Η λεχώνα έτρεχε κυνηγημένη με τον ομφάλιο λώρο και το νεογνό

Οι μουσουλμάνοι στη Μιανμάρ είναι υπό διωγμό και τους κατατρέχουν τόσο οι πλειοψηφουντες βουδιστές όσο κατά καιρούς και το κράτος. Οι περισότεροι μουσουλμάνοι (Ροχίνγκια) ζουν σε ελεεινές συνθήκες και προσπαθουν να διαφύγουν σε γειτονικά κράτη -ο πλησιέστερος παράδεισος για εκεινους είναι το Μπανγκλαντές. Μετά από τη δολοφονία αστυνομικών από μουσουλμάνους Ροχίνγκια τον Αύγουστο,  άρχισαν έντονες διώξεις αλλά και αντεκδικήσεις από βουδιστές -ένοπλους βουδιστές στην προκειμένη περίπτωση

Η Χαμιντα, μια 30χρονη γυναίκα της μειονότητας, που είχε ήδη πέντε παιδιά, γέννησε  το έκτο στο δάσος καθώς την κυνηγουσαν να τη σκοτώσουν και έτρεχε με τον ομφάλιο λώρο να την δένει ακόμα με το μωρό της…. Διασώθηκε στο Μπανγκλαντες με το μωρό να μην μπορεί ούτε να κλάψει από την αδυναμία

Μεταφέρουμε τη συνέντευξη  που έδωσε η μάνα σε βρετανικό έντυπο και αναλογιζόμαστε τι περιμένει αυτο το παιδί. Γεννήθηκε  κυνηγημένο και μοιάζει να ονειρεύεται γαλήνη…. Ομως πού θα τη βρει εκτός από τα όνειρά του;

With her baby due any day, Hamida was forced to flee to the forest with her husband and their six other children where they hid

«Ζούσαμε στο κρατίδιο Rakhine, αλλά μας επιτέθηκαν ένοπλοι», είπε όταν διασώθηκε στα μέσα Σεπτέμβρη η γυναικα. «Ημουν στο σπιτι και στον ένατο μήνα της εγκυμοσύνης, μαγείρευα. Ξαφνικά άκουσα φασαρία και πυροβολισμούς. Εγινε εισβολή από ενόπλους απρόσμενα και ο όχλος άρχισε να μας κυνηγάει. Κοιτώντας πίσω καθώς έτρεχα με τα παιδιά μου και τον άντρα μου προς το δάσος,  ειδα ότι είχαν βάλει φωτιά στα σπίτια μας. Κρυφτήκαμε με τον άντρα μου στο δάσος, γιατί ήμουν σχεδόν ετοιμόγεννη και δεν μπορούσα να τρέξω αρκετά γρήγορα.

«Τη δεύτερη μέρα όμως, καθώς είμασταν ακόμα κρυμμένοι, μ’ έπιασαν οι πόνοι της γέννας. Τρόμαξα και ξάπλωσα κάτω στη γη -ούτε κουβέρτα δεν είχαμε για να μην γεννήσω μέσα στα χώματα. Μετά από τρεις ώρες μπόρεσα να γεννήσω και καθώς έβγαινε το αγόρι,  ακούσαμε φασαρία.  Φοβηθήκαμε ότι θα ήταν ο στρατός ή ένοπλοι από άλλα χωριά  και αρχίσαμε να τρέχουμε με το νεογέννητο και τα πιο μικρά παιδιά αγκαλιά -τα άλλα έτρεχαν και μόνα τους και ένα κρατούσε και ο μεγάλος μου γιος, ο 15χρονος. Το νεογέννητο ήταν ακομα με τον ομφάλιο λώρο, δεν είχαμε προλάβει να τον κόψουμε. Μας κυνηγούσαν και ήξερα ότι είχαν όπλα και μαχαίρια. Πονούσα. Μα τι να έκανα; Επρεπε να αντέξω και να τρέξω. Αν μας έπιαναν θα μας σκότωναν όλους, και το νεογέννητο μαζί».

«Ούτε που ξέρω πόση ώρα τρεχαμε με την ψυχή στο στόμα. Εσφιγγα τα δόντια από φόβο και πόνο και έκανα την προσευχή μου. Οταν πια κάποια στιγμη δεν ακουγόταν τίποτα ξοπίσω μας, είπαμε να σταθούμε να πάρουμε μια ανάσα. Ο σύγυγός μου έκοψε δύο κομμάτια μπαμπού και το χρησιμοποίησε για να ακονίσει τη λεπίδα μίας παλιάς  ματσέτας που ειχε μαζί του για να μας υπερασπιστεί -αυτο ήταν το μόνο όπλο που ειχαμε αν χρειαζόταν να δώσουμε μάχη. Με αυτήν έκοψε τον ομφάλιο λώρο.»

«Περάσαμε άλλες τρεις μέρες στο δάσος και αποφασίσαμε να βαφτίσουμε το μωρό μας  Hossain Shaheb (Ομορφος Πιστός). Τα παιδιά έκλαιγαν από την πείνα, αλλά ευτυχώς τουλάχιστον που ειχαμε βρει έστω νερό. Εγώ ήμουν νηστική όπως όλοι και δεν κατέβαζα γάλα, οπότε ούτε το μωρό είχε τίποτα να φάει.  Θέλαμε να περάσουμε στο Μπανγκλαντές. Περπατήσαμε νηστικοί άλλες 2 μέρες  και όταν φτάσαμε στον  ποταμό Ναφ, στα σύνορα, ένας βαρκάρης μας λυπήθηκε και μας  πέρασε στο Μπανγκλαντές. Μας προσέφερε και το σπίτι του και μάς τάισε -φάγαμε για πρώτη φορά μέσα σε έξη μέρες. Μειναμε δυο νύχτες και μετά πήγαμε στον  προσφυγικό  καταυλισμό στο  Gumdum. Εκει ζουν πάνω από  50.000 πρόσφυγες. Ο σύζυγός μου μάζεψε μπαμπού και μας έφτιαξε ένα καταφύγιο, βρήκε και μουσαμά.  Ο καλός βαρκάρης μας είχε χαρισει και δυο κατσαρόλες δυο κουβέρτες και έτσι δοξάζαμε πια το Θεό που είχαμε πια κάτι σαν σπιτι»

Robert Onus, MSF Emergency Coordinator said, 'hundreds of thousands of refugees are living in an extremely precarious situation, and all the preconditions for a public health disaster are there'

On August 25, there was a fierce riposte to militant attacks Early on August 25, hundreds of Rohinyga militants stage coordinated attacks on 30 police posts in Myanmar's westernmost state of Rakhine. At least 12 police are killed

By September 5, refugee storm hits Bangladesh. Within 11 days of the attacks, more than 120,000 Rohingya have flooded into Bangladesh, overwhelming the handful of ill-equipped refugee camps around Cox's Bazar

Οι εθνοτικές και θρησκευτικές συγκρουσεις είναι συχνές στην Μιανμάρ (πρώην Βιρμανία ή Μπούρμα που οι Βρετανοι άφησαν επιτέλους  ήσυχη ως ανεξαρτητο κράτος μόλις το 1948). Ειδικά οι Ροχίνγκια  ήρθαν σε σύγκρουση με τους βουδιστές της περιοχής Rachine το 2012 -οι βουδιστες συνιστούσαν την πλειψηφία. Η ένταση κλιμακωθηκε και η κυβέρνηση άρχισε να απομονώνει του μουσυλμάνους Ροχίνγκια που πλεον ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Το πρόσφατο ξέσπασμα διωγμών είχε ως αιτία (ή αφορμή) την επίθεση 250 Ροχινγκια σε  30 αστυνομικά τμήματα όπου σκότωσαν 12 αστυνομικούς στα τέλη Αυγούστου. Η κυβέρνηση απάντησε με επιδρομές σε χωριά «για να συλλάβει μέλη του «Στρατού Σωτηρίας των  Arakan Rohingya» και ουσιαστικά δόθηκε το έναυσμα για «εθνοκάθαρση», ενώ παράλληλα δρουσαν και άλλες παρακρατικές ένοπλες ομάδες.

Η κυβέρνηση της χώρας δεν περιλαμβάνει πλέον στην εθνική στατιστική της υπηρεσία την καταμέτρηση των Ροχίνγκια ως μειονοτητα αλλά ως άνευ υπηκοότητας Μουσουλμάνους Βεγγάλης από το Μπανγκλαντές, όπου ουσιαστικά και τους «προωθεί» MyanmarRakhine.pngΜε κόκκινο η επαρχία Rakhine. Το χωριό του μωρού που γεννήθηκε στο δρόμο, βρισκεται στα βορειοδυτικά της επαρχιας αυτής

At Shahparidip in Bangladesh, boats arrive from Myanmar bringing fleeing Rohingya people. The sea is rough, and they arrive wet and frightened

Ο καθένας σώνει ό,τι μπορεί

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here