Γεννηθήκαμε για να αλληλοσκοτωνόμαστε;

Ισπανοί ερευνητές συνέκριναν τη συμπεριφορά των θηλαστικών και κατέληξαν ως προς τον άνθρωπο στο συμπέρασμα ότι η βία ειναι στο αίμα μας -στην πορεία της εξέλιξής μας αποδειχτήκαμε περίπου  6 φορές πιο βίαιοι εναντίον των συνανθρώπων μας (του είδους μας) σε σύγκριση με το μέσο όρο των άλλων θηλαστικών.

Οταν εμφανίστηκε ο homo sapiens ο άνθρωπος εξόντωνε το 2% των συνανθρώπων του, αναφέρει έρευνα που δημοσιεύεται στο Nature και που περίληψή της μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Το ποσοστό αυτό είναι πολύ καλό αν συγκριθούμε με τις σουρικάτες που ζουν στη νότιο Αφρική και εξοντώνουν το 20% του είδους τους, αλλά όχι και με την πλειοψηφία των θηλαστικών, πολλά από τα οποία δεν σκοτώνουν ποτέ άτομο του ιδίου είδους

Αποτέλεσμα εικόνας για μερκατ

Η σουρικάτα, το πιο αιμοβόρο θηλαστικό (της οικογενειας μαγκούστα) -τη λέμε και μέρκατ.

Οι τίγρεις για παράδειγμα επιτίθενται σε άλλες τίγρεις και τις σκοτώνουν σε ποσοστό χαμηλότερο από 1% (συγκεκριμένα το 0,88% των τίγρεων σκοτώνεται από το είδος του).

Επίσης ο άνθρωπος ιστορικά έχει διανύσει περιόδους ακραίας βιαιότητας, όταν ειδικά στην Αμερική το 25% του πληθυσμού εξοντώθηκε από συνανθρώπους του -τους αποίκους.

Οι ερευνητές μελέτησαν  στοιχεία για 4.000.000 θανάτους από χίλια είδη θηλαστικών περιλαμβάνοντας και τους θανάτους σε 600 ανθρώπινες κοινότητες από την παλαιολιθική εποχή μέχρι σήμερα

«Πολλοί θεωρούν τη βία κοινωνικό ή επίκτητο χαρακτηριστικό» γράφουν οι ερευνητές, «αλλά η θανάσιμη βία μπορεί να έχει και κάποια γονιδιακά στοιχεία με μεγάλη κληρονομικότητας. Φυσικά η εξέλιξη έπαιξε το ρόλο της στην ανθρώπινη βία. Η θανατηφόρα βία μπορεί να εξεταστεί σαν στρατηγική προσαρμογής στις ανάγκες του περιβάλλοντος και των καιρών, καθώς διασφάλιζε στο νικητή μεγαλύτερες πιθανότητες αναπαραγωγής, υψηλότερη θέση στην ιεραρχία και μεγαλύτερη πρόσβαση στα βασικά αγαθά, νερό, τροφή, εξουσία…

Αν και η θανάσιμη βία είναι «όπλο» τουλάχιστον του 40% των θηλαστικών, το ποσοστό στο οποίο «ασκείται» είναι χαμηλό και σε πολλά είδη οι πιθανότητες να σκοτωθείς από επίθεση του είδους σου είναι μόλις 0,3%.

Περίπου  160.000 χρόνια πριν το ποσοστό αυτό για τον άνθρωπο -λένε οι Ισπανοί ερευνητές- ήταν πολύ υψηλότερο και συγκεκριμένα εξαπλάσιο, φτάνοντας το 2%.

Οι συγγραφείς θεωρούν ότι  η ανθρώπινη συμπεριφορά δείχνει κάτι παραπάνω από γενετική προδιάθεση στη χρήση θανάσιμης βίας  και ότι η γενική συμπεριφορά και η κτητικότητα (εδαφών) συνέβαλαν κι αυτές στο επίπεδο της βίας.

Και επιμένουν ότι αυτή η τάση προς τη βία και τον αλληλοσκοτωμό ΔΕΝ οφειλόταν στο ότι οι άνθρωποι δεν είχαν την ικανότητα του αυτοέλεγχου.

«Τα προϊστορικά επίπεδα της ακραίας βίας δεν έμειναν σταθερά στην ιστορία του ανθρώπου και άλλαζαν ακολουθώντας την κοινωνική και πολιτική οργάνωση των κοινωνιών, κάτι που δείχνει ότι ο πολιτισμός μπορεί να ελέγξει το βαθμό άσκησης βίας.

«Ο άνθρωπος είναι ηθικό πλάσμα και δεν μπορεί ακόμα κι αν το θέλει να απαλλαγεί από τις ηθικές αναστολές του», είπε ο βασικός ερευνητής,  Dr José María Gómez, από το Πανεπιστήμιο της Γρανάδας.

Στην έρευνα συγκρίθηκαν οι υπολογισμοί για τον αριθμό των φόνων μεταξύ των πρώτων  Home sapiens κάνοντας χρήση μεθόδων των εξελικτικών βιολόγων  και η Παλαιολοθική εποχή ήταν συγκριτικά ήρεμη, ενώ στη Μεσολιθική (πριν από 5.00-10.000 χρόνια) η βία κορυφώθηκε Μετά οι αριθμοί ξανάπεσαν σε χαμηλά επίπεδα και ξαναγίναμε φονιάδες γύρω στο 1500 με 3000 π.Χ. και μετά πάλι  κατά το Μεσαίωνα (το 500 μ.Χ). Στο Μεσαίωνα το 10% των ανθρώπων σκοτωνόταν από συνανθρώπους του.

Σήμερα τα επίπεδα είναι πολύ χαμηλότερα με τις περισσότερες χώρες στον κόσμο τα θύματα φόνων να φτάνουν μόλις το ένα ανά 100.000 άτομα.

Ο καθηγητής  Mark Pagel, σχολιάζοντας την έρευνα, ανέφερε ότι το θέμα της βίαιης ή όχι ανθρώπινης φύσης απασχολεί τους φιλοσόφους από αιώνες και ο άνθρωπος ζει ακόμα και σήμερα υπό έναν φόβο ότι απειλείται από βίαιο θάνατο. Ο Ρουσώ υποστήριζε ότι η βία ήταν καρπός του περιβάλλοντος και εξωγενής.

Ο Pagel θεωρεί ότι η ισπανική έρευνα περιγράφει τον άνθρωπο κυνηγό-τροφοσυλλέκτη σαν άτομο σε διαρκή μάχη. Ομως -λέει- οι κοινωνίες τροποποιούν τις ενστικτώδεις τάσεις μας. Στις οργανωμένες σημερινές κοινωνίες που διαθέτουν αστυνομία και νομικό σύστημα και πολιτισμό που απορρίπτει τη βία, έχουμε κατά μέσο όρο μόνον 1 τέτοιο θάνατο στους  10.000 θανάτους, νούμερο 200 φορές χαμηλότερο από τις εκτιμήσεις των Ισπανών ερευνητών

Μία κριτική που ασκήθηκε από ανθρωπολόγους και όχι μόνον στη μελέτη ήταν ότι χρησιμοποίησε πάρα πολλές και διαφορετικές πηγές -συχνά αποσπασματικές

Επίσης η μελέτη δεν διαχωρίζει την μορφή της βίας, αν σκοτώνεις τον πατέρα σου ή το παιδί σου -κάτι εξαιρετικά σπάνιο στο ανθρώπινο είδος αλλά συνηθισμένο σε αρκετά θηλαστικά-,  ενώ δεν συνέκρινε επί της ουσίας πολέμους Τους ενέταξε μεν στην άσκηση θανατηφόρου βίας ανθρώπου σε άνθρωπο όπως ο μηχανισμός αυτός (πολύ διαφορετικός από του ατομικού κινήτρου π.χ. σε ένα ερωτικό έγκλημα) δεν ήταν δυνατόν να μετρηθεί με τα άλλα θηλαστικά.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here