μυαλό μου και σχηματίζω εικόνες διάφορες πια.
Για το όνομα της έκθεσης είμαι διχασμένος. Μερικά από αυτά τα έργα συνόδευαν τις αναρτήσεις μου στο Facebook που έκανα το καλοκαίρι με τη φωτιά, αφού είμαι και πυρόπληκτος. Πολλά από αυτά τα έργα τα πήρα ως αναφορές. Χρησιμοποιούσα ένα κόκκινο της φωτιάς ή καψίματα – καίω επιφάνειες, κάνω κολάζ με χαρτιά, με λινάτσες και με αντικείμενα. Όλα αυτά –αυτή η παραμόρφωση, η καταστροφή του τοπίου– εμφανίστηκαν στο Μάτι και έτσι μου πρότειναν αυτή την έκθεση. Είχα σκεφτεί τον τίτλο «Θέα ανατολικής ακτής», αλλά θα έλεγα ότι είναι μια «Παράθεση». Η τέχνη ερμηνεύεται ούτως ή άλλως από τον καθένα διαφορετικά.

-Είναι η πρώτη φορά που κάνετε έκθεση;

Ναι,  ύστερα από περίπου 20 χρόνια και είναι σαν να λύνω τη σιωπή μου. Με ξένισε που η έκθεση γίνεται εδώ, διότι δεν έχει εκθεσιακό χώρο όπως σε μια γκαλερί, αλλά σήμερα η τέχνη έχει βγει πολύ στον δρόμο. Τις προάλλες συνάντησα στην περιοχή μια κοπέλα που ζωγράφιζε ένα ΚΑΦΑΟ. Έχει αλλάξει μορφή η τέχνη γενικά. Υπάρχει μεγάλη προσφορά και δεν υπάρχει ζήτηση. Παλιά μια έκθεση αποτελούσε γεγονός, τώρα με μια φωτογραφία του έργου καλύπτεται κάποιος. Πατάς ένα κουμπάκι και βλέπεις όσα έργα θέλεις. Αυτό είναι δυσάρεστο και αυτό το δυσάρεστο απομακρύνει τον πελάτη και χωρίς τον πελάτη ο ζωγράφος δεν ζει. Και η τέχνη πεθαίνει, όπως πολλά επαγγέλματα. Μπορεί να υπάρχουμε και να φαινόμαστε διότι η τέχνη είναι αρρώστια, διότι προτιμάς να κάνεις τέχνη παρά να φας και η αλήθεια είναι ότι πάντα θα υπάρχουν τέτοιοι καλλιτέχνες.

 

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Γιάννη, αυτό το τζάκετ φορούσες όταν αλλάξαμε τις πρώτες μας κουβέντες. Μνημειώνονται τα πράγματα, αυτά που ζούμε μαζί τους τις αλήθειες μας

  2. Τι όμορφη και -προπαντός- ενδιαφέρουσα συνέντευξη! Μπράβο! Και η φράση του ζωγράφου κυρίου Πέτσα μου μίλησε κατάκαρδα: «Διότι προτιμάς να κάνεις τέχνη παρά να φας και η αλήθεια είναι ότι πάντα θα υπάρχουν τέτοιοι καλλιτέχνες». Εύγε, αγαπητέ κύριε Πέτσα. Έτσι είναι, ή μάλλον έτσι θα ‘πρεπε να είναι. Μένει να επισκεφθούμε συντόμως την έκθεσή σας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here