Γιάννης Καμπούρης: Αγίασμα και φυλαχτό από την Τένεδο

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
Η “αμπελόεσσα” Τένεδος από την αρχαιότητα ήταν ξακουστή για τον “ανθόσμιο οίνο”. Ονομαζόταν “Λευκόφρυς“ κατά τη μυθολογία και μετονομάστηκε σήμερα “Μοζτζα αντά” (Bozcaada)( δηλ. Φαιά νήσος= Σκουρονήσι).  Μονοπάτια συναισθημάτων και τοπία αναμνήσεων. Ένα ταξίδι σε ανάμεικτους χρόνους, από τον Ενεστώτα στο Μέλλοντα και από τον Παρατατικό στον Παρακείμενο, είναι η επίσκεψη στη δαντελένια Τένεδο… “κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δωσ’ της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν’ αρχινήσει”. Συγκινητικό το οδοιπορικό του φιλολόγου και συγγραφέα Γιάννη Καμπούρη.
-Δύσκολος ο αποχωρισμός;
Τότε έφευγαν κι ασπάζονταν τα παραθυρόφυλλα στην παλιά γειτονιά των Ρωμιών, αφήνοντας να κυλήσει ένα δάκρυ στο χαιρετισμό των αμπελώνων και γονάτιζαν να φιλήσουν την πατρογονική γη, γιατί δεν ήξεραν αν θα ξαναγυρίσουν. Τώρα οι περισσότεροι Τενέδιοι ,ως επισκέπτες επιστρέφουν στον προαιώνιο τόπο για να λειτουργήσουν το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, να ασπαστούν τα Ιερά και Όσια, να πάρουν το Αγίασμα, φυλαχτό για το προορισμό τους.
-Επισκευάστηκε και η Εκκλησιά;
Με ιδιαίτερη ευαισθησία ο Μητροπολίτης Ίμβρου κ’ Τενέδου, κ. Κύριλλος, ανακατασκεύασε την Εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ( αξίζει να σημειώσουμε πως η εκκλησία είναι η μόνη που σώθηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά το 1874), όπου φέτος τελέστηκε ο πανηγυρικός Εσπερινός και η θεία Λειτουργία στο ξωκλήσι της Αγίας Παρασκευής με συγκίνηση για τους ξενιτεμένους Τενεδιούς.
-Το Κάστρο;
Στη ξενάγησή μας, εντύπωση προκάλεσε το επιβλητικό κάστρο, το οποίο αποτελούσε “μήλον της έριδος” για πολλούς κατακτητές, Βυζαντινοί, Γενοβέζοι και Βενετοί. Στην τελική του μορφή ανακατασκευάστηκε το 1815 επί εποχής του Μαχμούτ Β’.
-Και αμπελόεσσα; 
Ένας απέραντος αμπελώνας, “η μικρή Μύκονος” του Αιγαίου, μου λέει η κυρά Παναγιώτα- από τους λιγοστούς μόνιμους- με τα καλύτερα κρασιά της Τουρκίας, παρακαταθήκη των παλιών οινοπαραγωγών του νησιού.
-Ζωντανή ιστορία;
Ζωντανή ιστορία βέβαια, ο κυρ Μιχάλης ο Κάλφας, ο οποίος μπορεί να έφυγε, αλλά την επισκέπτεται ανελλιπώς και ζει ανάμεσα στις μυρωδιές και αναμνήσεις γεύσεων. Κάθε φορά που βλέπει την Τένεδο στον ορίζοντα του Αιγαίου, ο νόστος αλλά και ο πόνος για τους πατριώτες του, που ποτέ δε θα ξαναϊδωθούν, τον συνταράζουν. Θυμάται το κρασόσπιτο του Μαλαματίνα με νοσταλγία, τα μποστάνια κι ολόκληρο το βιός του, και δακρύζει…
Κλείνουμε το σύντομο οδοιπορικό μας με την ρήση του Σωκράτη : Μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρίς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ’ ανθρώποις τοις νουν έχουσι.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here